ตอนที่756แม่นางฟ้าคนดีของเขา

ตอนที่756แม่นางฟ้าคนดีของเขา

แม่นางฟ้าคนนั้นแอบกลับมาที่นี่ตอนเขาไม่รู้

ชนัยหมุนตัวกลับสายตามองไปทุกๆมุมรอบบ้านอาศัยแสงสว่างจากไฟที่เหนือศรีษะของเขาทำให้เขาเห็นว่าชั้นนี้สะอาดสะอ้านเพียงใด

เขามองไปที่โซฟาซึ่งอยู่ๆก็ผุดภาพของหล่อนที่กำลังพักผ่อนอยู่บนโซฟาตัวนั้นสวมเสื้อผ้าที่สะอาดเรียบง่ายหายใจหอบเบาๆผมเผ้ายุ่งเหยิงหล่อนก็ไม่ได้สนใจพอพักได้สักครู่หล่อนก็ทำความสะอาดต่อ

เพียงเสี้ยววินาทีก็เหลือเพียงบ้านที่ว่างเปล่าตรงหน้าซึ่งอบอวลไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกต่างๆของมนุษย์

ในค่ำคืนที่แสนโดดเดี่ยวอ้างว้างนี้ภายในจิตใจที่เปล่าเปลี่ยวของชนัยก็ได้รับการปลอบโยนแล้ว

อยู่ๆก็เกิดอยากพบหล่อนขึ้นมาอยากพบคนที่ให้ความอบอุ่นกับเขาได้ไม่รู้จบ

ชนัยเวียนศีรษะขึ้นมายืนไม่อยู่เซไปที่ด้านข้างโต๊ะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดเบอร์โทรด่วนโทรออกไปเบอร์ที่เขาโทรออกไปนั้นเป็นเบอร์ที่เขาจำได้ขึ้นใจ

ไม่เกินสองวินาทีปลายสายก็กดรับเสียงหวานอ่อนโยนปนออดอ้อนของหญิงสาวดังขึ้นปลายสาย"ฮัลโหลคุณกลับบ้านแล้วเหรอคะ"

ในช่วงนี้ชนัยไม่ค่อยเป็นฝ่ายโทรหาหล่อนมากนักโดยเฉพาะกลางดึกอย่างนี้ดังนั้นดราณีจึงเดาได้ว่าเขาคงกลับบ้านแล้วพบจดหมายที่หล่อนทิ้งไว้แล้วนั่นเอง

เพื่อนๆในหอพักล้วนหลับกันหมดแล้วหล่อนจึงลงจากเตียงเดินออกมาคุยด้านนอกไม่อยากส่งเสียงดังจนทำให้คนอื่นตื่น

"อืมวันนี้คุณก็เข้ามาแล้วนี่"เขาไม่ได้ถามหล่อนแต่น้ำเสียงก็บ่งบอกถึงความต้องการที่จะถามให้แน่ใจ

"ใช่ค่ะตอนบ่ายฉันว่างก็เลยแวะไปเห็นว่ามันรกฉันก็เลยทำความสะอาดฉันคั้นน้ำผลไม้ไว้ให้คุณด้วยนะคะไม่เห็นเหรอ"ดราณีเดินมาถึงหน้าต่างที่อยู่สุดระเบียงทางเดินมองออกไปในค่ำคืนที่มืดมิดในใจคิดถึงผู้ชายปลายสาย

"ผมเห็นแล้ว"พูดพลางมองไปทางตู้เย็นประหนึ่งว่าจะสามารถมองเห็นหล่อน

ไม่ไหวไม่ได้ผลยังไงก็ต้องเห็นหล่อนด้วยตาตนเองได้กอดหล่อนด้วยมือของเขาเองเท่านั้น

ในขณะที่อีกฝ่ายยังคงบ่นพึมพำอะไรบางอย่าง"วันนี้ฉันเข้าไปที่บ้านในตู้เย็นแทบจะไม่มีของสดอะไรให้กินได้เลยแบบนี้ไม่ไหวนะคะแล้วที่ห้องรับแขกก็รกมากฝุ่นจับเขรอะเลยฉันรู้ว่าคุณยุ่งมากแต่ก็เรียกแม่บ้านมาทำความสะอาดบ้างก็ได้นะคะ"

ชนัยไม่ได้คิดว่าหล่อนขี้บ่นน่ารำคาญแต่กลับรู้สึกอบอุ่นในใจที่มีคนคอยเป็นห่วงเป็นใยเขาตลอดเขาไม่เคยได้รับความรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย

พวกเขาเพียงแค่ถามเขาว่าวันนี้งานยุ่งมั้ยเรื่องอื่นก็ไม่เคยมีใครให้ความสนใจอะไรแต่มันก็แค่เรื่องเล็กน้อยไม่สำคัญอะไร

เขารีบตัดบทในขณะที่หญิงสาวกำลังบ่นอยู่"ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน"

ดราณีนิ่งอึ้งไปสักครู่ก่อนจะตอบอย่างงงๆไปว่า"ฉันก็อยู่ที่หอพักนะสิ"

"ผมไปหาคุณที่มหาวิทยาลัยนะ"

"คุณไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะเมื่อกี้ฉัน..ห๊ะอะไรนะคุณบอกว่าจะมาหาฉันเหรอ"ดราณีเพิ่งจะได้สติว่าเขาพูดอะไรจิตใจว้าวุ่นขึ้นมา"นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วคุณไม่ต้องมาหรอกพอคุณมาฉันออกไปก็เข้ามาไม่ได้แล้ว"

"ถ้างั้นก็ไม่ต้องเข้าไปแล้ว"ชนัยพูดพลางสวมเสื้อผ้า"เดี๋ยวผมให้คนขับรถขับไปไม่เกินครึ่งชั่วโมงถึงคุณเปลี่ยนเสื้อผ้ารอเลยนะ"

ดราณีหันไปมองนาฬิกาตอนนี้เสนานีคงหลับไปแล้วและก็คงไม่รู้ถ้าเธอหายไปแต่ว่า

"มันดึกมากแล้วนะพรุ่งนี้ตอนบ่ายฉันไม่มีเรียนเราค่อย…"

"ผมอยากเจอคุณตอนนี้"เขาพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะถามหล่อนแกมบังคับว่า"ได้มั้ย"

ดราณีกัดริมฝีปากสับสนอยู่พักหนึ่งก่อนจะใจอ่อนยอมรับปากเขา"ก็ได้เดี๋ยวฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าคุณถึงแล้วโทรมานะ"

แต่ชนัยกลับตอบไปว่า"ไม่ต้องวางหู"