ตอนที่767 กังวลเรื่องความปลอดภัยของเธอ

หลังจากวางสาย ก็เรียกพี่ภารดีและแผนกโฆษณาเข้ามาในห้องทำงาน "เรื่องนี้ใครก็ห้ามพูด อย่าพึ่งแจ้งตำรวจ รอไปก่อน"

"รอก่อน?" พี่ภารดีขมวดคิ้ว "ประธานณภัทร ถ้าจะให้พวกเรารอกันแบบนี้ ดูจะ ... "

"บอกให้รอก็รอ!" ประธานณภัทรตำหนิเสียงต่ำ ในใจเหมือนถูกปกคลุมไปด้วยเมฆมืด เขาเป็นกังวลมากกว่าใคร "อย่างอื่นไม่ต้องถาม เทปบันทึกกล้องวงจรปิดให้ลบทิ้งซะ ออกไปกันได้แล้ว"

พี่ภารดีสบตากับแผนกโฆษณาพักหนึ่ง ทั้งคู่อยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ตอนนี้พวกเขาไม่รู้จะพูดออกมายังไง

ถ้าเป็นเวลาปกติพี่ภารดีก็ทำตามหน้าที่ของเธอไป ไม่พูดอะไรทำตามคำสั่งเบื้องบน แต่เรื่องนี้มันเกี่ยวกับชีวิตคน เธอไม่กล้าปล่อยเลยตามเลย "ประธานณภัทรค่ะ ถ้าเกวลินเกิดอะไรขึ้นมา ฉันก็ต้องรับผิดชอบเหมือนกัน ตอนนี้ไม่แจ้งตำรวจ ... ... "

"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมีฉันอยู่ทั้งคน วางใจหรือยัง? จะให้ฉันอัดเสียงใส่เทปให้เธอไหม จะได้ไม่ต้องกังวลอะไรอีก? " ประธานณภัทรจ้องไปที่เธอ สายตาของเขาเหมือนเลเซอร์ยิงมาจนแทบจะทะลุร่างของเธอแล้ว

พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ พี่ภารดีถึงรู้สึกโล่งใจขึ้น "ฉันคิดมากไปเองคะ ฉันออกไปก่อนนะคะ"

หลังจากที่ทั้งสองออกไปจากห้องแล้ว ประธานณภัทรนั่งทิ้งตัวลงบนโซฟาด้วยความขุ่นเคืองใจ เงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง เวลาค่อยๆผ่านไป ความไม่สบายใจของเขาก็ค่อยๆหนักขึ้นตามเวลาที่เดินไป

แน่นอน แน่นอนว่าจะต้องไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่อย่างนั้นไม่ต้องพูดถึงเกวลิน บริษัทก็ต้องล้มไปด้วย

——

ในอีกด้านหนึ่ง เมื่อชนัยรู้ข่าวว่าเกวลินหายตัวไป ก็รีบส่งคนไปตรวจสอบเรื่องนี้ทันที ตอนแรกคิดว่าน่าจะเป็นฝีมือของคู่แข่ง คิดไม่ถึงว่าตรวจสอบไปตรวจสอบมากลับเป็นฝีมือของกลุ่มตัวเอง

เขายิ้มเยาะ โยนบันทึกการตรวจสอบในมือไปด้านข้าง ที่แท้ผู้บงการก็คือปู่ของตัวเอง

"ท่านชนัย ต้องการให้พวกเราเข้าไปแทรกแซงไหมครับ?"

"ไม่ต้อง" ชนัยพูดน้ำเสียงเย็นชา มองดูโทรศัพท์สีดำในฝ่ามือ ในหน้าของเขามืดมนจนเหมือนปกคลุมไปด้วยหมอกควัน "เดี๋ยวคนก็ถูกปล่อยออกมา ส่งคนไปสังเกตุการณ์เกวลิน ห้ามเกิดความผิดพลาดใดๆ ส่วนเรื่องข่าวก็ปล่อยให้นักข่าวรายงานต่อไป นัดประธานณภัทร บริษัทJMให้ผลประโยชน์กับเขาจะได้ปิดปากเรื่องนี้"

"ครับ!"

หลังจากที่เลขาออกไปจาก ในห้องทำงานที่โอโถงนั้นเขานั่งอยู่คนเดียว สายตามองไปที่ทิวทัศน์ด้านนอกหน้าต่าง หน้าอกของเขาเหมือนมีหินก้อนโตทับไว้ รู้สึกอึดอันเป็นที่สุด

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ดราณีก็โทรเข้ามาพอดี

เวลาที่อ่อนไหวแบบนี้ ...

ชนัยรีบรับโทรศัพท์ในทันที น้ำเสียงมีความวิตกกังวล คิดว่าเธอเกิดอะไรขึ้น "ดราณี เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” "

อีกด้านหนึ่ง วันนี้ดราณีเพิ่งจะเรียนเสร็จ รู้สึกลังเลเป็นอย่างมาก สุกท้ายก็โทรศัพท์ไปหาเขา ตอนแรกกะจะถามว่าวันนี้จะเข้าวิลล่าไหม พอได้ยินน้ำเสียงที่เป็นกังวลของเขา ทำให้เธอชะงักไปครู่หนึ่ง "ฉันเพิ่งเลิกเรียน มี... ...มีอะไรหรือเปล่า?"

ชนัยถึงได้โล่งใจไปได้เปราะหนึ่ง เพราะว่าเขาคิดมากเกินไปเอง รีบพูดกลบเกลื่อนน้ำเสียงที่กังวลเมื่อครู่ "ไม่มีอะไร ก็แค่ถามๆเธอดู"

แค่ถามดู?

ชนัยไม่ใช่คนที่อยู่ดี ๆ ก็กังวลใจหรือตื่นเต้น เธอฟังออกว่าน้ำเสียงของเขามีความร้อนรน จึงถามต่อไปว่า "จริงเหรอ? "

"อืม เธอเลิกเรียนแล้วเหรอ?" ชนัยรีบเปลี่ยนเรื่องคุย ในหัวก็นึกถึงเรื่องที่เกิดกับเกวลิน เพื่อจะได้เป็นการป้องกันไว้ก่อนจึงพูดกับเธอว่า "เดี๋ยวฉันให้คนขับไปรับเธอ วันนี้เธอจะมาไหม"

"วิลล่าเหรอ?"

"อืม" ชนัยตอบกลับเบาๆ "รออยู่ที่มหาลัยนั่นล่ะ อย่าไปไหน"

ดราณีไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เพียงแต่รู้สึกว่าคำพูดของเขาเหมือนเป็นการออกคำสั่งกับเด็กน้อย จึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "ฉันรู้แล้วคะ"

ความคิดเห็น