ตอนที่778 คนลักพาตัวที่บ้าคลั่ง

ตอนที่778 คนลักพาตัวที่บ้าคลั่ง

ดราณีหาโอกาสได้แล้ว “แกให้ฉันติดต่อชนัย ฉันจะให้ชนัยเอาทุกอย่างที่แกต้องการมาให้ แกเอาฉันเป็นตัวประกันแลกเปลี่ยนกัน แบบนี้แกจะมั่นใจได้รึยัง”

คนอย่างชยาวุธถึงจะหน้าเงิน แต่เป็นคนรอบคอบ อยู่ในวงการนี้มานาน ฟังคำพูดพวกนี้แล้วคิดถึงสิ่งที่ผ่านมา ไม่ทำให้เขาหวั่นไหวง่ายๆ

เขารู้ว่าถ้าเกิดขั้นตอนไหนเกิดปัญหาขึ้นมา ไม่เพียงแค่ไม่ได้เงิน แต่เขาอาจจะต้องกลายเป็นแพะรับบาปก็ได้

อายุคราวนี้แล้วก็ไม่อยากเข้าคุกเป็นครั้งที่สอง

ดังนั้นหลังจากใช้เวลาคิดอยู่ครู่นึง เขาก็เตือนตัวเองให้เลิกล้มความคิกแบบนั้นไป

ยังไงเงื่อนไขที่ตระกูลจิรวราพงศ์ยื่นให้ก็น่าพอใจอยู่แล้ว เขาไม่ควรไปสนใจลมปากของเป็ดน้อยตัวนี้อยู่แล้ว

ต่อให้ดราณีจะพูดดีแค่ไหน รับปากมากขนาดไหน ถ้าเงินไม่ถึงมือ ทั้งหมดก็ไร้ประโยชน์

ดราณีเห็นเขาเงียบไม่พูดไม่จา ก็รู้สึกใจไม่ดี เธอหวังอย่างมากว่าเขาจะตกลง ขอแค่ได้ติดต่อกับชนัยสักครั้ง เธอเชื่อมั่นว่าชนัยจะหาเบาะแสและหาเธอจนเจอ

เธอคิดว่าเขาจะเปลี่ยนใจ แต่พอเขาหมุนตัวไปก้มมองดูแหนบเหล็กในเตาอีกครั้ง เธอก็สิ้นหวังทันที

ผลไม่เป็นอย่างที่คิด วินาทีถัดไปได้ยินเขาพูด “อายุก็ไม่เยอะ แต่ฉลาดไม่น้อยเลย มาถึงขั้นนี้แล้วยังคิดถึงผลประโยชน์ของคนอื่น”

ดราณีรู้แล้วว่ามีสัญญานไม่ดี “ฉันก็แค่คิดถึงตัวเองเท่านั้น ถ้าหากว่าแกยอมปล่อยฉันไป วัตถุสิ่งของอะไรฉันให้แกได้ไม่อั้น”

ชยาวุธฟังแล้วไม่ได้พูดอะไร ยิ้มด้วยมุมปากทีนึงแล้วหันไปหยิบถุงมือสีขาวเก่าๆขึ้นมาสวม

เขาหยิบแหนบเหล็กขึ้นมาอีกครั้ง ผ่านการเผาด้วยความร้อนมาระยะหนึ่ง แหนบเหล็กเปลี่ยนเป็นสีส้มแดง นั่นหมายความว่ามันร้อนถึงสุดขีดแล้วจึงจะเปลี่ยนสี

ขอบของแหนบมีประกายไฟระยิบระยับกระเด็นออกมา ดูก็รู้ว่ามันร้อนขนาดไหน

ชยาวุธยกแหนบขึ้นมาราวกับมันเป็นผลงานศิลปะที่เขาสร้างมากับมือ

ส่วนผู้ชายที่ยืนดูอยู่อีกฝั่ง บนหน้าแสดงสีหน้าหวาดกลัวชัดเจน ในขณะที่ดราณีกำลังเซ็งแบบสุดๆ เขาก็เดินมาทางเธออีกครั้ง

เธอมองดูแหนบเหล็กสีแดงนั้น และมองดูแรงอำมหิตรอบตัวชยาวุธ เหมือนจะพอเดาอะไรออก

ไม่ใช่ว่าจะเอาแหนบเหล็กนั้นมาจัดการเธอนะ!!

ความคิดนี้แวบมาในสมอง ดราณีรู้สึกไม่ดีแล้ว ถ้าหากไม่ใช่ถูกมัดกับเก้าอี้ไว้ ตอนนี้เธอคงจะวิ่งตับแลบแล้ว

แต่ว่าทำไม่ได้

เธอทำได้เพียงมองดูไอ้สารเลวนั้นเดินเข้ามาหาเธอ และใช้แหนบร้อนๆนั้นมาเวียนรอบน่องตัวเอง

เขาไม่ได้เอามันมาแนบกับขาเธอ แต่ด้วยความร้อนขนาดนั้น แค่เอามาวางใกล้ๆก็รู้สึกร้อนมากแล้ว

ขยับร่างกายไม่ได้ แต่ด้วยสัญชาตญานการเอาตัวรอดทำให้เธอเอนตัวไปด้านหลัง สุดท้ายเก้าอี้ก็ล้มหงายหลังไป

ดีที่เธอยกศีรษะไว้ เลยไม่กระแทกกับพื้น