ตอนที่765ฉีดยาที่ไม่รู้จัก

ตอนที่765ฉีดยาที่ไม่รู้จัก

ในอีกทางหนึ่ง เมื่อเกวลินตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นเวลาดึกดื่นแล้ว หล่อนเปิดตามองไปที่ความมืดรอบด้าน สายตาเลือนราง ในบทที่หล่อนพยายามมองภาพตรงหน้าให้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น มีคนผลักประตูเข้ามาจากด้านนอก

"ตื่นแล้วเหรอ" เสียงเยือกเย็นของชายคนหนึ่งดังขึ้น ต่อมาบนหัวของหล่อนก็มีไฟสว่างขึ้น เสียงกดบางอย่างดังขึ้น ‘แปลบ’ "คุณรู้สึกเป็นยังไร?"

เกวลินยกมือขึ้นขยี้ตา ตอนนี้ถึงได้เห็นชายที่เดินเข้ามาหาหล่อน

ด้านนอกสวมเสื้อคลุมสีขาว ด้านในสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนและกางเกงขายาวสีดำดูลักษณะการแต่งกายน่าจะเป็นหมอ แต่ท่าทางดูน่ากลัวไม่มีทีท่าเป็นมิตรเอาเสียเลย ออกจะดูเหมือนกลุ่มปัญญาชนซะมากกว่า

หล่อนขยับตัวร่นไปด้านหลัง สายตามองไปรอบด้าน ที่นี่เป็นห้องที่ไม่มีหน้าต่างเลยสักบาน แล้วจะมองหาอะไร ชายคนนั้นยืนอยู่ข้างเตียงนิ่งๆ ยกสิ่งหนึ่งที่อยู่ในมือโบกไปมา "กำลังหาของสิ่งนี้อยู่เหรอ?"

เกวลินตั้งใจมองไปที่มือของชายคนนั้น เป็นโทรศัพท์มือถือของหล่อนเอง

ความรู้สึกเหมือนเท้าลอยอยู่ในอากาศ ใจเต้นระส่ำ หล่อนหวาดกลัวจนหดตัวเข้าไปในซอกมุมของเตียง "เอา เอาคืนมานะ"

"เอาไปสิ?" ท่าทีที่ว่าง่ายของชายคนนั้น ปรากฏในแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังของหล่อน จากนั้นเขาก็โยนโทรศัพท์ลงไปที่พื้น

หัวใจของเกวลินหล่นลงไปบนพื้นพร้อมกับโทรศัพท์ มองดูโทรศัพท์ที่หล่นอยู่ไกล ๆ หล่อนอยากจะรีบไปคว้าเอาไว้ "คุณ คุณเป็นใครกันแน่!?"

หลังจากได้สติ ก็ย้อนนึกถึงเรื่องราวก่อนที่หล่อนจะหมดสติ เหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้า หล่อนคิดถึงเหตุการณ์ที่ร้ายแรงที่สุด ------หล่อนถูกลักพาตัวเสียแล้ว

"ฉันเป็นใครสำคัญเหรอ?" ชายคนนั้นหันไปดึงลิ้นชักที่อยู่บนหัวเตียง หยิบถาดสีเงินออกมาจากลิ้นชัก บนถาดมีเข็ดฉีดยา กับขวดยาเล็ก ๆสองขวด

เกวลินมองชายผู้นั้นที่กำลังสวมถุงมือยางด้วยแววตาหวาดกลัว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัว ใครเห็นก็รู้สึกหวั่นใจ "คุณ คุณต้องการทำอะไรกับฉัน!"

"คุณเกวลินคุณกำลังป่วยอยู่ เพราะฉะนั้นต้องทำการรักษา"

"ฉันไม่ได้ป่วย!" เกวลินตะคอกเสียงต่ำ แต่ทำได้เพียงมองดูชายตรงหน้าเจาะเข็มฉีดยาไปที่ขวดยาน้ำเล็ก ๆนั้น แล้วดูดของเหลวเข้ามาที่กระบอกฉีดยา "ไม่ต้องมารักษาอะไรให้ฉัน พวกคุณกำลังก่ออาชญากรรมอยู่!"

ชายคนนั้นเพียงแต่กวาดสายตาไปที่หน้าหล่อน "การรักษาต้องเชื่อฟังหมอ ผู้ป่วยไม่รู้ว่าร่างกายของเขาผิดปกติตรงไหนหรอก"

ชายคนนั้นพูดพลางยื่นมือมาที่เกวลิน "มาเถอะ เอามือมาให้ผม"

เกวลินมองดูของเหลวสีเหลืองอ่อนๆภายในกระบอกเข็มฉีดยา หล่อนก็ตัวสั่นเทาอย่างไม่สามารถควบคุมได้ หล่อนส่ายหัวไปมาอย่างบ้าคลั่ง พูดด้วยน้ำเสียงวิงวอน "ไม่นะ ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณเป็นใคร ทำไมต้องฉีดยาอะไรให้ฉันด้วย... "

ชายคนนั้นดูเหมือนจะขี้เกียจตอบคำถามของเธอ ยกมือขึ้นขยี้ตา ดูเหมือนเหนื่อยล้ามาก "ถ้าคุณไม่ให้ความร่วมมือก็อย่าว่าผมนะ"

พูดจบ เขาหันไปด้านนอกตะโกนเรียกคน "มานี่กันหน่อย มาช่วยจับเธอไว้ที!"

ไม่กี่วินาทีต่อมา เกวลินยังไม่ทันได้มีเวลากระโดดลงจากเตียงชายสองคนก็เข้ามาจากประตูผลักหล่อนกลับไปที่เตียงอย่างรวดเร็ว ใช้แรงแบบไม่ยั้งมือ อย่างกับว่าจะหักข้อมือของหล่อนทิ้ง

หล่อนมองชายคนนั้นคุกเข่าข้างหนึ่งบนเตียงดึงแขนของหล่อนให้เห็นตำแหน่งเส้นเลือด เอาสำลีแอลกอฮอล์เช็ดไปที่บริเวณที่จะฉีดยา