ตอนที่768 ตรวจสอบร่างกาย

ตอนที่768 ตรวจสอบร่างกาย

เกวลินมองทุกสิ่งรอบ ๆ ตัว ดูเหมือนว่าหล่อนจะยังไม่คลายจากความหวาดกลัวจากเหตุการณ์ที่เผชิญมา แววตาที่จ้องมาที่พี่ภารดีดูลอยๆ

พี่ภารดีตกใจเป็นอย่างมาก รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาแผนกโฆษณา ให้เขารีบเข้ามาช่วยดูหน่อย เมื่อก่อนเพราะเรื่องงานเธอมาที่ลานจอดรถใต้ดินจำนวนนับครั้งไม่ถ้วน พอตอนนี้เธอรู้สึกว่าที่นี่ดูน่าหวาดกลัวและมืดมนกว่าปกติ ...

อย่างไรก็ตาม เพิ่งจะควักโทรศัพท์ออกมา ยังไม่ทันได้โทรออก เกวลินที่นิ่งไปก็เริ่มพูดขึ้น "พี่ พี่ภารดีใช่ไหม?"

เธอค่อยๆมองไปที่พี่ภารดี ดูเหมือนว่าไม่ค่อยแน่ใจ ไม่กล้าดีใจ "ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?"

พี่ภารดีเห็นเธอได้สติ ก็รีบไปประคองตัวเธอขึ้นมา "ใช่ ใช่ ฉันเอง เธอเป็นยังไงบ้าง ร่างกายมีตรงไหนรู้สึกไม่ดีไหม? ยังเดินไหวไหม? เราขึ้นไปข้างบนตึกค่อยพูดกันดีไหม? "

"พี่ภารดี!" เกวลินรีบคว้าตัวพี่ภารดีกอดไว้แน่น ร้องไห้อย่างฟูมฟาย ครู่เดียวเสื้อตรงหัวไหล่ของเธอก็เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา พี่ภารดีรู้สึกสงสารจับใจ ไม่รู้ว่าช่วงที่หล่อนหายไปเกิดอะไรขึ้นกับหล่อนบ้าง แต่ดูจากปฏิกิริยาของหล่อน จะต้องเกิดเรื่องที่น่ากลัวสุดๆแน่ๆ ไม่อย่างนั้น หล่อนคงไม่ร้องไห้ไปตัวสั่นไปแบบควบคุมตัวเองไม่ได้ขนาดนี้

แม้ว่าที่ผ่านมาพี่ภารดีจะไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษใด ๆ กับเกวลิน แต่ตอนนี้เห็นหล่อนร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดขนาดนี้ ก็รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาจับใจ "เกวลินไม่ต้องร้องนะ เราขึ้นไปบนตึกกันก่อน ถึงบริษัทเราก็จะปลอดภัยแล้ว ไม่มีอะไรแล้วนะอย่ากลัวไปเลย..."

"พี่ภารดี ไม่รู้หรอก ... ฮือๆๆๆๆ พวกเขา พวกเขา ... "

"เกิดอะไรขึ้น?"

คำพูดมาถึงริมฝีปาก เกวลินนึกถึงคำพูดที่ก่อนจะจากมา ชายคนนั้นเตือนหล่อนเอาไว้ ตัวก็สั่นเทา รีบกลืนคำที่จะพูดลงท้องทันที

"ไม่มีอะไรคะ" เกวลินส่ายหัวด้วยความกลัว ถึงแม้ว่าหล่อนจะไม่มีแรงแต่เพราะมีพี่ภารดีช่วยประคองเลยลุกขึ้นยืนไหว "พวกเราขึ้นไปข้างบนกันเถอะ"

พี่ภารดีรู้ว่าตอนนี้หล่อนกำลังใกล้จะจิตแตก แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก "คะ พวกเราไปกันเถอะ"

ลิฟต์มาถึงชั้นของบริษัท พี่ภารดีสวมหมวกและแว่นกันแดดที่เธอได้เตรียมเอาไว้ให้เกวลิน พนักงานของบริษัทไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จะให้คนภายนอกรู้เรื่องนี้ไม่ได้

พี่ภารดีประคองเกวลินมาถึงห้องทำงานของประธานบริษัท พอประธานณภัทรรู้ข่าวก็รีบสลายการประชุมทันที รออยู่ที่ห้องทำงานของตน

เมื่อมาถึงจุดนี้ เห็นพี่ภารดีประคองเกวลินเข้ามาในห้อง รีบลุกขึ้นเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็วหลังจากยืนยันว่าคนที่มาถึงคือเกวลินแล้ว ถึงได้โล่งอก "ยังโชคดี ยังโชคดีที่คนไม่เป็นอะไร"

เกวลินถูกลักพาตัว นอกจากเจ้าตัวแล้วคนที่เป็นกังวลมากที่สุดก็คือประธานณภัทร ตอนนี้เห็นคนในสังกัดตนเองที่ไม่มีความสำคัญพอจะเรียกชื่อด้วยซ้ำ กลายเป็นสิ่งที่น่าทะนุถนอมอย่างยิ่ง "เกวลิน รู้สึกว่าไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า เดี๋ยวฉันเรียกหมอให้มาที่บริษัทรักษาเธอเอง "

เกวลินอยากจะตอบว่าไม่เป็นไร แต่เธอเป็นห่วงร่างกายตัวเองเพราะถูกฉีดยาอะไรก็ไม่รู้เข้าร่างกาย "ฉัน ... "

ประธานณภัทรจ้องมองเธออย่างเป็นห่วง "มีอะไร?เธอพูดมา"

คิดไปคิดมาอยู่เป็นครู่ แม้ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเพิ่งผ่านไปแล้ว แต่ความกลัวที่เหลืออยู่ในร่างกายของหล่อนยังไม่จางหายไปง่ายๆ พอนึกถึงสิ่งเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับตัว เกวลินก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้

ชายคนนั้นเตือนหล่อนแล้ว ไม่อนุญาตให้หล่อนเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้กับใคร ถ้าอีกครู่เรียกให้หมอเข้ามาตรวจ แล้วเจอสิ่งที่ถูกฉีดเขาไปในร่างกายเธอจะทำอย่างไรดี?

แต่ถ้าไม่พูด ต่อไปร่างกายของหล่อนจะได้รับผลกระทบอะไรบ้างก็ไม่อาจรู้ได้

หล่อนไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป ถ้าออกจากบริษัทไปตรวจร่างกาย ก็กลัวว่าคนอื่นจะจำหล่อนได้ หล่อนไม่อยากให้มีข่าวอะไรแพร่งพรายออกไปทั้งสิ้น ตอนนี้แค่อยากอยู่ห่างๆกับชนัยเท่านั้น