ตอนที่766 อิทธิพลที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง

ตอนที่766 อิทธิพลที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง

"ไม่ต้องมาจ้องหน้าผมแบบนี้ ฉีดไปครั้งแรกยังไม่เกิดผลอะไรหรอก" ชายคนนั้นเหมือนพูดเรื่องสภาพอากาศทั่ว ๆ ไปของวันนี้น้ำสียงสบายๆมาก เหมือนความตายของหล่อนเป็นแค่ดีดนิ้วทีเดียวเท่านั้น

แน่นอนว่าเพียงแค่ดีดนิ้วทีเดียว อยู่ต่อหน้าพวกไม่มีหัวใจ เดรัชฉานพวกนี้ ถึงหล่อนตายไป พวกเขาก็คงไม่กระพริบตาสักนิด

แต่ถ้าจะต้องตายจริงๆ ก็ขอตายแบบรู้เหตุผล เกวลินใช้ความพยายามทั้งหมดผยุงตัวท่อนบนขึ้น "พวกแกเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงลักพาตัวฉัน ตอนนี้พูดออกมาได้หรือยัง?"

แต่ชายพวกนั้นไม่มีคำพูดใด ๆตอบกลับมา กลับยกถาดขึ้นแล้วหันหลังเดินออกไปจากห้องนั้น

เกวลินไม่เข้าใจว่าพวกนั้นต้องการอะไร ห้านาทีต่อมา ที่ประตูทางเข้าปรากฏร่างของชายวัยกลางคนรูปร่างแข็งแกร่ง

หล่อนขมวดคิ้ว เนื้อตัวเหงื่อออกเต็มไปหมดด้วยความผวา "คุณ คุณเป็นใคร?"

"คุณเกวลิน?" อีกฝ่ายดูเหมือนจะให้ความเคารพหล่อน แต่ก็ดูเหมือนว่าต้องการแน่ใจเรื่องอะไรสักอย่างมากกว่า

"คุณรู้จักฉันได้อย่างไร?"

ชายคนนั้นเดินลงไปที่โซฟาด้านข้างของหล่อนแล้วนั่งลงมองผู้หญิงที่กองอยู่ที่พื้น "ดูจากรายงานล่าสุดคุณใกล้ชิดสนิทสนมกับชนัยมากใช่ไหม?"

ในหัวของเกวลินเหมือนเต็มไปด้วยกาวยืดเหนียว ในเวลานี้เอง ก็ได้ยินชื่อของชนัย

หล่อนจึงได้สติขึ้นมาเล็กน้อย "ชะ ชนัย?"

ในตอนแรกเธอคิดว่าคงเป็นเพราะข่าวลือของหล่อนกับชนัย ทำให้โดนคนอื่นจ้องเล่นงาน แต่ตอนนี้ดูๆไปแล้ว น่าจะไม่ธรรมดาอย่างที่หล่อนคิด

"ใช่ครับ ชนัย" พูดจบก็หัวเราะ มือทั้งสองของเขายันไว้ที่หัวเข่าทั้งสองข้าง เอนตัวลงมองหล่อน "คุณคงไม่คิดว่า ชนัยเป็นแค่นักธุรกิจธรรมดา ๆหรอกนะ "

เกวลินใจเต้นไม่เป็นส่ำ "หรือเพราะว่าเขา ... "

"เขาไม่รู้เกี่ยวกับการลักพาตัว แต่เหตุผลที่คุณมาอยู่ตรงนี้ เพราะว่าใกล้ชิดกับเขาจนเกินไป ที่พูด เข้าใจแล้วใช่ไหม?" ชายคนนั้นพูดอย่างกระชับได้ใจความ ไม่ได้ต้องการปกปิดอะไรสักนิด

เกวลินไม่รู้อะไรมากมายเกี่ยวกับสิ่งที่อีกฝ่ายคิดวางแผน แต่ไม่ว่าอะไรก็เกี่ยวข้องกับชนัยทั้งหมด ตามที่พูด ชายคนที่แต่งตัวดูดีคนนี้คงไม่ได้ธรรมดาอย่างที่เห็นภายนอกแน่นอน แต่ซ่อนตัวอยู่ในวงการมาเฟียที่ไม่สามารถเปิดเผยตัวตนได้ ...

ทั้งๆที่ความรู้สึกที่โดนฉีดยาผ่านไปนานแล้ว แต่เกวลินยังรู้สึกว่าความรู้สึกเมื่อครู่เดี๋ยวร้อนแผดเผาเดี๋ยวเย็นเข้ากระดูกค่อยๆกลับมาอีกครั้ง "ระหว่างฉันกับชนัยเราไม่ได้ฉันไม่ได้...อ๊ะ! "

หล่อนพูดยังไม่ทันจบ ก็มีฝ่ามือใหญ่ตบมาที่ใบหน้าของหล่อน แรงตบจนหน้าหันไปอีกทางผนังด้านในของปากกระแทกกับฟัน เลือดค่อยๆไหลมาที่มุมปากของเธอ

เกวลินตกใจคลำใบหน้าของหล่อน "คุณตบฉัน!"

"ชนัยสองคำนี้ คุณพูดได้หรือ?" อีกฝ่ายไม่มีความสงสารเลยสักนิด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

แม้ว่าเกวลินจะรู้จักผู้คนมากมาย แต่ผู้คนที่หล่อนพบเจอตอนนี้ไม่เหมือนกับคนที่เธอรู้จักเลยสักนิด เหมือนต่างกันคนละโลก หล่อนจ้องเข้าไปในตาสีดำเยือกเย็นคู่นั้น ครู่เดียวก็ไม่มีเสียงใดๆ

น่ากลัวจริง ๆ ไม่ได้ตั้งใจแค่จะข่มขู่ให้กลัวเท่านั้น แต่ในตัวของพวกเขาแฝงพลังที่ชั่วร้ายไว้ข้างใน

ชนัย ชนัย... หล่อนเคยพยายามวิ่งตามชื่อนี้มาตลอด แต่ตอนนี้เพียงแค่ได้ยินชื่อนี้ก็รู้สึกผวา