ตอนที่60 ถ้าโดนจับไป

ตอนที่60 ถ้าโดนจับไป

ถ้าไม่ไป เธอไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอเขาอีก แต่คำพูดในใจ ไม่รู้ว่าสาเหตุเป็นคำพูดของธนัทเหรือเปล่า เธออยากได้เจอผู้ชายคนอย่างรีบเร่งมาก

ถ้าไป....

นึกถึงสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้น นัชชาไม่รู้จะเอาไงต่อ เธอกลัวว่าเตชิตไม่สนใจเธอ ถ้าเผชิญหน้าเขา เธอกลัวว่าเธอตื่นเต้นมากจนพูดอะไรไม่เป็น

ทันใดนั้น นัชชานึกถึงอะไรแล้วค่อยลุกขึ้นจากโซฟา วิ่งไปยังห้องรับฝากของที่ชั้นสอง มีชุดหนึ่งคือเตชิตเคยส่งให้เธอเมื่อก่อน เธอคิดไปสักพัก แล้วดึงออกมาชุดสูทบางๆไนลอนสีดำ ดูในกระจกแล้ว รู้สึกว่า

สไตล์กับขนาดเหมาะกับตัวมาก สีดำจับคู่เสื้อผ้าอื่นได้ง่าย ใส่แล้วรู้สึกเป็นผู้หญิง

เธอใส่แล้วม้วนตัว รู้สึกพอใจมาก

เธอไม่ได้เจอหน้าเตชิตเป็นช่วงเวลาแล้ว ไม่รู้ว่าเห็นเขาแล้ว ปฏิกิริยาของเขาจะเป็นยังไง

ประหลาดใจ

หรือตกใจ

นึกถึงที่นี้ นัชชาแอบกัดฟัน ไม่ว่าคืนนี้จะเป็นยังไง จะได้เจอคนที่อยากเจอหรือเปล่า เธอก็อยากไปลองดูก่อน เขาทำไปเยอะเพื่อเธอแล้ว เหมือนกับคำพูดของธนัท ต้องมีคนก้าวออกไปเป็นคนแรก

................

สองทุ่ม นัชชาปรากฏตัวอยู่ที่ประตูของมิวส์คลับเฮาส์ตรงเวลา

ลงรถแท็กซี่ เงินทอนเธอก็ไม่เอา มองไปอาคารสูงๆ หัวใจตื่นเต้นมาก เธอดึงเสื้อด้วยควากระสับกระส่าย

เธอมาที่นี่ด้วยแรงดลใจ แต่มาถึงแล้วไม่กล้าเดินเข้าไป

แต่ยังไงก็มาถึงแล้ว ไม่มีเหตุผลว่าไม่เข้าไป เธอยืนที่หน้าประตู เธอไม่อยากถอยตัวกลับ

นัชชาเข้าไปมิวส์คลับเฮาส์ แต่ถูกคนที่เฝ้าประตูขวางไว้ทางเข้า มีคนหนึ่งก้มตัวลงมาโดยมีมารยาทแล้วถามว่า“คุณสวย กรุณาแสดงบัตรสมาชิกให้นะครับ”

บัตรสมาชิก?

นัชชารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ก่อนที่จะมา คุณธนัทไม่ได้บอกว่าเกณฑ์ที่ใช้การบริโภคที่นี่ต้องการบัตรสมาชิก

อย่าบอกว่าเป็นบัตรสมาชิกเลย ก่อนหน้านี้ เธอไม่เคยมาใช้บริการที่นี่เลย

ไอแห้งสักหน่อย รีบพูดว่า “โทษที ฉันมาหาเพื่อนที่นี่ เพื่อนอยู่ข้างใน ฉันเข้าไปสักพักแล้วรีบออกมา”

ยามสองคนนั้นยิ้มด้วยคำขอโทษ“ขอโทษครับ ถ้าไม่มีบัตรสมาชิกเราปล่อยคุณเข้าไปไม่ได้ครับ คุณสามารถเรียกเพื่อนคุณออกมารับเข้าไปได้”

ถ้าเขาออกมารับได้ ฉันก็ไม่ต้องแอบตามมาที่นี่แล้ว

ภายในหัวใจของนัชชาบ่น ทำไม่อยากเจอหน้าเขายากลำบากขนาดนี้

แต่ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส นัชชาออกเสียงนุ่มนวล แถมทำท่าทางเพ้อฝัน“คุณก็ปล่อยฉันเข้าไปเถอะ ดูสิ ฉันก็ไม่ใช่คนเลวร้าย ไม่สามารถทำอะไรได้ ถ้าคุณไม่ไว้ใจ คุณสามารถตามฉันเข้าไปได้....”

นัชชากำลังพูดอยู่ รู้สึกด้านหลังมีเงาดำๆกำลังครอบคลุมมา ในขนาดเดียวกันเธอเห็นยามสองคนนั้นเรียกว่า “คุณเตชิต”ด้วยความเคารพ

รอยยิ้มยังแขวงอยู่บนใบหน้าของนัชชา ร่างกายของเธอเหมือนแข็งไปหมด นี่เป็นโชคร้ายหรือโชคดี ทำไมพบเจอเขาอยู่ที่นี่ คำพูดเมื่อกี๊เขาได้ยินหรือเปล่า

เธอยังต้องวางแผนว่าบังเอิญได้พบเขา ถ้าหากว่าเตชิตได้รู้ว่าเธอตามมาหาเขาที่นี่ เขาจะหัวเราะเธอไหม?

นัชชาหายใจเข้าลึกๆ ในขนาดที่เธอหันตัวกลับ การกระโดดหัวใจของเธอเหมือนกับจะกระโดดไปถึงจุดสูงทีสุดเลย เงาตัวยาวๆเข้าสู่ส่ายตาของเธอ กางเกงสูทสีดำ คู่กับรองเท้าแบบธุรกิจสีดำ ถ้าไม่ใช่ผู้ชายที่เธอคิดถึงอยู่จะเป็นใครได้?

แต่เตชิตทำท่าราวกับได้พบเจอคนที่ไม่รู้จักกัน สายตามองไปทั้งตัวของเธอแล้วขยายไป น้ำเสียงเยือกเย็นมาก“หลีกไป”