ตอนที่426ข้อกำหนดที่พิลึกพิลั่น

ตอนที่426ข้อกำหนดที่พิลึกพิลั่น

หลังจากที่ประทินได้ยินคำว่าเมียจ๋าถึงแม้จะได้มาจากการข่มขู่แต่เวลานี้ในใจเธอก็เต็มไปด้วยความดีใจเธอโน้มตัวลงเพื่อเตรียมจะแกะผ้าเทปจากปากเด็ก

ความเหนียวที่โอเว่อร์ของเทปกาวทำให้ธีมนต์เจ็บจนร้องโอ๊ย

เตชิตได้ยินเสียงร้องที่โหยหวนของความเจ็บปวดอย่างชัดเจนในใจของเตชิตเหมือนถูกทิ่มแทงธีมนต์ใช่ไหม

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยธีมนต์ใช้เวลาถึงสองวินาทีเพื่อชะลอความรู้สึกเล็กน้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าคนในครอบครัวก็ยากที่อดกลั้นความรู้สึกอีกต่อไปจึงร้องขึ้นคุณพ่อคุณพ่อ

เตชิตได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญของลูกหัวใจเขาเหมือนจะสลายเขาพยายามทำเสียงตัวเองให้นิ่งลงเพื่อจะปลอบใจลูกบอกพ่อสิหนูได้รับอันตรายตรงไหนรึเปล่า

ธีมนต์ไม่รู้ว่าตัวเองได้รับบาดเจ็บรึเปล่าเพราะทั้งมือทั้งเท้าก็ถูกมัดอยู่เขาเจ็บมากตรงที่โดนประทินลากแต่ก็ลังเลว่าจะพูดยังไงประทินใช้สายตาที่เหี้ยมโหดมองผ่านมาเด็กน้อยรับรู้ได้ถึงความอาฆาตนั้นได้แต่พูดว่าผมไม่เป็นไร

เตชิตได้ยินเสียงพูดอ้อนวอนของลูกไม่รู้ว่าลูกอยู่ที่ไหนเป็นอย่างไรบ้างหัวใจเขาเหมือนถูกแขวนไว้บนหน้าผาเขายกมือขึ้นจับหางตาตาของลูกผู้ชายวัยสามสิบกว่าแดงขึ้นมาทันใด“ลูกรักไม่ต้องกลัวนะลูกพ่อจะรีบไปช่วยอดทนไว้นะลูกโอเคมั้ย”

เตชิตไม่ได้รับคำตอบใดๆประทินก็ไม่ได้ให้เวลาพวกเขาคุยกันนานมากนักเอาโทรศัพท์กลับมาแนบกับหูตัวเองเตชิตตอนนี้คุณเชื่อแล้วใช่ไหมว่าเด็กอยู่ในมือฉัน

อย่าแตะต้องเขานะนอกจากเด็กแล้วเธอจะเอาอะไรก็ได้เสียงของเขาดึงเครียดคล้ายกับสายพิณที่ถูกปรับให้ตึงถึงขีดสุดดึงอีกนิดก็จะขาดได้แล้ว

ประโยคเหล่านี้ทำให้ประทินเดือดขึ้นมาทันทีเลือดของเขาสูบฉีดอย่างรวดเร็วเขาพูดว่าจะรับปากเราทั้งหมดทุกอย่าง

แต่เขาก็ยังยืดเยื้อต่อไปใช้น้ำเสียงและเวลามาทรมาณเขาดึงดูดความสนใจของเขาทั้งหมด“ฉันต้องการให้คุณเลิกติดต่อกับนัชชา”

ตกลงผมรับปาก

เชอะคุณมองว่าฉันโง่รึไงที่จะเชื่อคำพูดคุณง่ายๆแบบนี้

เขารักนัชชาเพียงใดสามปีที่ผ่านมาประทินรู้ดีที่สุดเพียงแค่ตอนนั้นนัชชาเปรียบเสมือนคนตายคนหนึ่งจึงทำอะไรไม่ได้แต่ตอนนี้เขากลับมาแล้วกลับมาเป็นอุปสรรคขัดขวางความสุขของเขา

เพราะฉะนั้นถ้าอยากจะกำจัดอุปสรรคให้หมดไปก็ต้อง......

คุณต้องการอะไรกันแน่เตชิตกัดฟัน

ฉันไม่ได้ต้องการอะไรมากมายประทินหัวเราะขึ้นมาหลังจากพูดประโยคนี้ฉันต้องการแค่คุณหัวใจของคุณคนของคุณทุกสิ่งทุกอย่างของคุณ

เตชิตไม่มีอารมณ์ไปฟังคำพูดไร้สาระพวกนี้ของหล่อนเขาต้องการแค่จะได้เจอลูกให้เร็วที่สุดงั้นคุณบอกมาว่าคุณอยู่ที่ไหนผมจะไปหาคุณ

ประทินไม่คิดว่าเขาจะรับปากง่ายขนาดนี้เกิดความไม่คาดคิดขึ้นและความไม่คาดคิดนี้ทำให้เขาใจหายไม่ต้องรีบร้อนฉันคิดดีแล้วจะบอกคุณ

พูดจบเขาก็วางสายแล้วปิดเครื่อง

การปิดที่ไม่เหมือนใครของโทรศัพท์มือถือสมัยเก่าดังขึ้นในอากาศที่เงียบสงบทุกอย่างกลายเป็นเรื่องแปลกธีมนต์มองดูผู้หญิงที่กำลังยืนอยู่ในที่มืดความปรารถนานัยน์ตาค่อยๆจางหายไป