ตอนที่65 ฉันอนุญาตให้เธอชอบฉันได้

ตอนที่65 ฉันอนุญาตให้เธอชอบฉันได้

นัชชาได้ยินแทบจะหายใจไม่ทัน ตกใจนิ่งจนสำลักน้ำลายตัวเอง ไอจนหน้าแดง “แค่กๆ แค่ก คุณเข้าใจอะไรผิดรึเปล่า แค่ก...............”

เตชิตเดาได้ว่าเธอจะต้องไม่ยอมรับ เขาไม่ได้รีบ ค่อยๆแกล้งเธอ “อย่าบอกนะว่าที่เธอดักรออยู่หน้าคลับเป็นเรื่องบังเอิญ”

มันเป็นเรื่องที่ไม่สามารถแก้ตัวได้ แต่ก็ไม่ควรยอมรับง่ายๆเตชิตจะมองเขายังไง

เธอคิดแล้วคิดอีก “ฉันไปดักรอคุณจริง แต่ฉันมีเรื่องอยากถาม”

“เรื่องอะไร”

นัชชาบอกไปอย่างนั้น “เรื่องงาน”

แต่ที่ไหนได้ เขาตอบกลับ “เรื่องงานฉันไม่ได้เป็นหัวหน้าเธอ เธอข้ามขั้นมาก”

นัชชาพูดไม่ออก รู้สึกเพียงว่าการกระทำการแก้ตัวทุกอย่างไม่พ้นสายตาอันแหลมคมของเธอ

เธอกำลังคิดที่จะแก้ตัว แต่ก็มีเสียงนุ่มดังขัดขึ้น “เธอไม่จะเป็นรีบปฏิเสธไม่ชอบฉัน ถ้าเกิดเป็นตนอื่นที่ช่วยฉัน ฉันก็คงจะช่วยเขาแต่ไม่ใช่ด้วยวิธีนี้”

พูดจบ เตชิตกลัวว่าเธอจะไม่รู้เรื่อง ชี้นิ้วลงไปที่พื้นที่มีเสื้อผ้ากระจัดกระจาย

หมายความว่ายังไง ทุกอย่างชัดเจน

นัชชามองแล้วถามเขาแบบงงๆ “คุณอยากพูดอะไรกันแน่”

“ฉันอยากบอก เธอ ชอบฉันได้”

ชอบเขาได้หรอ

งั้นตอนนี้เขาอนุญาตให้เธอมีรู้ความสึกกับเขาได้แบบนั้นหรอ

เธอชอบเตชิตหรอ

เธอไม่เคยคิดแบบนั้นมาก่อน จุดเริ่มต้นของเขามันไม่ใช่เรื่องดี ความสัมพันธ์ตรงไปตรงมา เธอเลยไม่กล้าที่จะคิดอะไรไปไกลกับผู้ชายตรงหน้า

แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอ เขากลับเป็นคนแรกที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอและคอยช่วยเหลือเธอ ถึงจะเป็นก้อนหินก้อนใจก็คงจะรู้สึกแล้วนับภาษาอะไรกับเธอ

เธอเป็นเหมือนปลาที่อยู่กลางทะเลทราย ไม่สามารถหายใจได้ ขยับตัวไม่ได้ แรงก็เหลือไม่มากพอ เธอต้องการมือคู่หนึ่งในการขับเคลื่อนเธอ

และเตชิตคือคนคนนั้น

เขาไม่ได้พิเศษ แต่ทางกลับกันเขาสำคัญและพิเศษมากกว่านั้นมาก

พิเสษจนนัชชาห้ามตัวเองไม่ให้ไปสนใจเขาไม่ได้ ใกล้เขา มองดูเขา เข้าใจเขา จนถึงขั้นเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขา

นี่เป็นส่วนเล็กน้อยๆที่พวกเขาใช้เวลาด้วยกัน ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ แต่เป็นเพราะเธอไม่ยอมรับมันมากกว่า

วันนี้เตชิตพูดถึง เธอต้องพิสูจน์และยอมรับความรู้สึกของตัวเอง

ชอบเตชิตมั้ยหรอ

นัชชาถามตัวเองอีกรอบ เพราะตอนเวลายี่สิบสี่ปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยชอบใครนอกจากดวิษ ถ้าหากว่าการที่หัวใจเต้นเร็วในตอนนี้เป็นคำตอบเธอก็คงจะชอบเขา

เธอก็บอกไม่ได้ว่ารักมากแค่ไหน อย่างน้อยอยู่ต่อหน้าเขา เธอก็ไม่สามารถห้ามใจไม่เต้นแรงไม่ได้ และไม่รู้แม้กระทั่งว่าเธอเริ่มรู้สึกดีกับเขาตอนไหน

ถ้าคิดดูดีๆ สิ่งมากมายที่เขาทำให้เธอ

คดี งาน ชีวิตประจำวัน รวมถึงช่วยจัดการกับคนบ้านดวิษ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเขาคอยช่วย

นัชชาใช้เวลานานมากกว่าจะเรียกเสียงตัวเองกลับมา เธอถามคำถามที่ไม่ควรถามออกไป ด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “คุณหมายถึง คุณก็ชอบฉันเหมือนกันใช่มั้ย”