ตอนที่534ภาพความทรงจำที่เป็นเศษเสี้ยว

ตอนที่534ภาพความทรงจำที่เป็นเศษเสี้ยว

นัชชาไม่คิดว่าแค่คำพูดสั้นของตัวเองจะมีผลต่อเขาขนาดนี้เธอมีอาการอึ้งเล็กน้อยเลยพูดตะกุกตะกัก“ฉันฉันแค่อยากจะถามดูเอง”

“OK”สายตาของผู้ชายร้อนแรงเหมือนไฟและบอกกับเธอไปว่า“ฉันอารมณ์ไม่ดีจริง”

“เพราะอะไร?”

เขาอยู่ใกล้ขนาดนี้แววตาก็........ด้วยความรักทั้งๆที่กำลังพูดคำธรรมดาแต่เหมือนเขากำลังพูดสารภาพรักเลยนัชชารู้สึกกะทันหันว่าหลังของเธอเริ่มคันอีกแล้ว

“เพราะคนพวกนั้นที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ตอนนี้ยังจะให้ฉันไปเผชิญหน้าอีกครั้ง”นึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครึ่งเดือนที่แล้วเตชิตยังกลัวอยู่เลยสายตาของเขาเริ่มเย็นชาลงไปอีกครั้ง

นัชชาไม่เคยเห็นสายตาที่เฉียบคมขนาดนี้ของเขาก็เลยพูดไปแบบไม่ค่อยเป็นธรรมชาติว่า“นายนั่งแล้วพูดได้ไหมถ้าแบบนี้ฉันเหนื่อยมากรู้สึกหายใจไม่ค่อยออก”

เตชิตเห็นสายตาของเธอหลบไปหลบมาสุดท้ายเขาก็ลุกขึ้นนั่งข้างๆเก้าอี้มองไปยังใบหน้าที่ซีดขาวของเธอริมฝีปากที่แห้งในใจของเขาก็ยังกลัวเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครึ่งเดือนก่อนอยู่ดี

“ไหนบอกกับฉันหน่อยสิว่าแผลของฉันนี้มียังไง”คิดไปสักแป๊บนัชชาก็เปิดปากถามตั้งแต่ที่เธอตื่นมาไม่มีใครยอมพูดเรื่องของเธอแม้แต่คำเดียวเธอรู้ว่าถ้าอยากรู้ความจริงก็ต้องถามเตชิตเท่านั้นแต่เธอยังไม่พร้อมก็เลยไม่ได้เปิดปากถามตอนนี้เห็นสีหน้าของเขาจริงจังเธอรู้สึกว่าตัวเองถึงเวลาที่ควรรู้แล้ว

“ครึ่งเดือนก่อนเธอถูกคนในเมืองYจับตัวไปและคนที่จับตัวเธอคือผู้ก่อการร้ายคดีที่ฉันรับผิดชอบอยู่”เตชิตพูดช้าๆพยายามไม่ทำให้เรื่องราวที่เขาจะพูดนั้นยากที่จะรับได้“พวกเขาจับตัวเธอไปเกือบครึ่งเดือนระหว่างนั้นเธอก็ได้รับประสบการณ์ที่แย่มากเรายากที่จะหาตัวเธอแต่พอหาเจอกลับมีอุบัติเหตุระเบิดเธอถึงได้มีแผลที่หลังอาการหนักขนาดนี้”

นัชชานิ่งแล้วก็ฟังจากนั้นถามต่อไปว่า“เมื่อกี้คนที่มาหานายคือตำรวจสินะแล้วทำไมนายถึงไม่ดีใจ?”

พูดตามหลักการแล้วพวกเขาควรจะเป็นคนที่อยู่ฝ่ายเดียวกันกับเราไม่ใช่หรอ?

พูดถึงหัวหน้าสายตาของเตชิตเต็มไปด้วยความยุ่งยากเขาก้มหัวลงเล็กน้อยผมที่อยู่หน้าผากไปปิดตาของเขา“ก่อนที่เขาจะออกไปทำภารกิจเขาตกลงกับฉันว่าจะรักษาความปลอดภัยของเธอให้เธอกลับมาอย่างปลอดภัยแต่ตอนที่เกิดเรื่องเขาไม่ทำตามที่พูดแต่กลับใช้เธอเป็นตัวล่อฉันเข้าใจที่เขาทำแบบนั้นแต่ฉันไม่สามารถที่จะให้อภัยได้เขาได้”

ไม่มีใครรับรองได้ว่าต่อไปนี้นัชชาจะไม่มีผลข้างเคียงผิวหนังของเธอที่ถูกไหม้ไปนั้นจะสามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหมหรือเธอต้องอยู่กับความทุกข์ทรมานแบบนี้ไปทั้งชีวิต

ไม่ใช่เพราะเขาไม่ยอมให้อภัยแต่เป็นเพราะเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะไปให้อภัยแทนเธอ

นัชชาไม่รู้ว่าเป็นเพราะตัวเองความจำเสื่อมจึงนึกไม่ออกหรือเป็นเพราะสาเหตุอื่นพอได้ยินเตชิตพูดเรื่องราวพวกนี้ในใจของเธอไม่มีความรู้สึกที่ทรมานอย่างที่เคยคิดไว้แต่เหมือนกำลังฟังเขาพูดเรื่องของคนอื่นอยู่

เธอเข้าใจความหมายของเขาแต่ก็รู้สึกประหลาดใจนิดๆที่เขาทำเพื่อเธอได้มากขนาดนี้

สรุปแล้วความสุขและความทุกข์ของเขานั้นเกี่ยวกับตัวเธอทั้งนั้น

นัชชาเองก็ซึ้งน้ำเสียงของเธอก็อ่อนลงเยอะมาก“ที่จริงเขาก็ไม่ผิดถ้าไม่มีพวกเขาตอนนี้ฉันอาจจะตายไปแล้วอาจจะไม่มีแม้กระทั่งเวลาที่จะได้มาทรมานตอนนี้”

คำพูดแบบนี้เตชิตเคยได้ยินทุกๆคนพูดไม่ซ้ำหน้าแต่พอเขานึกถึงสภาพที่มีควันดำเต็มไปหมดรอบๆตัวเขาก็รู้สึกแน่นหน้าอก

“สำหรับฉันแล้วไม่มีอะไรสำคัญมากกว่าเธอ”เขาพูดความรู้สึกที่มีต่อเธอไปตรงๆไม่มีการปกปิดใดๆทั้งสิ้น“อย่าพูดคำว่าตายง่ายๆฉันไม่มีทางที่จะให้เธอเกิดอุบัติเหตุเป็นครั้งที่สองแน่”

น้ำเสียงของเขาจริงจังมากสายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยหลากหลายความรู้สึกและความรู้สึกเหล่านั้นพุ่งตรงเข้าไปในใจของเธอ

สมองของเธอปวดขึ้นมาทันทีในพริบตามีความทรงจำเศษเสี้ยวหนึ่งที่เธอมองเห็นร่ายกายของตัวเองเต็มไปด้วยโคลนและเห็นตอนที่เขาจับปืน

‘ดูแลตัวเองดีๆห้ามให้เกิดเรื่องเด็ดขาด’