ตอนที่644นายมีสิทธิ์อะไรมาบังคับชั้น

ตอนที่644นายมีสิทธิ์อะไรมาบังคับชั้น

ทั้งๆที่ชั้นบนก็เป็นห้องนอนแต่ทำไมต้องอยู่ที่ห้องโถงแทนแถมอยู่ตรงหน้าเธอนี่คือความชอบอะไรไม่รู้จักไร้ยางอายบ้างหรือ?

เธอรู้สึกว่าเธอกลับบ้านกับชนัยเป็นการตัดสินใจที่ผิดและผิดมากๆด้วย

พอคิดแบบนี้น้ำเสียงของเธอก็ยิ่งแข็งดื้อกว่าเดิม“ถ้านายไม่ให้ฉันนอนฉันก็จะกลับบ้าน”

“ได้สิ”ชนัยชี้ไปทางประตู“ไปเลยในเวลานี้ไม่มีรถหรอก”

ถ้าดราณียังมีสติเหลืออยู่น้อยนิดเธอจะไม่เดินออกจากไปแต่เธอทนกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าไม่ไหวแล้วจริงๆ

พอพูดจบเธอก็หันหลังไปหยิบเสื้อกันหนาวมาใส่จากนั้นก็เดินออกไปเลย

ชนัยไม่คิดว่าเธอจะมีพฤติกรรมแบบนี้สายตาของเขานั้นหรี่ลงมองดูเธอที่เดินออกไปทางประตูอย่างรวดเร็ว

เร็วถึงขั้นไหน?

เขายังไม่ทันพูดคำพูดที่ห้ามคนออกมาคนก็เดินออกไปจากประตูแล้ว

พอเห็นเธอไปนีรภาก็ดีใจมากตั้งแต่เมื่อกี้ที่เข้ามาเธอก็ไม่ชอบดราณีแล้วเมื่อกี้ตอนที่กำลังจู๋จี๋กับชนัยอยู่ถึงแม้เขานั้นก็ร่วมมือแต่รับรู้ได้ชัดเจนว่าเขานั้นไม่ได้ตั้งใจตอนนี้คนไปแล้วเขาก็คงจะตั้งใจกว่าเดิม

ในตอนที่นีรภากำลังได้ใจอยู่ผู้ชายที่ดันหลังของเธอออกกะทันหัน

นีรภาไม่ทันระวังตัวร่างกายของเธอเอนไปทางด้านหน้าแขนไปกระทบมุมโต๊ะจนเธอรู้สึกว่าแขนตัวเองนั้นชาไปหมดเจ็บจนเธอทนไมไหวจึงหายใจเข้าลึกๆ

เธอหันหน้ามองไปทางชนัยอย่างตกใจน้ำเสียงเต็มไปด้วยความน่าสงสาร“คุณชนัยคุณทำอะไรเนี่ย”

รู้จักกับชนัยมาครึ่งปีถึงแม้จำนวนครั้งที่นีรภาจะเจอกับเขายังนับได้แต่รวมๆแล้วเขานั้นก็เป็นสุภาพบุรุษมาก

อย่างน้อยที่เสียมารยาทผลักเธอเหมือนวันนี้ก็ไม่เคยเกิดขึ้นนีรภาเองก็เป็นคนที่สังเกตการเป็นก็เข้าใจทุกอย่างขึ้นมาทันที

หรือว่าจะเกี่ยวกับเด็กผู้หญิงคนนั้น?

เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง?ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าตัวเขามีผู้หญิงอื่นอีกอย่างได้ยินว่าเขานั้นเจ้าชู้จะตายไม่เคยได้ยินว่ามีผู้หญิงคนไหนสามารถเข้าตาเขาได้

ชนัยขี้เกียจยุ่งกับเธออีกลุกขึ้นแล้วไปหยิบเสื้อกันหนาวจากนั้นพูดว่า“เธอไปก่อน”

ไป?

นีรภาตกใจจนอ้าปากค้าง“ฉันฉันเพิ่งมาคุณก็จะให้ฉันไปแล้วหรอ?ฉันยกเลิกมื้ออาหารถึงจะ..........”

ฟังเธอพูดไปถึงครึ่งชนัยไม่มีอารมณ์ที่อยากจะฟังต่อยืนเขาอยู่ข้างประตูแล้วพูดว่า“จะไปหรือไม่ไป?”

“……”

นีรภาดูความไม่พอใจของเขาออกถึงแม้ในใจจะไม่พอใจแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อทำได้เพียงจัดเสื้อของตัวเองให้เรียบร้อยตอนที่เดินผ่านเขายังไม่ลืมบอก“งั้นถ้าคุณว่างก็อย่าลืมหาฉันนะฉันรอคุณอยู่”

ชนัยตอบไปพร่ำๆ“อืม”

นีรภาถึงจะบิดเอวตัวเองแล้วเดินออกจากบ้านแผ่นหลังของเธอนั้นเหมือนจะเขียนตัวหนังสือใหญ่ๆว่าแก่แดด

จากนั้นชนัยก็ขับรถตามรถคันที่ออกไปเมื่อกี้หลังจากสตาร์ทเสร็จก็เร่งให้สุดตอนที่ออกทางโค้งกลับแซงนีรภาที่ออกก่อนเขา

นีรภามองไปทางรถที่หายไปความอ่อนโยนบนใบหน้าของเธอหายไปหมดเหลือเพียงแต่ความอิจฉาและความโกรธ

ผู้ชายในสมัยนี้ก็เหมือนๆกันไม่มีใครพึ่งได้หรอก!

พอคิดอย่างนี้เธอก็เอาโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรไปหาผู้ชายวันนี้ที่เธอปฏิเสธไป“ฮัลโหลพี่ปองพลพี่อยู่ไหนคะการทำงานของฉันวันนี้จบลงแล้วฉันไปหาพี่......”

——

ชนัยเอารถไปจอดไว้ทางประตูใหญ่ของวิลล่าเธอเพิ่งเดินออกมาไม่นานคงจะยังเดินออกไปไม่ถึง