ตอนที่526เสียงปืนดังขึ้น

ตอนที่526เสียงปืนดังขึ้น

กระสุนมีจำกัดภาพเหล่านั้นเกิดขึ้นตามที่Hawkตั้งใจตลอดทางที่ถูกไล่ตามไปที่พื้นที่หน้าสั้นเขาก็ได้ตระเตรียมการเอาไว้แล้วกระสุนในกระบอกยังเหลืออีกสองนัดเขาต้องแน่ใจว่าเตชิตเหลือกระสุนในตัวน้อยที่สุด

Hawkยิ้มเยาะเขาจงใจทำให้เขาโกรธ“เป็นยังไงทนไม่ไหวหรอเมื่อตอนที่เธอถูกคนอื่นรุมรังแกเธอร้องออกมาแต่ชื่อของคุณร้องแต่ชื่อคุณขนาดผมฟังแล้วยังทนไม่ได้แต่น่าเสียดายนะยิ่งร้องอย่างนี้ก็ยิ่งน่าตื่นเต้นปากนี้ไม่รู้ทำให้ผมตื่นเต้นมาแล้วกี่ครั้ง…”

การที่นัชชาถูกจับตัวไปสาเหตุก็เป็นเพราะเขาคนที่ต้องรับผิดชอบก็คือเขาเช่นกันหากHawkคือบุคคลที่ชั่วร้ายที่สุดถ้าเช่นนั้นเตชิตก็คือบุคคลที่น่าอายที่สุด

ทันที่เขานึกถึงความทรมานที่เธอต้องพบเจอเตชิตไม่สามารถนอนหลับได้ไม่สามารถเผชิญหน้ากับกลางคืนตอนนี้ยังได้ยินเรื่องนี้จากปากของชายคนอื่นเขารู้สึกปวดใจยิ่งกว่าสิ่งใด

เมื่อเวลาที่เธอต้องการเขาเขากลับทำอะไรไม่ได้เลยแม้จะหาด้วยวิธีทั้งหมดเพื่อที่จะหาเธอจนพบแต่สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่สามารถพาเธอกลับไปที่จุดเดิม

ถึงคนจะได้รับการช่วยเหลืออย่างปลอดภัยแต่ความเจ็บปวดทางใจล่ะเขาจะเผชิญหน้ากับเธอต่อไปได้อย่างไร

ความเงียบของเตชิตทำให้หัวใจของนัชชาโดนมีดกรีดน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของพวกเขาตกลงตรงมุมปากตกลงบนพื้นเธอไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อยากบอกเขาเหลือเกินว่าเธอสบายดีไม่ต้องตำหนิตัวเองคุณทำได้ดีมากแล้ว

อารมณ์ต่างๆสับสนวุ่นวายเลือดลมหมุนเวียนในคอมีรสขมนัยน์ตาเหมือนคนที่ถูกจับได้ทุกคำพูดช่างยากเย็นเหลือเกิน“นัชนัชผมรู้ว่าคุณได้ยินผม”

ทันใดนั้นเขาก็เรียกชื่อเธอออกมานัชชาตัวแข็งทื่อไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวทุกส่วนของร่างกายดูเหมือนจะหายไปเสียงของเขาเท่านั้นที่ก้องกังวาน

“ผมรู้ว่าผมยังทำดีกับคุณไม่มากพอคุณถึงถูกทรมานและย่ำยีคุณจะด่าจะว่าหรือจะตีผมก็ได้แต่อย่าได้ทรมานตัวเองเลยสำหรับผมคุณยังเป็นเหมือนครั้งแรกที่ผมเจอคุณเสมอใสซื่อบริสุทธิ์เรียบง่ายและจริงใจไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมจะยืนอยู่เคียงข้างคุณเดินผ่านมันไปพร้อมกับคุณหัวเราะไปกับคุณเจ็บปวดไปกับคุณตราบใดที่คุณจะไม่แอบทนทุกข์คนเดียวตราบใดที่คุณจะไม่โทษตัวเอง”

เขาพูดอย่างฉะฉานคุ้นเคยและเข้าใจเธอมากเกินไปนัชชาสามารถจินตนาการได้เมื่อเขาพูดถึงสิ่งเหล่านั้น

หัวใจที่อยู่ที่หน้าอกด้านซ้ายเหมือนถูกแรงมหาศาลดึงออกมาเตชิตไม่เคยเจ็บปวดเช่นนี้มาก่อนเลยเจ็บปวดเหลือเกิน

เขารู้ว่านัชชาแข็งแกร่งเพียงใดกลัวว่าเธอจะไม่ยินดีต่อตนเองในเวลาวิกฤตเช่นนี้

Hawkรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกายของนัชชาอย่างชัดเจนตัวเธอแข็งทื่อลมหายใจสั้นและถี่เขาไม่สงสัยเลยถ้าเขาปล่อยมือออกจากเธอตอนนี้เธอจะรีบไปหาผู้ชายคนนั้นโดยไม่ลังเล

ความคิดเช่นนี้ทำให้เขาหดหู่เขาบิดมือของเธอด้วยพละกำลังที่แข็งแกร่งในเวลานี้จู่ๆเขาก็รู้สึกหายใจไม่ออก

Hawkพานัชชาหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็วและดึงคนหลบไปทางด้านข้างในระยะสายตาเขาเห็นเงาสีดำหลบอยู่ในที่สูงในระยะไม่ไกล

ทันใดนั้นหน่วยสังหารก็ล้อมรอบHawkเอาไว้เขาดึงคนขึ้นมาหลังพิงกำแพงดินและเดินไปจนถึงตรงกลางพื้นที่หน้าสั้นเขาเผยตัวแก่สายตาของคนทั้งคู่มีแต่วิธีนี้เท่านั้นถึงจะไม่ถูกโจมตี

ในที่สุดเตชิตก็ได้เห็นคนทั้งคู่เมื่อสายตาตกลงที่ร่างที่ดูยุ่งเหยิงของคนคุ้นเคยเขาก็ไม่สามารถขยับได้อีกแม้เพียงครึ่งเซน

“นัชนัช…”

“หุบปาก!”Hawkร้องปากปืนกระแทบกับขมับที่สงบนิ่ง“ถอยออกไป!และคุณลงมา!”

หัวหน้าหน่วยกำลังพยายามหาโอกาสที่เหมาะสมเพื่อจับกุมตัวHawkจากทางด้านหลังปฏิกิริยาของเขาต่อสิ่งแวดล้อมรอบตัวนั้นไวเกินคาดคิดแค่ยกแขนขึ้นก็ถูกจับได้

ร่างของเขาสั่นไหวการกระทำทั้งหมดของเขาใช้นัชชาเป็นเกราะกำบังมนุษย์เขาไม่กล้าที่จะยิงกลัวว่าเธอจะได้รับความบาดเจ็บจากการผิดพลาด

หัวหน้าหน่วยไม่เคลื่อนไหวภายใต้หน้ากากสีดำเปิดเผยให้เห็นเพียงดวงตาสีดำทางด้านหน้า