ตอนที่519ไม่หันหลังกลับ

ตอนที่519ไม่หันหลังกลับ

“...”

ครบรอบวันตายรึ

นัชชามองไปที่ผู้ชายที่อยู่ห่างไปเพียงหนึ่งฟุตดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีอารมณ์พิเศษเขาแค่เหม่อมองด้วยสายตาเย็นชาสายตาดูว่างเปล่าดูเหมือนว่ากำลังคิดถึงอะไรบางอย่าง

เงียบไปนานในที่สุดเขาก็อ้าปาก“คืนนั้นก็เหมือนคืนนี้ที่มืดมากๆดวงจันทร์มีขนาดใหญ่หล่อนกอดผมเอาไว้เพื่อที่จะซ่อนอยู่ใต้สะพาน”

นัชชาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงอยากเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟังแต่เธอก็ไม่ได้ขัดจังหวะเขาไม่ใช่เพราะอยากได้ยินแค่ไม่ต้องการขัดเพราะไม่อยากทำลายความสุขสงบในระยะเวลาอันสั้นนี้

“ที่ด้านนอกมีคนมากมายที่พยายามไล่ตามกำลังตามหาผมยังสามารถเห็นภาพแสงไฟที่อยู่ไม่ไกลผมอยากรู้มากทำไมพวกเขาจะต้องไล่ตามพวกเราผมจ้องมองฝูงเท้าของพวกผู้ใหญ่แค่เอ่ยปากถามออกมา“แม่ครับเราจะซ่อนกันถึงเมื่อไหร่ครับ”แค่คำพูดประโยคนี้Hawkจู่ๆก็หัวเราะขึ้นมาหน้าอกของเขาสั่นกระเพื่อมแต่ไม่ได้พูดอะไรที่น่าหัวเราะอารมณ์ช่างแตกต่างมากมีความโศกเศร้าที่แผ่กระจายออกมาจากเขา

ความเศร้าหรอ

นัชชาขัดจังหวะความคิดที่ไร้สาระนี้ของตัวเองชายคนนี้มีด้านนี้ได้อย่างไรเอาเป็นเพียงคนที่ไร้ความปรานีและอยุติธรรม

“เมื่อบุคคลภายนอกได้ยินคำเหล่านี้พวกเขาเริ่มตรงมาที่สะพานรอยเท้ามากมายและซับซ้อนฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแม่ปิดปากผมด้วยผ้าเช็ดหน้าจากนั้นเธอก็ยืนขึ้นยืนขึ้นตรงที่แสงไฟฉายส่องมาผมมองที่รอบๆเท้าของแม่ผมจากนั้นเสียงกรีดร้องของเธอก็ดังมาเข้าหูผมไม่เห็นสิ่งที่พวกเขาทำกับเธอแต่ผมได้กลิ่นของเลือดในปีนั้นผมอายุแปดขวบผมก็ได้รู้ว่าเลือดมันเป็นอย่างไร”Hawkดื่มเหล้าองุ่นชนิดหนึ่งเขาดื่มมากเกินไปจนของเหลวไม่น้อยล้นออกมาจากมุมปากและไหลลงไปตามคอของเขา

“เลือดของคนคนหนึ่งสามารถไหลจากริมถนนไปถึงสะพานได้ต้องเยอะมากทั้งหมดเป็นสีแดงเมื่อผมปีนออกมาจากสะพานแม่ผมหาแม่ไม่เจอแล้วผมตามทางเลือดสายนั้นไปบนถนนเหมือนกับการเดินบนพรหมแดงผมหมดสิ้นความตกใจสิ้นการตอบสนองใดๆผมหยิบนิ้วก้อยของแม่ขึ้นมาจากทุ่งหญ้าข้างทาง…”

ด้วยคำพูดของเขานัชชาหัวใจเต้นเร็วขึ้นและเร็วขึ้นเรื่องนี้เกิดขึ้นกับเขาจริงๆมันโหดร้ายจนเธอไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นเรื่องจริงแต่ว่า…

เมื่อเธอเห็นหยดน้ำตาที่มุมขอบตาของเขาเธอก็รู้ในทันทีว่าทั้งหมดเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับเขาตอนแปดขวบจริงๆ

​อายุใกล้เคียงกับธีมนต์​ในตอนนี้

ในห้องเงียบงันไม่มีใครพูดอะไรในเวลานี้นัชชารู้ว่าเทพนิยายที่สวยงามสามารถทำให้จิตใจของผู้คนสงบสุขได้แต่ว่าขณะนี้จิตใจของเธอสงบนิ่งด้วยเรื่องราวแห่งการนองเลือดและไม่สงบสุข

เธอไม่เคยเห็นอารมณ์​โศกเศร้า​ของผู้ชาย​คนนี้ดูเหมือนว่ามันจะฝังเข้าไปในกระดูกเขาไม่หลงเหลือความเป็นมนุษย์​ไม่หลงเหลือศรัทธาสำหรับเธอแล้วเขาเป็นมือสังหารที่โหดเหี้ยม

แต่ในวันนี้เธอพบว่าตัวเองคิดผิดแม้ว่าเธอจะถูกจองจำอยู่ในบ้านหลังนี้แม้ว่าเธอจะภายใต้เงื้อมมือของเขาแม้ว่าเขาจะทำเรื่องที่ละ​เมิดสิทธิ​ส่วนบุคคล​ก็เพราะว่าคนเช่นเขานี้ได้รับความเจ็บปวดทางใจ

บางทีอาจเป็นเพราะประสบการณ์​อันเลวร้ายในอดีตจึงทำให้เขาเป็นคนอย่างเช่นทุกวันนี้

ไม่มีใครเป็นผู้บริสุทธิ์​ไม่ใช่เขาผู้คนที่ทำร้ายเขาก็เช่นกัน

“คุณ​เกลียดตัวเองรึเปล่า”นัชชาถามเบาๆเธอรู้ว่าเป็นสิ่งที่ไม่ควรถามแต่เธอก็ถามออกไปแล้ว

ชายคนนั้นยักไหล่ราวกับดูถูกคำถามนี้แต่หลังจากนั้นเขาก็ตอบอย่างจริงจัง“เริ่มจะเกลียด”

“แล้วตอนนี้ล่ะ”