ตอนที่573 ผู้หญิงมีความสำคัญกับผมมาก

ตอนที่573 ผู้หญิงมีความสำคัญกับผมมาก

สิ่งที่นัชชากลัวที่สุดก็คือการที่ทำให้ผู้คนรอบตัวเธอรู้ว่าเธอความจำเสื่อม บอกไปตรงๆเลยได้หรือไม่ ได้ แต่ว่าเธอไม่รู้ว่าทำไมเรื่องนี้เธอถึงทำเช่นนี้

ดูเหมือนว่าเมื่อคนใกล้ชิดรู้ถึงการความจำเสื่อมของเธอ มันจะทำให้เธอรู้สึกไม่ปลอดภัย ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป เธอไม่ชอบวิธีที่ทุกคนปฏิบัติกับเธอในฐานะคนอื่น ดังนั้นเธอจึงไม่อยากพูดอะไรอีก ทางที่ดีปล่อยให้ความจำค่อยๆฟื้นคืนมาดีกว่า

ถึงแม้ว่าจะหลอกณัชชนม์และเมธนีได้ หลอกธีมนต์ได้ แต่กลับหลอกชนุดมไม่ได้

ตั้งแต่ช่วงเวลาที่เขาเข้าประตูมา ดวงตาอันแหลมคมของเธอ ในใจก็มีเสียงแอบบอกว่าไม่ดี ประกายที่ออกมาจากดวงตาเหมือนรังสีเอ็กซ์เรย์ ที่ต้องการมองทะลุทุกคน

แต่กลับไม่คิดว่า เพราะเหตุนี้เธอถึงถูกจับได้

เธอเคยพบคุณชีวภาแล้ว เรื่องนี้เตชิตเองก็ไม่รู้ ดังนั้นก่อนที่เธอจะพูดประโยคนี้ออกมา เขาจึงไม่ได้ห้ามเธอเอาไว้

นัชชาอ้าปากค้าง ผ่านไปสองวินาทีเธอถึงได้ยินเสียงตัวเอง “อ้อ ใช่แล้ว อาจจะเพราะฉันจากไปนานก็เลยลืม เมื่อสักครู่มองก็รู้สึกว่าคุ้นหน้าแต่ว่านึกไม่ออก ฉันก็คิดว่าต้องเคยเจอกันแล้ว แต่ว่า….”

“นัชชา” เขาไม่รอให้เธอพูดจบ ชนุดมขัดจังหวะขึ้นพร้อมหัวเราะขึ้น เพียงแต่ว่าเสียงหัวเราะนี้กลับไม่ใช่เสียงหัวเราะอย่างผ่อนคลาย “พวกคุณพบกันที่บาร์ มันเป็นที่เฉพาะอย่างมาก คุณไม่มีวันลืมผู้หญิงที่ปรากฏตัวข้างผม คุณประทับใจในตัวเธอมาก”

เขาพูดไม่กี่คำ นัชชาก็เถียงอะไรไม่ออก มือของเธอที่ถูกเตชิตจับไว้กำแน่นขึ้นจนคนนั้นรู้สึกได้ เขาจึงลดเสียงลง “คุณชนุดม เลิกถามเซ้าซี้เถอะ”

เขาไม่ได้อธิบาย แต่คำพูดประโยคนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการยอมรับ

ชนุดมหันมาเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่หน้าตาสดใสแต่แววตาว่างเปล่าอีกครั้ง สุดท้ายแล้วเขาก็เข้าใจทุกอย่าง และด้วยเหตุนี้เขาจึงหัวเราะไม่ออกอีกเลย

ระหว่างทางที่ขับรถมาเมื่อรู้ว่าเธอได้กลับมาประเทศจีนแล้วเขาก็รู้สึกตื่นเต้นมาก แต่ตอนนี้ความตื่นเต้นนั้นกลับกลายเป็นความกังวล เขากังวลถึงสภาพของเธอในปัจจุบัน เป็นห่วงว่าเธออยู่ข้างกายเตชิตแล้วจะเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ดี

ชนุดมมองดูท่าทีของชายที่อยู่ด้านข้าง เขาทำราวกับว่าต้องการจะปกป้องเธอเอาไว้ที่ด้านหลัง พวกเขาทั้งสองคนบุกป่าฝ่าดงมาด้วยกัน ผ่านชีวิตหลังความตาย เรื่องดีร้ายใดๆก็ผ่านกันมาหมดแล้ว แต่ก็ไม่สามารถพรากพวกเขาออกจากกันได้

เขาจำได้ว่าเคยเห็นประโยคหนึ่งบนอินเตอร์เน็ตมาก่อน ชีวิตคนคนหนึ่งจะอยู่กับใครนั้น ตั้งแต่วินาทีแรกที่เกิดมาก็ได้ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว เขาไม่เคยเชื่อคำพูดเหล่านี้ มันเป็นแค่เรื่องไร้สาระ แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกมีศรัทธาขึ้นมา

นัชชาและเตชิตจะยังคงดำรงอยู่เช่นนี้ ราวกับว่าพวกเขาเกิดมาเพื่อกันและกัน ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถแยกพวกเขาออกจากกันได้

สำหรับเขา ตั้งแต่ต้นจนจบเป็นเพียงผู้รับชมเท่านั้น

ผู้ชมก็คือผู้ชม เขาแค่เพียงหวังว่านัชชาจะมีความสุข

ชนุดมเข้าใจสถานการณ์ในปัจจุบันของเธอ หลังจากที่ทำให้เรื่องต่างๆชัดเจนขึ้นแล้ว เขาก็ไม่ต้องการที่จะบีบบังคับอีกต่อไป จึงเปลี่ยนไปคุยเรื่องอาการปัจจุบันของธีมนต์และการรักษาของเธอในระยะนี้แทน

เวลาผ่านไปทีละน้อย เขาเหลือบมองไปดูก็เห็นว่าเกือบจะครึ่งชั่วโมงแล้ว เก้าอี้ที่ด้านข้างก็ยังคงว่างเปล่า

ไม่ใช่บอกว่าแค่ออกไปเล่นกับเด็กน้อยรึ ทำไมยังไม่กลับเข้ามาอีก

ความจริงแล้วเพื่อต้องการหลบเขา ถึงไม่ยอมกลับเข้ามาล่ะสิ

เมื่อคิดเช่นนั้น ชนุดมก็กำลังจะก้มหน้าลงกดโทรศัพท์โทรหาเธอ ทันใดนั้นผู้จัดการร้านน้ำชาก็รีบผลักประตูเข้ามา

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล แม้แต่ประตูก็ไม่ได้เคาะ ดวงตาของเขาเบิกกว้างและหายใจหอบ “เต ประธานเต เกิดเรื่องแล้ว ลูก ลูก…..”

เขาวิ่งมาตลอดทาง ลมหายใจติดขัด พูดออกมาได้ไม่เต็มคำ

ชนุดมฟังด้วยความอดทน เขารู้ว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่ เขาก้าวไปข้างหน้าและคว้าคอเสื้อผู้จัดการขึ้น “ตอนนี้คนอยู่ที่ไหน พูดให้ชัดเจน!”