ตอนที่770 จูบบนชิงช้า

ตอนที่770 จูบบนชิงช้า

ดราณีส่ายหัว "ไม่นอนแล้วค่ะ เรายังไม่ได้กินข้าวเย็นกันเลย"

"ล้างมือก่อน แล้วไปที่ห้องอาหารกันมั้ย?"

หลังจากที่ดราณีได้ยินก็ส่ายหัวอีก สาวน้อยที่ใส่ถุงเท้ายืนอยู่บนพรมปูพื้นข้างโซฟา เอื้อมมือไปโอบที่เอวของชายตรงหน้า กอดร่างที่แข็งแกร่งที่อยู่ตรงหน้า แก้มเนียนละเอียดของเธอแนบกับอกของเขา เหมือนกับลูกแมวขี้อ้อนถูหน้าไปมา "ฉันคิดถึงคุณมาก ๆ เลย"

ทันทีที่ได้ยิน ใจที่แข็งแกร่งก็กลับอ่อนยวบ "ทำไมถึงไม่กินข้าวก่อน? ดูสิดึกดื่นขนาดนี้แล้ว"

"รอคุณอยู่ไงค่ะ" ดราณีไม่รู้สึกอะไร "ฉันไม่อยากกินคนเดียว มันน่าเบื่อ"

เธอบอกว่าเธอเบื่อ แต่เป็นเพราะอะไรชนัยชัดเจนที่สุด

กอดกันอย่างเงียบๆแบบนี้ หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งทั้งสองจึงแยกจากกัน ชนัยค่อยๆก้มตัวลง เอามือช้อนข้อพับขาและหลังเธอ แล้วใช้แรงอุ้มเธอขึ้น

ดราณีไม่ได้รู้ตัวก่อน ก็ตกใจและอุทาน "อ้า! คุณทำอะไรน่ะ? "

ชายหนุ่มไม่พูดไม่จา เดินตรงไปที่ห้องน้ำ จนถึงอ่างล้างหน้าถึงวางเธอลง

ภายใต้แสงไฟอันสว่างไสว เขายกมือคลายกระดุมเสื้อเชิ้ตตรงข้อมือออก พับขึ้นมาถึงข้อศอก เปิดก๊อกน้ำ น้ำอุ่นๆผ่านมือทั้งสองของเขา บีบที่ล้างมือกลิ่นมะพร้าวลงที่ฝ่ามือ

เขากำลังล้างมือให้เธอ?

ดราณีหน้าแดงก่ำ รีบเอามือออก "ฉันล้างมือเองได้คะ ... "

เธอโตขนาดนี้แล้ว จะทำตัวเป็นเด็กให้เขาล้างมือให้ได้ยังไง หน้าของเธอร้อนผ่าว

แต่ชนัยไม่ให้เธอหนีได้ ไม่มีทีท่าว่าคลายมือออกสักนิด ล้างมือของเธอสะอาดเรียบร้อยแล้วถึงจะปล่อยมือเธอ "ปกติเราเจอกันไม่บ่อย เมื่อเราเจอกันทั้งที อะไรที่ฉันอยากจะทำให้เธอ ฉันจะทำให้สำเร็จ"

ประโยคเดียว ทำให้ดราณีเหมือนล่องลอยอยู่บนอากาศ เธอกระพริบตา แล้วก็กระพริบตาอีกครั้ง จ้องมองที่ใบหน้าอันหล่อเหลาอย่างมึนๆ

ดูเหมือนว่าแววตาของเธอมันเร่าร้อนเกินไป ชนัยหันหน้ามาสบตาเธอ ขมวดคิ้ว "มีอะไร ไม่เต็มใจเหรอ?"

"เต็มใจสิคะ" ดราณีสูดลมหายใจลึก "ฉันแค่รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมือนตัวคุณ"

พอได้ยินแบบนี้ ชนัยกลับหัวเราะ เอนตัวพิงกำแพงที่อยู่ข้างๆ กั้นประตูไว้ไม่ให้ออก "แล้วต้องทำยังไงถึงจะเหมือนฉัน?"

พอดราณีเห็นสถานการณ์แบบนี้ ก็รู้ว่าต้องตอบเขาดี ๆ ไม่อย่างนั้นอาจจะได้กินข้าวเย็นแน่ ๆ

เธอยิ้มอย่างนักธุรกิจทันที "ไม่มีอะไรซะหน่อย คุณฟังผิดแล้ว ฉันบอกว่าแบบนี้สิถึงเหมือนคุณ"

ตอนแรกชนัยแค่อยากหยอกเธอเล่น เห็นเธอแซวตัวเองแบบนั้นก็ยิ้มไม่หุบ ยกหลังนิ้วชี้แตะไปที่ปลายจมูกเธอเบาๆ "ไม่ใช่แน่ ๆ"

ทั้งสองตัวติดกันเดิมมาถึงโต๊ะอาหาร มองดูอาหารเย็นชืดบนโต๊ะ ชนัยไม่ได้จู้จี้จุกจิกอะไรสักนิด แต่ดราณียืนกรานให้อุ่นก่อน

"ตอนดึกๆแบบนี้ต้องกินอะไรร้อนๆจะดีกว่าคะ ไม่อย่างนั้นจะทำให้ระบบการย่อยอาหารไม่ดีนะ"

เธอเดินไปเดินมานำอาหารทั้งหมดไปอุ่นแล้วเดินมาวางบนโต๊ะใหม่ ภายใต้แสงไฟมองดูควันจากอาหารที่ลอยขึ้นมา รู้สึกอบอุ่นเหมือนอยู่กับครอบครัว

ชนัยไม่ใช่ว่าไม่อยากช่วยเธอ แต่เขารู้สึกเห็นแก่ตัวนิดๆที่ชอบเห็นเธอยุ่งนู้นยุ่งนี่เพื่อเขา หัวใจที่หว้าเหว่ของเขาถึงจะรู้สึกได้เติมเต็ม

มันช่างวิเศษเหลือเกิน เขาจึงได้แต่มอง ต้องการความอบอุ่นนี้อย่างเห็นแก่ตัว

เวลาสามทุ่มยี่สิบนาที ใกล้เวลาดึกสงัด ดราณีไม่เคยรู้สึกว่าจะหิวขนาดนี้ กินข้าวไปหนึ่งถ้วยครึ่งถึงจะหยุด