ตอนที่777 ฉันเป็นคนของชนัย

ตอนที่777 ฉันเป็นคนของชนัย

อะไรคือทั้งตัว

ไม่ใช่ชิ้นเล็กๆ ไม่ใช่แค่ส่วนนึงแต่เป็นโครงไก่ทั้งตัวที่ยัดเข้าไป

กระดูกชิ้นเล็กหลุดออกไปตอนใช้แรงยัดเข้าปาก ความคมของแต่ละชิ้นส่วนบาดตั้งแต่ปาก ลิ้น จนไปถึงคางขาดจนเลือดกระจาย ชยาวุธเห็นดังนั้นก็พอใจนัก

เขาหัวเราะขึ้นเสียงดัง “กิน กิน กินเข้าไปแบบนั้นแหละถึงจะถูก”

ดราณีอยากจะอ้วกออกมา แต่ปากที่อ้าจนสุด ทำให้ไม่สามารถหุบได้ง่ายๆ เธอรู้สึกได้ถึงมุมปากที่ฉีกขาด เจ็บมาก แต่เธอไม่สามารถหุบปากได้

ซ้ำยังถูกชยาวุธดันศีรษะและคางไว้ บังคับให้เธอต้องเคี้ยวกระดูกไก่ในปากพวกนั้น

ในปากเต็มไปด้วยกระดูกที่แหลมคม บาดแผลในปากเพิ่มมากขึ้น ดราณีเจ็บจนอยากจะร้องกรี๊ดออกมา

ความขยะแขยง ความเจ็บปวด และความทรมานในใจ สิ่งเหล่านี้เป็นความสุขและตื่นเต้นสำหรับชยาวุธ

ความสุขและความภูมิใจของเขาอยู่บนความทุกข์ของดราณี

ผู้ชายสองคนที่ยืนอยู่ข้างๆตกใจจนหลบหน้า ไม่ใช่ครั้งแรกที่มาปฏิบัติภารกิจกับชยาวุธ รู้ว่าเขาบ้าขนาดไหน แต่ไม่เคยเจอครั้งไหนที่จะทุเรศทุรังขนาดนี้มาก่อน

ปกติเขาก็ซกมก สูบบุหรี่จนฟันดำฟันเหลือง ไม่แปรงฟัน ทุกครั้งที่แปรงฟันก็จะร้องเหมือนถูกเชือด

ไม่ต้องพูดถึงดราณี ขนาดพวกเขาเองยังรู้สึกขยะแขยง

พื้นที่ในปากมีจำกัด ทุกครั้งที่มีกระดูกร่วงลงมา ดราณีก็จะโดนชยาวุธตบหัวอย่างรุนแรง

โดนตบครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งเขาจะใช้แรงเหมือนกับจะตบให้ลอยไปเลย ดราณีรู้สึกแย่มาก เจ็บหน้าผากมาก หัวกะโหลกก็มึนงงไปหมด สุดท้ายเธอไม่มีแรงที่จะตอบสนอง ศีรษะขึ้นลงตามมือของชยาวุธ

เห็นเธอไม่เปิดปาก ตบไปก็ไร้ประโยชน์ แล้วก็ผลักหัวออกไป “ขยะ”

ดราณีลืมตาไม่ขึ้นเพราะตบไปโดนตาหลายครั้ง ตอนนี้ไม่ได้รู้สึกแค่ตาลาย แต่รู้สึกว่าหัวก็บวมไปทั่วแล้ว

เธอไม่รู้ว่าจะแสดงปฏิกิริยาอะไร แต่ที่ชัดเจนก็คือเสียสติไปแล้วไม่สามารถจะแก้สถานการณ์ต่อไปแล้ว

ดราณีนั่งก้มหัวอยู่บนเก้าอี้ มองดูเท้าที่เต็มไปด้วยดินโคลน น้ำตาก็ไหลมาแบบไม่รู้ตัว

ในเวลาวิกฤติแบบนี้คนเดียวที่นึกถึงคือชนัย ไม่รู้ว่าตอนนี้เวลาเท่าไหร่ เขาจะรู้ไหมว่าเธอหายไป จะส่งคนออกหาเธอรึเปล่า

ดราณีทั้งกลัวทั้งเจ็บปวด ยังดีที่เธอยังไม่ได้เลอะเลือนขนาดนั้น

เดิมทีชยาวุธก็อยากจะปล่อยเธอไป แต่พอเห็นคราบน้ำบนพื้นก็ทำให้เขาเดือดขึ้นมาอีกครั้ง

เขาเป็นคนอารมณ์ขุ่นมัวไม่นิ่ง เหมือนระเบิดตั้งเวลา ตอนนี้เขาถือแหนบเหล็กเดินไปทางดราณี。