ตอนที่760ไม่ปฏิเสธก็เท่ากับยอมรับ

ตอนที่760ไม่ปฏิเสธก็เท่ากับยอมรับ

เขารู้ดีกว่าใครๆว่าปู่ของเขานั้นมีความคิดยึดติดทางสายกลางที่ฝังลึกลงไปถึงกระดูกไม่มีทางเปลี่ยนแปลงไม่ว่าด้วยเหตุอันใดและเขาไม่มีทางยอมรับหล่อนได้

เมื่อเข้าใจจุดนี้แล้วชนัยรู้ตัวดีว่าเขาต้องการอะไรแน่นอนว่าไม่ใช่สิ่งที่ปู่เขาจะยอมรับและเห็นด้วยแต่เป็นการต่อต้านและโจมตีโดยไม่สนว่าปู่เขาจะเห็นด้วยหรือไม่เขาจะไม่มีวันปล่อยดราณีไปเด็ดขาด

"คุณไม่ต้องสนใจว่าเขาจะคิดยังไงขอแค่คุณยืนหยัดที่จะอยู่ข้างผมก็พอ"ชนัยตอบเสียงหนักแน่น"เรื่องอื่นปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมจัดการเอง"

ดราณีฟังเขาพูดทนไม่ไหวร้องไห้ออกมา"ฉันอยากจะเป็นคนที่ดีพอจริงๆ…"

หากปู่ของชนัยยอมให้โอกาสเธอสักครั้งหล่อนแน่ใจว่าจะต้องทำให้เขาเห็นความดีในตัวหล่อนได้แน่เพื่อชนัยแล้วหล่อนยอมทำได้ทุกอย่างยกเว้นเรื่องเดียวคือไปจากชนัย

แต่สิ่งที่พ่อของชนัยต้องการมีเพียงสิ่งเดียวคือต้องการให้หล่อนไปจากชนัยดังนั้นต่อให้ดราณีมั่นใจแค่ไหนก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงอะไรได้

ชนัยได้ยินคำพูดที่เหมือนตนเองต่ำต้อยด้อยค่าเขารู้สึกเจ็บปวดใจยิ่งนักเขาไม่อยากให้หล่อนต้องรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ"เขามีความคิดของเขามันไม่สำคัญหรอกคุณทำดีที่สุดแล้วแต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะเห็นผมเข้าใจคุณ"

จิตใจที่ทุกข์ระทมถูกเขาปลอบด้วยคำพูดอันอ่อนโยนใช่ไม่ว่าใครจะคิดเห็นหรือจะต่อต้านอย่างไรขอแค่เขาเข้าใจในสิ่งดีๆที่หล่อนทำก็พอ

เมื่อนึกถึงผู้หญิงในรูปในใจก็อดคิดมากไม่ได้แต่ที่เขาทำทั้งหมดก็เพื่ออนาคตของพวกเขาสองคน

"ต่อไปจะต้องมีข่าวแบบนี้ออกมาเรื่อยใช่มั้ยคะ"ดราณีอดไม่ได้ที่จะถามเขา

ชนัยก็ตอบหล่อนไปอย่างไม่ปิดบัง"อืมก็คงมีอีกไม่ได้ต่อเนื่องแต่เป็นแค่ข่าวลือเชื่อผมนะได้มั้ย"

ดราณีพยักหน้ารับคำโดยที่ไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็นเพราะมีโทรศัพท์เป็นสื่อกลางอยู่"ฉันรู้ว่าที่คุณทำเพราะหวังดีกับฉัน"

หล่อนเก็บซ่อนความไม่พอใจเล็กๆเอาไว้ไม่อยากจะทำให้เขาเดือดเนื้อร้อนใจตอนนี้

ชนัยก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกนั้นของหล่อนแต่ไม่รู้จะปลอบใจหล่อนอย่างไรจึงได้แต่ค่อยๆหัวเราะเสียงต่ำๆ

ทั้งสองยังคงพูดคุยกันอย่างยาวนานความรู้สึกไม่สบายใจของดราณีค่อยๆสงบลงแต่พอวางสายหล่อนก็กลับสู่ภาวะเดิม

เมื่อก่อนที่หล่อนอยู่กับชนัยหล่อนไม่เคยเป็นแบบวันนี้เลยแบบที่อยากจะไปอยู่ข้างๆเขาตอนนี้ทำตัวตัวติดกับผู้ชายคนนี้ตลอดเวลาพอไม่ได้เจอหน้าก็รู้สึกใจหาย

แม้ว่าหล่อนจะไม่เคยมีความรักมาก่อนแต่ก็เคยเห็นคนในวัยเดียวกันมีความรักในแบบต่างๆหนึ่งในนั้นที่หล่อนไม่ชอบที่สุดก็คือพอมีความรักแล้วก็ลืมตัวตนของตัวเอง

ผู้หญิงจำนวนไม่น้อยที่พอมีความรักก็นำความรู้สึกนึกคิดไปผูกติดไว้กับมันด้วยทะเลาะกันก็ร้องไห้เวลาเรียนก็ไม่มีสมาธิดีใจก็หาเรื่องทะเลาะกันเอาแต่ใจตัวเองไม่สนใจเรื่องอื่น

แต่พอเรื่องของความรู้สึกนี้เกิดขึ้นกับตัวเธอเองหล่อนจึงเข้าใจข้อนี้คนเราสามารถควบคุมปัจจัยต่างๆภายนอกได้แต่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ความรู้สึกได้

หล่อนไม่อยากกลายคนเป็นในแบบที่หล่อนเกลียดแต่หล่อนก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงสิ่งที่เป็นตอนนี้ได้

นี่มันคือความรู้สึกดีๆใช่มั้ยหรืออาจจะเรียกได้ว่าชนัยก็คือคนที่ใช่คนนั้นใช่มั้ย

ดราณีไม่ยอมคิดลึกไปมากกว่านี้ถึงจุดนี้ก็มากเกินไปแล้วด้วยซ้ำดังนั้นความคิดจินตนาการนอกจากนำมาซึ่งความไม่แน่นอนและความกดดันแล้วก็ไม่ได้มีผลดีอะไรต่อหล่อนเลย

ในเมื่อตัดสินใจเลือกที่จะอยู่ด้วยกันแล้วอุปสรรคเหล่านี้ก็ต้องเผชิญหน้ากับมันหล่อนทำได้แค่ปลอบตัวเอง