ตอนที่447 สถานการณ์รุนแรง

ตอนที่447 สถานการณ์รุนแรง

นัชชาส่ายศีรษะ“ฉันไม่เป็นไร คุณรู้สึกยังไงบ้าง?”

เขาเม้มปากแน่น เหงื่อบนหน้าผากไหลตามแก้มลงมา มองมือตัวเองสองข้างอย่างแรงกล้า “ไม่เป็นไร เมื่อกี้ทำให้คุณตกใจกลัว”

นัชชาไม่ได้พูดอะไร เธอกลัวก็จริง แต่ไม่ใช่เพราะเขาทำร้ายเธอ แต่กลัวว่าร่างกายเขาที่มีอาการแบบนี้จะเกิดอุบัติเหตุ

อาการชักกระตุก เกิดขึ้นเป็นช่วงๆ ร่างกายรู้สึกอ่อนเพลีย หายใจสั้นลง ปฏิกิริยาอาการแบบนี้รุนแรงกว่าที่เธอจินตนาการไว้อย่างมาก

สิ่งที่ยิ่งทำให้เธอไม่แน่ใจก็คือ แต่นี่เป็นเพียงแค่ระดับแรกของอาการเสพติดกำเริบเท่านั้น แล้วหลังจากนี้ล่ะ......เธอไม่กล้าคิด

หลังจากความรู้สึกของร่างกายที่อยากจะอธิบายได้หายไป เตชิตลองลุกขึ้นยืน แขนและขายังไม่มีแรง แต่ถ้าออกแรงมากๆก็ยึนขึ้นได้

นัชชาคิดอยากจะพยุงเขา แต่ถูกเขาห้าม “ไม่เป็นไร”

น้ำเสียงเย็นชาผสมกับความเจ็บปวดที่อดทนอยู่ เขาฝืนไม่ให้ร่างกายตัวเองล้มลงไป ไม่อยากให้ร่างกายที่อ่อนแอไร้เรี่ยวแรงของตัวเองถูกเธอเห็นเข้า

แต่ตอนนี้นัชชาจะให้เขาทำตามใจได้อย่างไร ไม่ว่าเขาจะต่อต้านหรือไม่ ยื่นแขนออกไปสองข้างโอบเขาโดยตรง และใช้วีธีนั้นประคองร่างเขาไว้

ร่างกายของผู้ชายในอ้อมอกแข็งตึงขึ้นมาในพริบตา ต่อมาก็มีเสียงแหบพร่าที่อัดอั้นตันใจดังขึ้นด้านบนศีรษะ “นัชชา ผมไม่เป็นไร”

เขาไม่เป็นอะไร ไม่ต้องการการดูแลที่ห่วงหน้าพะวงหลังของผู้หญิงตัวเอง

“ฉันรู้ ฉันรู้” ปากเธอพูดอย่างนั้นแต่ก็ไม่ได้ปล่อยเขา ฝ่ามือปลอบโยนแผ่นหลังเขา “พวกเรารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ตั้งนานแล้วไม่ใช่หรอ? ฉันไม่กลัวหรอก นิดนึงก็ไม่กลัว ฉันแค่เป็นห่วงคุณ ให้ฉันได้ดูแลคุณดีๆได้ไหม?”

น้ำเสียงเธอเบาบาง ท่าทางก็อ่อนโยนผิดปกติ กังวลเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้อย่างอดทนและเห็นใจ

ความรู้สึกหงุดหงิดไม่สบายใจของเตชิตเพิ่มขึ้น และขุ่นเคือง ซ่อนอยู่ในร่างกายไม่ปล่อยออกมา เขากำมือแน่น นานมากกว่าจะโพล่งออกมา “คุณออกไปก่อน ผมจะอาบน้ำ”

นัชชาเห็นว่าเขายังจะอยากอาบน้ำ คิ้วเรียวสวยก็ขมวดขึ้นมา “ไม่ต้องอาบแล้ว พรุ่งนี้ค่อยกว่ากัน”

“ผมอาบแป๊ปเดียว”

“แต่ว่า......”

“ผมไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น” เขากระตุกมุมปาก แต่มุมปากไม่ได้แสดงถึงความพอใจและผ่อนคลายเลย

นัชชากลัวไปทำร้ายอีโก้ของเขา จึงยอมแพ้ไป “งั้นก็ได้ เร็วๆหน่อยนะ มีอะไรก็ตะโกนเรียกฉัน”

“อืม”

หลังจากออกมาจากห้องน้ำ ผ่านไปครึ่งนาที ข้างในห้องน้ำก็มีเสียงน้ำไหลกระทบอีกครั้ง นัชชาหยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียงมา เดินออกไปห่างจากห้องน้ำที่สุดแล้วโทรหาปรัณ

โทรศัพท์ดังไม่นานก็มีคนรับ “ฮัลโหล นัชชาหรอ?”

“พี่ปรัณ” นัชชาเมื่อเริ่มพูดก็อดไม่ได้ที่เสียงจะขึ้นจมูก เรื่องนี้มีเพียงพวกเขาทั้งสองเท่านั้นที่รู้ ปรัณเป็นคนที่เธอปรึกษาได้คนเดียว “เมื่อกี้เตชิตมีอาการถอนยา แต่ดูเหมือนจะรุนแรงมาก เขาดูเจ็บปวดเป็นพิเศษ ฉันจะทำยังไง......”

ปลายสายอีกด้าน ปรัณหมุนพวงมาลัยกลับรถอย่างฉันพลัน รถรีบเข้าทางโค้งแล้วจอดข้างถนน “เธออย่าเพิ่งตื่นตระหนกไปก่อน บอกมาทีว่ามีอาการอะไรบ้าง”

“เขาเหงื่อออกมาก ร่างกายสั่นไม่หยุด น้ำลายไหลโดยไม่รู้ตัว ดูเหมือนจะหนาวมากแต่ก็ดูเหมือนจะร้อนมาก ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน หายใจเร็วมาก แต่ก็มีความรู้สึกหายใจไม่ออก” นัชชาพูดแทบจะไม่เชื่อมโยงกัน คิดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ทั้งหมดแม้เหตุการณ์นั้นจะผ่านไปแล้วแต่ในใจยังคงหวาดผวาอยู่

ปรัณต้องจำทุกคำที่นัชชาพูดอย่างจริงจัง เพียงการแสดงท่าทางต้องยิ่งจริงจังและหนักแน่น อาการถอนยาของเตชิตรุนแรงกว่าที่เขาเคยคิดไว้ นั่นไม่ใช่ข่าวดี

นึกถึงความเจ็บปวดที่ผู้ชายคนนั้นต้องทน เขาก็อดจะสบถในใจไม่ได้ ประทิน ผู้หญิงคนนั้นต้องให้ปริมาณยาเขาเยอะมากแน่นอน!