ตอนที่585 เสียเธอไปไม่ได้

ตอนที่585 เสียเธอไปไม่ได้

เสียงคำรามของวัยรุ่นถูกระบายออกไปในอากาศ ไวศทย์รู้สึกเหมือนจะเป็นบ้า เขาหันไปมองคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง

ชนุดมคอยสังเกตดูเขา เขากลัวว่าไวศทย์จะทำอะไรขึ้นมา ชนุดมก้าวไปด้านหน้าและดึงตัวคนกลับมา

“สงบสติอารมณ์หน่อย!”

“ผมจะสงบสติอารมณ์ได้อย่างไร คนที่นอนอยู่บนเตียงคือพี่สาวผม เป็นคนที่ดีที่สุด ดีที่สุดสำหรับผม ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าจะอยู่หรือว่าจะตาย คุณจะให้ผมสงบสติยังไง!” หลังจากที่คำรามจบ ไวศทย์ก็มองไปที่ชีวภา เขาคร่ำครวญ “พี่! พี่มองผมหน่อยสิ ผมกับแม่มาหาพี่นะ พี่ลืมตาดูพวกเราสิ…”

ชนุดมมีประสบการณ์เกี่ยวกับเรื่องเกิดดับอยู่มากมาย ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น แม้แต่ตัวเขาเองก็ต้องเสี่ยงอันตรายอยู่เสมอ ยิ่งมีประสบการณ์มาก ใจก็ยิ่งแข็งมาก ดังนั้นจึงไม่มีเรื่องอะไรที่ทำให้เขาหวั่นไหวได้ง่ายๆ

แต่ในเวลานี้ที่เขาได้ยินเสียงคร่ำครวญของไวศทย์ เขารู้สึกว่าหัวใจของเขาเจ็บ โดยเฉพาะเมื่อเสียงเหล่านั้นได้หายไป คนบนเตียงก็ไม่ได้ขยับเคลื่อนไหวแต่อย่างใด ความกระจ่างนั้น ความเงียบนั้น ทำให้เลือดในร่างกายแข็งตัวขึ้นมา

ดุลยาและไวศทย์ใช้เวลาอยู่ในห้องผู้ป่วยเกือบยี่สิบนาทีก่อนที่จะสงบลง แม่และลูกชายมองไปที่ชีวภาที่นอนซีดเซียวอยู่บนเตียง ค่อยๆยอมรับความจริงเรื่องที่เธอได้กลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา

ดุลยาเป็นคนที่เข้มแข็งมาก ตอนที่ป่วยเธอไม่มีแม้แต่น้ำตา แต่ตอนนี้น้ำตาทั้งหมดเหมือนจะกลั้นไว้ไม่อยู่และได้ไหลทะลักออกมา

ไม่ร้องไห้แล้ว แต่อารมณ์ก็ยังเคว้งคว้าง

หลังจากที่สงบลง เธอมองดูชนุดมด้วยสีหน้าที่ว่างเปล่า เสียงแหบแห้งจนแทบฟังไม่ออก “คุณเป็นเพื่อนของชีวภาของเรารึคะ”

ชนุดมจ้องนัยน์ตาของหญิงชราซึ่งดูคล้ายชีวภาอยู่หลายส่วน หัวใจเขาเต้นแรง เขายืนตรงพิงกำแพงและพูดอย่างจริงจัง “คุณป้า ผมขอพูดอะไรด้วยหน่อยได้ไหมครับ”

ดุลยาหันไปจ้องมองที่ลูกสาวซึ่งนอนอยู่บนเตียงอย่างไร้วิญญาณ เธอหยุดครู่หนึ่งและยืนขึ้นที่ข้างเตียง จากนั้นเธอก็เดินตามชนุดมไปที่ทางเดินของโรงพยาบาล

ชั้นนี้เป็นชั้นวีไอพี มีเพียงไม่กี่ห้องเท่านั้น ทางเดินสะอาดตามาก ทั้งคู่เดินตามกันไปที่หน้าต่างสุดทางเดิน พวกเขามองออกไปยังท้องฟ้าสีเทาด้านนอก ลำคอของชายคนนั้นกลืนน้ำลายขึ้นลงสองครั้ง เขาคิดอยากจะสูบบุหรี่ แต่ก็หยุดตัวเองเอาไว้

“มีอะไรอยากจะพูดก็พูดเถอะค่ะ” ดุลยาเอ่ยปากขึ้นก่อน เธออายุเกือบจะห้าสิบปีแล้ว ท่าทีเธอดูไร้ชีวิตชีวายิ่งนัก

ชนุดมหายใจลึก เขาพยายามเรียบเรียงคำพูดที่คิดอยู่ในหัวเมื่อสักครู่และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอันอบอุ่น “คุณป้าครับ ผมต้องขอโทษด้วยที่ต้องแจ้งให้คุณป้าทราบในโอกาสนี้ แต่ว่าผมต้องการบอกความจริงกับคุณป้า---”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เสียงของเขาก็หายไปช่วงหนึ่ง จากนั้นเขาก็พูดขึ้นอีกไม่กี่คำ “ผมเป็นแฟนของเธอครับ”

ชีวภาชอบเขา เธอสารภาพตั้งแต่ที่อยู่เมืองQ แม้กระทั่งมอบความบริสุทธิ์ที่มีค่าครั้งแรกให้กับเขา ในเวลานั้นเขานิสัยไม่ดีคอยแต่หลบเลี่ยง แต่ในเวลานี้ เขาต้องการแบกรับความรับผิดชอบนี้ไว้

ทั้งไม่รู้ว่าผู้หญิงตัวน้อยคนนั้นจะฟื้นคืนสติขึันมาไหม จะตอบสนองได้หรือไม่

ขอความเป็นส่วนตัวให้เขาสักครั้งเถอะ

ชนุดมคิดว่าเมื่อหล่อนได้ยินประโยคนี้ ดุลยาคงจะต้องมีปฏิกิริยาตอบสนองที่ยิ่งใหญ่อย่างแน่นอน แต่กลับไม่คาดคิด ผู้หญิงคนนั้นเพียงชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่กี่วินาทีต่อมาเธอก็โค้งคำนับอย่างใจเย็น “ฉันทราบค่ะ”

ในเวลานี้ ชนุดมเองกลับเป็นคนที่ต้องประหลาดใจ

“คุณทราบรึครับ”

ดุลยาพยายามดึงริมฝีปากขึ้น ดูเหมือนว่าต้องการยิ้มให้กับเขา เธอทำตัวไม่ถูกในสถานการณ์นี้ ในใจเธอนั้นเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานจึงยิ้มไม่ออกเลยจริงๆ “ชีวภาของพวกเราเป็นหญิงสาวที่มั่นใจในตัวเองมาก ถ้าเธอไม่ชอบใครเธอก็จะไปอยู่ใกล้ ในเมื่อคุณอยู่ข้างๆเธอได้ นั่นก็พิสูจน์ได้ว่าเธอชอบคุณ”