ตอนที่508สถานที่ที่ไม่มีใครสามารถค้นหาพบ

เมื่อนัชชาตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นเวลาเช้าเธอสลบไปหนึ่งคืนลืมตาขึ้นมามองเห็นหมอสวมเสื้อคลุมสีขาวคนหนึ่งยืนอยู่ด้านข้างของเธอในมือของเขาถือขวดยาเล็กๆหยดเข้าไปในถุงน้ำเกลือที่กำลังให้เธออยู่

ทั้งร่างกายเธอเจ็บปวดไปหมดแผลที่ไหล่ของเธอร้ายแรงที่สุดทำให้ตอนนี้แม้แต่คอก็หันไม่ได้เธอค่อยๆย่นคิ้วเล็กน้อยขยับข้อมือ"คุณหยดอะไรเข้าไปในน้ำเกลือ...ให้ฉัน?"

เมื่อได้ยินเสียงสายตาของหมอก็มองมาที่เธอในสายตานั้นเต็มไปด้วยความสงสารและเห็นอกเห็นใจ"คุณไม่ต้องกังวลไปมันเป็นยาแก้อักเสบจะช่วยให้แผลของคุณหายไวขึ้น"

นัชชาประเมินชายที่อยู่ด้านหน้าใบหน้าของเขาดูมีเมตตากว่าทุกคนในที่นี้ที่เธอเคยเห็นแต่กระนั้นเธอไม่อาจเชื่อใจได้ใครจะไปรู้ว่าภายใต้ใบหน้าที่เมตตาในจิตใจของเขาเป็นแบบไหน

"เมื่อคุณรู้สึกตัวแล้วผมจะไปเรียกhawkมา"เขาพูดพลางกำลังหันหลังเดินไป

นัชชาตกใจไม่สนว่ากำลังเจ็บสาหัสอยู่หรือกำลังให้น้ำเกลืออยู่รีบคว้าข้อมือของชายคนนั้นไว้"อย่าไป!"

เสียงของเธอแหบพร้าเพราะเพิ่งฟื้นขึ้นมาเมื่อนึกถึงชื่อนั้นในใจเธอก็ขัดขืนโดยสัญชาตญาณ"ฉันอยากจะพักผ่อนอีกสักครู่ไม่ต้องเรียกเขา"

หมอแกะมือของเธอวางกลับไปที่เตียงอย่างรวดเร็วมองเห็นความกลัวในดวงตาของหญิงสาวแม้ว่าเขาอยากจะรับคำกับเธอแต่ว่า...

เขาถอนหายใจอย่างหมดหนทาง"ขอโทษครับผมต้องทำตามคำสั่งไม่เช่นนั้นผลที่ตามมามันสาหัสมากๆ"

นัชชาค่อยๆมองต่ำขนตางอนงามสั่นระริกสักพักเธอเห็นหมอเดินออกไปนอกประตูปิดประตูลงเธอหลับตาผ่านไปไม่กี่นาทีประตูก็ถูกเปิดออกเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆเสียงเคาะประตูเหมือนดังมาจากนรก

ในที่สุดเสียงฝีเท้าก็หยุดอยู่ที่หัวเตียงแววตาที่ดุร้ายคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอนัชชารีบหลับตาปื๋ไม่ต้องการเห็นใบหน้าที่ทำให้เธอหวาดกลัว

"ไหนเมื่อกี้บอกว่าฟื้นแล้วนิ?"

"เมื่อสักครู่เธอฟื้นแล้วแต่คนไข้บอกว่าเหนื่อยก็เลยคงหลับไปอีกรอบ"

นับตั้งแต่หมอเดินไปหาเขาแล้วเขาเดินมาถึงนี่ใช้เวลาเพียงสามถึงห้านาทีเท่านั้นเธอเพิ่งฟื้นจะหลับอีกได้อย่างไร

Hawkมองดูร่างที่แกร่งแข็งทื่ออย่างชัดเจนบนเตียงแล้วโบกมือให้หมอที่อยู่ข้างหลัง"คุณออกไปก่อน"

"ครับ"

ประตูถูกปิดในห้องนอนเหลือแค่เขาและเธอ

นัชชามองไม่เห็นเขาดังนั้นความรู้สึกที่เธอสัมผัสได้จึงชัดเจนมากขึ้นโดยเฉพาะเมื่อปลายนิ้วมือที่หยาบกร้านของชายหนุ่มลูบไปที่แก้มของเธอทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเหมือนฉากภาพยนตร์ฉายซ้ำไปซ้ำมา

สำหรับเธอมือของเขาเหมือนกับหางจระเข้เย็นยะเยือกหยาบแข็งน่าขยะแขยงทำให้อยากอาเจียน

Hawkมองดูเธอค่อยๆย่นคิ้วถึงแม้จะเพียงแวบเดียวก็ถูกสายตาที่เฉียบขาดจับได้เขายิ้มเยาะไม่รีบแฉการแสดงละครของเธอแต่ยังคงลูบคลำใบหน้าของเธอเล่น

ผิวของผู้หญิงคนนี้ดีจริงๆมีชาวเอเชียอยู่พวกหนึ่งเกิดมาก็ผิวละเอียดเรียบเนียนเหมือนกับผิวไข่ต้มที่เพิ่งปอกเสร็จทำให้ไม่อาจละมือไปได้หากเมื่อคืนนี้เธอไม่ยั่วโมโหเขาเขาก็คงไม่ลงมือลงไม้แรงแบบนี้

น่าเสียดายไหล่ซ้ายที่ช้ำจนขึ้นแดงเป็นปื้นโดนเขาตบจนมุมปากแตก

แววตาของhawkมองไปที่ริมฝีปากที่แห้งผากนึกถึงเมื่อคืนที่เขาทับไปบนร่างกายของเธอในขณะเดียวกันที่เขาใช้นิ้วลูบไปที่มุมปากของเธอริมฝีปากคู่นั้นก็เม้มแน่นขึ้นเขาถอดใจเบาๆเห็นเธอยังพยายามแสดงละครต่อไปเขาจงใจยัดนิ้วกลางเข้าไปในปากของเธอเกี่ยวลิ้นที่พยายามหลบของเธอไว้...

นัชชาทนไม่ได้จนต้องลืมตาขึ้นมองชายที่ยิ้มเยาะด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังเขารู้ว่าเธอไม่ได้หลับนานแล้วแต่เขากลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แกล้งหยอกเธอ

ความคิดเห็น