ตอนที่428ช่วงเวลาอันตราย

ตอนที่428ช่วงเวลาอันตราย

เตชิตไม่อยากให้เธอรับรู้เรื่องนี้เขาพยายามฝืนตัวเองให้พูดปกติที่สุด“ไม่มีอะไรผมเคลียร์งานอยู่ที่บริษัท”

นัชนัชขมวดคิ้วหันตัวออกไปทางหน้าต่างแล้วมองออกไปบนถนนในต่างประเทศในใจรู้สึกไม่ดี“ธีมนต์ล่ะเมื่อคืนไม่ได้โทรวิดีโอคอลกันเลยคุณอยู่บริษัทแล้วลูกอยู่กับน้ารินเหรอคะ”

เขาว่านอนสอนง่ายคุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก“เขากลัวว่านัชชาจะเป็นอะไรด้วยอีกคนถึงตอนนั้นเขาคงจะแยกร่างไปอังกฤษไม่ได้”

เขาคิดว่าเขาจะจัดการทุกอย่างได้รอเธอกลับมาค่อยเล่าให้ฟังทีเดียวถึงตอนนั้นนัชชาจะโมโหขนาดไหนก็จะตามใจทุกอย่าง

นัชชาบอกไม่ได้ว่าไม่สบายใจยังไงแต่เตชิตพูดถึงขั้นนี้แล้วก็ไม่คิดว่าจะมีการจับตัวเรียกค่าไถ่อะไรเลยแค่บอกเตชิตไปว่า“เครื่องออกพรุ่งนี้น่าจะถึงมะรืนตอนเช้ามืดคุณดูแลตัวเองกับลูกดีๆนะคะ”

“ครับคุณไม่ต้องเป็นห่วงนะ”เขาไม่กล้าพูดอะไรมากกลัวว่านัชชาจะจับพิรุธได้“ที่ประชุมรอผมอยู่ผมวางสายก่อนนะ”

ได้ค่ะ

วางสายลงเสียงหญิงสาวที่นุ่มนวลหายไปจากหูเขาปิดโทรศัพท์มือถือลงนั่งหลังชนกับเบาะค่อยๆหายใจเข้าลึกๆหลับตาลงไปครุ่นคิดสักพักลืมตาขึ้นมาอีกครั้งกลับมาอยู่ในโหมดเคร่งขรึมอีกครั้ง

เครื่องยนต์สตาร์ทขึ้นอีกครั้งราวกับนัชชาไม่เคยโทรเข้ามาเลย

เขาเร่งเหยียบคันเร่งจนถึงที่หมายเป็นเหมือนอย่างที่ชนัยพูดไว้จริงๆร้านอาหารธรรมดาร้านหนึ่งหน้าร้านมีเพียงชายหนุ่มวัยกลางคนนั่งอยู่

บนตัวเตชิตมีแต่ของแบรนด์เนมสุดหรูไม่เข้ากันสักนิดกับร้านอาหารธรรมดาแบบนี้ในร้านแคบมากเขาชะเง้อเข้าไปดูแต่ก็ไม่เห็นวี่แววของประทินเลย

เตชิตใจคอไม่ดีหยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์ประทิน“คุณอยู่ไหน

ฉันถึงแล้ว

เตชิตกำลังจะถามต่อแต่พอดีได้ยินเสียงลมคล้ายกับคนลดกระจกรถลงเขาขมวดคิ้วขึ้นมา“คุณไม่ได้อยู่ที่นี่เหรอ”

ประทินอยู่บนรถแท็กซี่“ฉันจะให้คุณหาฉันเจอง่ายๆได้ยังไงฉันก็ต้องมั่นใจก่อนว่าคุณจะมาคนเดียว”

ผมมาคนเดียวตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนเขาพยายามซักถามอย่างใจ

วินาทีนี้ประทินหยิบเครื่องรับสัญญาณเล็กเท่านิ้วสองนิ้วออกมากดดูหน้าจอแสดงหน้าร้านอาหารที่มีแต่สีขาวดำ

เตชิตถือโทรศัพท์มือถือยืนอยู่คนเดียวข้างตัวไม่มีคนอื่น

ประทินรู้สึกโล่งใจขึ้นที่พบว่าเขาชิตมาคนเดียว“วางสายแล้วฉันจะส่งที่อยู่ให้คุณ”

เตชิตรู้สึกว่าประทินกำลังจะวางสายเลยลองถามเรื่องลูก“ลูกอยู่ไหนผมอยากคุยกับเขา”

คุณมาแล้วจะได้เจอลูกเอง

“ลูกไม่ได้อยู่กับคุณเหรอ”เขารีบถามทันที

ประทินไม่รู้ว่าเตชิตเดาออกแล้วหรือแค่อยากจะปั่นหัวตัวเองหัวใจรู้สึกเต้นแรงไม่พูดอะไรมากแล้วรีบวางสายไป

เงยหน้าขึ้นมาบังเอิญไปประจบกับสายตาที่สงสัยในกระจกมองหลัง