ตอนที่62 เรากลับบ้านกัน

ตอนที่62 เรากลับบ้านกัน

นัชชาเดินจากมา ไม่ได้กลับไปหาธนัท แต่กลับเดินออกจากคลับลำพังเพียงคนเดียว

หน้าคลับมีร้านสะดวกซื้อที่เปิดตลอด ดื่มเหล้าที่แรงไปขนาดนั้น ทำให้เธอเริ่มรู้สึกเวียนหัวและรู้สึกคอแห้ง เธอล้วงเอาเศษเหรียญในกระเป๋า เดินไปซื้อน้ำมาหนึ่งขวด

นั่งอยู่ตรงเก้าอี้หน้าร้าน ลมเย็นที่ผัดมา แต่ร่างกายเธอไม่รู้สึกหนาว แต่กลับรู้สึกร้อนแปลกๆ

นัชชาเผลอปลดกระดุมออก แล้วยกน้ำขึ้นดื่ม อยากที่จะดับความร้อนที่อยู่ในร่างกาย แต่ไม่ได้ผลกลับทำให้เธอรู้สึกร้อนขึ้นกว่าเดิม

เธอเผลอดึงคอเสื้อให้กว้างออก เพื่อที่จะไม่ให้คนอื่นเห็นเธอจับกำแพงแล้วเดินเข้าไปในซอยทางเดินแคบๆ

เธอรู้สึกเวียนหัว นอกจากเหล้ามันมีบางอย่างที่ทำให้เธอไม่มีสติ

เหมือนกับว่ามีมดเต็มตัวเธอ คันมาก เหมือนโดนกัดรู้สึกตัวร้อนๆ รู้สึกไม่สบายตัวไม่รู้จะปลดปล่อยยังไง

นัชชาแทบจะบ้ากับอาการที่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้

เธอตั้งสติเปิดฝาขวดออก มือสั่นทำให้น้ำหกใส่ตัวเธอ น้ำเย็นที่โดนตัวก็ไม่ได้ช่วยทำให้เธอมีสติขึ้นมา

อึดอัด เหมือนโดนไฟเผา

เธอยกมือไปดึงเสื้อตัวเองออก ทำให้เห็นผิวที่ขาวเนียนของเธอ

เหมือนเธอจะโดนวางยาแล้ว

................

อีกฝั่ง นัชชาเพิ่งออกจากห้องไปเตชิตก็เดินตามมา กลับมาที่ห้องธนัท แต่กลับไม่เห็นเธอ

เขาสงสัย เดินเข้าไปนั่งที่โซฟา ธนัทมองเขา “นัชชาไปหาแก ได้เจอกันรึยัง”

เตชิตไม่ได้ตอบกลับ แยกแก้วขึ้นดื่มเพื่อปกปิดบางอย่าง

ธนัทรู้จักเขาตั้งแต่สมัยเรียน เขารู้ดีว่าเตชิตกำลังรู้สึกอะไร “แกไล่เธอไปอีกแล้วหรอ”

“เปล่า” ครั้งนี้เขาเปิดปากพูด

ธนัทไม่ได้พูดอะไรต่อ

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ สายตาของเขามองไปที่ประตู แต่คนที่วิ่งออกไปไม่กลับมาสักที

รอไปนานสักพัก เริ่มรู้สึกเป็นห่วง เห็นเตชิตอยู่ไม่เป็นสุข ถอนหายใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหานัชชา ไม่นานสายก็ถูกรับ เสียงแปลกจากปลายสายก็พูดขึ้นทั้งๆที่เขายังไม่ทันได้พูด

“พี่ พี่ธนัท...............”

เสียงเธอเบามาก และหอบๆ ธนัทสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “เธอเป็นอะไร”

ผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ มองมาด้วยสายตาดุร้าย ทำให้นภัทรกับธาตรีไม่กล้าออกเสียง

“ฉัน เหมือนฉันจะเมาๆ”

ธนัทหันมองเตชิต “แกให้นัชดื่มหรอ”

ได้ยินดังนั้น เตชิตก็ลุกยืน เดินเข้าไปแย่งโทรศัพท์มาจากธนัท “เธออยู่ไหน”