ตอนที่55 นัชชาอันตราย

ตอนที่55 นัชชาอันตราย

ในออฟฟิศ แก๋กำลังกังวลโทรไม่ติดสาย จู่ๆเห็นนัชชาโทรเข้ามา เธอเดินไปประตูบันไดรีรับสาย “ฮาโหล นัชชา”

คู่สายอีกข้างหนึ่งไม่มีเสียงตอบ มีแต่เสียงฝีเท้าเสียงดัง อีกสักพักได้ยินเสียงของผู้ชาย

“พวกทนายก็เหมือนกันไปหมด ไม่มีคนดี เงินที่ได้เป็นเงินสกปรก ผมตายก็ต้องให้เธอตายด้วย

“พี่ ใจเย็นๆก่อน คุณแจ้งมาสิ เป็นทนายคนไหน ฉันจะไปคุยกับเขา เรื่องนี้ต้องมีวิธีแก้ไข”

“เป็นไปไม่ได้”ผู้ชายคนนั้นโมโหมาก “ผมไม่เชื่อพวกแกอีกแล้ว พวกแกเป็นคนเช่นกัน”

“อ้า คุณปล่อยฉัน นี่เป็นที่บนชั้นดาดฟ้า ถ้าตกลงไปจะตายแล้วนะ แล้วครอบครัวของคุณจะเอาไงดี คุณเคยคิดไหม”ไม่รู้ว่าคนนั้นทำอะไรต่อนัชชา แค่ได้ยินเสียงของเธอตื่นตระหนกมาก

แก๋ฟังแล้วรู้สึกน่ากลัวมาก ใบหน้าซีดไปหมด ตอนที่เธอกังวลมาก เขาไม่รู้ว่าจะหาใครมาช่วยได้ พอดีได้พบเจอนภันต์กำลังเดินมาทางนี้

เธอวิ่งไปเร็วเหมือนลมผ่านไป ยังไม่ทันได้หายใจ “คุณนภันต์ แย่แล้ว นัชชาตอนนี้กำลังอันตรายมาก”

ในความทรงจำของนภันต์ไม่เคยมีคนที่เรียกว่านัชชา “คุณเป็นใคร”

แก๋ไม่มีเวลาจะอธิบายต่อ ยกมือถือถึงหูของนภันต์ “คุณฟัง”

เสียงโทรศัพท์ออกทยอย ยังมีหลายเสียงอยู่ ไม่สามารถแบ่งเสียงของนัชชา

“คุณไม่ต้องตื่นเต้น ถ้ากระโดดลงไปก็ไม่สามารถแก้ปัญหาได้หรอก คุณำแบบนี้ไม่มีความหมายอะไรเลย”

“ผมไม่ต้องการมีความหมาย ผมแค่อยากได้ความยุติธรรม แต่พวกทำแค่ผิวหนังอย่างเดียว ถึงกูตายกูก็ไม่ยอมปล่อยพวกแกเฉยๆ”

เสียงทะเลาะเข้าหู สีหน้าของนภันต์เปลี่ยนไปกันใหญ่ มือถือให้กลับแก๋แล้วแจ้งแก๋ว่า“คุณไปหาผู้จัดการฝ่ายดูแลความปลอดภัย บอกเขาว่าแจ้งความและหาคนมาช่วย ”

แก๋ไม่กล้าพูดอะไร นภันต์วิ่งไปไกลจนมองไม่เห็นเงาตอนที่แก๋อยากจะพูดอะไรอีก เธอตะลึงสักนิด แล้วก็รีบวิ่งไปหายามตามคำสั่งของนภันต์

ในฐานะเป็นทนาย มีเรื่องเกิดขึ้นเยอะแยะในทุกปี การคดีความมีชนะมีแพ้ เตนัทลอว์เฟิร์มเป็นสำนักงานที่มีชื่อเสียงในประเทศ ถ้าแพ้การคดีความมันก็ทำให้คนรู้สึกว่าไม่ยอมรับ เสียใจมาก เหมือนกับว่าพวกเขาไม่มีวันจะแพ้การคดีความในความคิดของทุกคน

แล้วเรื่องพิพาทก็จะทยอยจะเกิดขึ้น แต่ว่าพนักงานถูกจับมาเป็นตัวประกันเรื่องวันนี้เป็นครั้งแรก

เรื่องพนักงานเกิดอุบัติเหตุเป็นอันดับแรกของเรื่องความปลอดภัย ต้องการแจ้งให้คนรับผิดชอบของบริษัท นั่นก็คือ เตชัต นอกจากนี้ คนนั้นยังอยู่บนอาคารชั้นสูงสุดของบริษัท

ผู้จัดการแจ้งไม่มีสิทธ์โทรหาออฟฟิศท่านประธาน ต้องติดต่อกับตรัณก่อน ตรัณได้รับสายแล้วตกใจ เห็นประตูของห้องประชุมบิดอย่างแน่ๆอยู่ เคาะประตูไม่ทันแล้วเดินเข้าไปตรงๆ

เตชิตกำลังอยากดูว่าคนไหนไม่มีมารยาท แต่ว่าเห็นเป็นผู้ช่วยส่วนตัวเดินเข้ามา

“ท่านประธาน ผมอยากจะรายงานเรื่องที่สำคัญ ท่านสามารถออกมาได้ไหมครับ”หน้าสีของตรัณเครียดมาก เตชิตยังไม่เคยเห็นหน้าเขาเป็นแบบนี้เลย หลายปีที่ผ่านมา เตชิตไม่เคยเห็นเลยว่าเขาตกใจขนาดนี้

เตชิตรู้สึกว่ามีเรื่องใหญ่ที่จะเกิดขึ้นแน่ เขาพูดกับรองท่านประธานอย่างง่ายๆแล้ว กลับตัวเดินจากไปห้องประชุม

ตรัณมองไปทางเตชิตในออฟฟิศ เขาอยากจะพูดอะไรอีกแต่ก็ไม่ได้อ้าปากพูด “ท่านประธาน เดี๋ยวท่านต้องใจเย็นหน่อย”