ตอนที่762 ใช้ชีวิตภายใต้หน้ากาก

ตอนที่762 ใช้ชีวิตภายใต้หน้ากาก

เกวลินคิดว่าวันนี้ชนัยคงจะไม่มาแน่นอนเธอเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ พรุ่งนี้ยังมีงานที่ต้องทำต่อ ต้องรักษาความสดใสไว้เสมอ

เกวลินหยิบชุดนอนกระโปรงลูกไม้สีขาวบางเบาที่เตรียมไว้ออกมาจากกระเป๋า สวมใส่บนเรือนร่างของเธอกระโปรงยาวประมาณขาอ่อน ขาขาวเนียนใสของเธอเดินลอยไปมา เนื้อผ้าบางเบานั้นไม่สามารถปิดบังร่างกายของเธอได้สักนิด โดยเฉพาะด้านหน้าหน้าอกจุดสีชมพูนั้นมันช่างชัดเจน

เกวลินยืนอยู่หน้ากระจกชื่นชมเรือนร่างทรวดทรงองค์เอวของหล่อนอย่างเป็นปลื้ม ในใจก็รู้สึกเสียดายที่ไม่มีใครเห็นเรือนร่างนี้ เตรียมตัวฟรีซะอย่างนั้น

เธอนั่งบนเตียงพลิกอ่านข่าวเกี่ยวกับตัวหล่อนในเว็บไซค์ สามปีผ่านมา ตอนนี้หล่อนกลายเป็นจุดสนใจเป็นครั้งแรก เป็นความรู้สึกที่ดีมาก คนที่อยู่ในวงการนี้จะต้องมีใจที่แข็งแกร่งซึ่งข้อนี้เกวลินทำได้ดีเป็นพิเศษ ยิ่งชาวเน็ตด่าแรงเท่าไรหล่อนก็ยิ่งภาคภูมิใจมากขึ้น

ก็แค่พวกกลุ่มหนุ่มสาว ที่อิจฉาริษยาหล่อนแค่นั้น หล่อนไม่เชื่อว่าถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นเผชิญหน้ากับชนัยจะไม่รู้สึกอะไรเลย เพียงแค่คนพวกนั้นไม่มีโอกาสเจอก็แค่นั้น

พอนึกถึงฐานะของชนัย และข้อที่ว่าเขายังไม่ได้แต่งงาน เกวลินก็อดไม่ได้ที่จะใจเต้นเขินอาย ทั้งที่เย็นนี้หล่อนควรจะเป็นนางเอกแท้ๆ

ค่ำคืนค่อยๆคืบคลานมาก ความง่วงเริ่มมาเยือน เมื่อบทที่เธอกำลังจะปิดไฟเข้านอนนั้น ทันใดนั้นเองเสียง'ติ๊ดๆ' ที่ประตูก็ดังขึ้น เป็นเสียงรูดบัตรเพื่อเข้ามาในห้อง

ตอนแรกมั่วแต่กำลังคิดเรื่องอื่นเพลินๆ ลืมคล้องโซ่ประตูไว้ พอรอให้หล่อนได้สติ คนผู้นั้นก็เดินเข้ามาที่ในห้องแล้ว

เกวลินตกใจเงยหน้าขึ้นมองตาโต ตามร่างสูงใหญ่ที่ค่อยๆเดินเข้ามาหาหล่อนเมื่อเห็นใบหน้าที่ชัดเจนนั้นแล้วหล่อนถึงกับตะลึงงัน

สองสามวินาทีจากนั้น ตามมาด้วยความประหลาดใจและความตื่นเต้น

เธอวางมือทับอก ลุกขึ้นยืนจากเตียง เดินเข้าไปตรงหน้าชายที่ห่างกับเธอไม่กี่ก้าว ใช้ชีวิตอยู่ในวงเหล้ามานาน เกวลินได้กลิ่นเหล้าออกมาจากผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า ใช้น้ำเสียงห่วงใยและอ่อนโยนที่สุดถามเขา "คุณดื่มเหล้ามาเหรอ?"

หล่อนพูดพลางเอื้อมมือโอบแขนของเขา

กลิ่นที่อ่อนละมุ่นและเรือนร่างเข้าไปใกล้เขา สัญชาตญาณของชนัยผลักหล่อนออกไป แต่ไม่ได้ควบคุมแรงผลัก ทำให้หล่อนกระเด็นไปที่ขอบเตียง

"อ๊ะ!" เกวลินอุทานออกมาดังลั่นดีที่ล้มไปที่เตียงไม่ได้ล้มไปที่พื้นห้อง หล่อนหันไปมองชายที่ยืนอยู่ด้านข้างอย่างหวาดกลัว รู้สึกน้อยใจอย่างยิ่ง "ท่านชนัย นี่นี่คุณทำกับฉันอย่างนี้ทำไม?"

เกวลินรู้ถึงธรรมชาติของผู้ชายดี ผู้ชายที่ยิ่งมีอิธพลมากก็ยิ่งรู้สึกอยากปกป้องมาก โดยเฉพาะผู้หญิงที่ดูอ่อนแอน่าสงสาร ไม่ใช่เพราะพวกเขาเป็นคนใจดี แต่เพราะต้องการถึงแสดงถึงพลังที่ตนเองมีอยู่ ยังไงก็ตามมันเป็นการไม่เคารพผู้หญิงสักนิด เหมือนกับเอาผู้หญิงไปเปรียบกับสิ่งของ

และเกวลินก็กำลังรู้สึกเพลิดเพลินกับสถานการณ์ที่ชายแข็งแกร่งหญิงอ่อนแอ การทำตัวน่าสงสารของเธอทำเป็นประจำอยู่แล้ว

น่าเสียดายที่ชนัยไม่ได้หลงกล อารมณ์ที่อยากป้องกันของเขามีไว้สำหรับคนที่เขาชอบเท่านั้น ผู้หญิงอย่างเกวลินเขาขี้เกียจแม้แต่จะมองหน้าด้วยซ้ำ

เสียงผู้ชายที่เย็นชาแสดงถึงความรังเกียจหล่อน ตกลงมาที่หัวของเกวลิน "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน"

เกวลินตกใจจนตาโต ไม่อยากเชื่อว่าจะมีชายคนใดรังเกียจหล่อนถึงขนาดนี้

แน่นอนว่าเธอไม่สามารถไปเปรียบเทียบกับพวกดาราที่โด่งดังได้ แต่ใบหน้าและเรือนร่างของเธอก็ไม่น่าทำให้ชายคนไหนเห็นแล้วรังเกียจได้เลยนิ?

อีกอย่างหนึ่ง เมื่อก่อนหล่อนก็เคยปรนนิบัติผู้มีอิทธิพลหลายคนแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ลงเงินทุนให้เธอ แต่ก็ไม่มีใครจะรังเกียจหล่อนเลยสักคน

ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่หล่อนแน่ ๆ เกวลินคิดอย่างมั่นใจ หรือว่าเพราะวันนี้ท่านชนัยอารมณ์ไม่ดีกันแน่?

ยิ่งคิดหล่อนก็รู้สึกว่าน่าจะเป็นไปได้ มือทั้งคู่ยันไว้ที่เตียงลุกขึ้นมา หล่อนถามเสียงเบากว่าเมื่อครู่ "ท่านชนัย คุณดื่มมากเกินไปหรือเปล่า เดี๋ยวฉันรียกให้พนักงานโรงแรมส่งซุปอุ่นๆให้ดื่มแก้สร่างเมาดีไหมคะ?"

ชนัยทำหน้าเย็นชาตั้งแต่เข้ามาจนตอนนี้ รู้เห็นอะไรมามาก ไม่มีอะไรทำให้เขารู้สึกต้องการง่ายๆ

ไม่ต้องพูดถึงมารยาหญิงเท่านี้ของเกวลินเลย ถึงแม้ว่างัดมารยาหญิงมาเต็มเกวียนเขาก็ไม่มีวันสนใจ