ตอนที่780 ขอให้เป็นตัวเขาเอง

โทรศัพท์ของชนัยที่ติดตั้งเครื่องติดตามไว้กับทางเจ้าหน้าที่ตำรวจ ข้อแรกเพื่อสะดวกเวลาที่พวกผู้ร้ายที่ลักพาตัวโทรเข้ามาจะจัดการติดต่อสื่อสารได้ถูกต้อง สองก็เพื่อเช็คหาสัญญาณโทรศัพท์ที่สามารถระบุตำแหน่งของฝ่ายตรงข้ามได้ทันท่วงที

แม้ว่าโทรศัพท์ครั้งที่แล้วจะส่งสัญญาณมาจากต่างประเทศก็ตามแต่ว่าทางเจ้าหน้าตำรวจก็ไม่ได้นิ่งนอนใจเลยสักนิด พยายามตามหาอยู่ตลอด

ตอนที่ชนัยเปิดวิดีโอขึ้น เริ่มแรกก็ไม่มีได้ปฏิกิริยาอะไรแต่หลังจากนั้นกลับได้ยินเสียงกุกๆกักๆดังออกมาถึงกับทำให้คนที่อยู่ในเหตุการณ์หยุดนิ่งพยายามสะกดเสียงหายใจออกมา!

ผู้เขาได้ยินเสียงอันเจ็บปวดทรมานของสาวน้อยอย่างชัดเจน มันไม่เสียงที่ปรับเสียงให้ดังขึ้นแต่เป็นเสียงที่หมดหวังและการถูกทำร้ายจนเจ็บปวดที่เล็ดลอดออกมา

ไม่ต้องไปดูให้เห็นกับตาแค่ได้ยินเสียงก็ทำให้จนลุกได้

เตชิตเห็นสายตาของน้องชายที่จับจ้องบนหน้าจอนั้น สองมือจับมุมหน้าจอแน่น เริ่มแรกแค่จับแน่นๆแต่หลังไม่สามารถควบคุมจิตใจได้ หลังจากที่วิดีโอสิ้นสุดลง เตชิตเป้นคนแรกที่หยิบโทรศัพท์ออกมา

เขาและนัชชาอยู่อยู่ใกล้มาก เขาสองคนมองลงไปยังหน้าจอแค่มองแวบเดียวก็รู้ว่าทำไมชนัยถึงได้มีอาการแบบนั้นแสดงออกมา

นัชชาถึงกับตกใจกับสิ่งเกิดขึ้นหล่อนอดใจไม่ได้ที่จะดูรอบที่สองอยุ่ไม่กระพริบตา หล่อนยกมือขึ้นปิดปากตัวเองกลัวว่าจะเสียงเล็ดลอดออกมา ดวงตาของเธอแดงกล่ำ

พระเจ้าช่วย....

นอกจากคำว่าโหดร้ายแล้วหล่อนไม่รู้ว่าจำใช้คำไหนมาบรรยายออกมาดี นี่มันไม่ใช่คนปกติ มันเลวหน้าตายยิ่งกว่าพวกก่อการร้ายอีก!

เตชิตหันไปทางตำรวจแล้วส่งโทรศัพท์ไปให้ ตอนแรกคิดจะปลอบใจชนัยแต่ยังไม่ทันหันหัวกลับ คนที่ยืนอยู่ข้างๆกับรีบก้าวห่างออกไป เขาเห็นแค่เงาด้านหลัง ได้แต่ตะโกนบอกตำรวจที่ยืนอยุ่หน้าประตูว่า “หยุดเขาไว้!”

ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจเห็นชนัยที่เดิมดุ่มๆมาสภาพจิตใจที่หมดหวัง ได้แต่พูดสิ่งที่เขาต้องทำรีบด้านไปขวางด้านหลัง “คุณ คุณชนัย...”

“หลีกไป” ชนัยผลักไหล่นายตำรวจคนนั้นออกไปด้านข้าง

ตั้งแต่เล็กจนโตปู่เขาสอนให้มีร่างกายที่แข็งแรงมากกว่าคนอื่นไม่ต้องบอกว่านหนึ่งคน คนทั้งกลุ่มเขาก้รับมือได้

แต่ว่า....

เตชิตตั้งสติไว้ เป็นที่เขาเองที่ดูแลไม่ดี ได้แต่เดินตามไปยังดานหน้าเขาห้ามเขาเอง

ดวงตาของชนัยมันเต็มไปด้วยเลือดสีแดงของความโกรธ ดูเลยว่าใกล้จะถึงเวลาที่สายเลือดที่อยุ่ในนตานั้นระเบิดออกมา

เขาอดทนอย่างถึงที่สุดแล้ว กล้ามเนื้อของเขาเกรงแน่น กลัวว่าการเผชิญหน้ากับเตชิตแล้วอาจจะบังคับควบคุมอารมณ์ตัวเองไว้ไม่อยู่

เสียงอันโกรธเกลียดโพล่งออกมาสองคำ “หลบไป”

แน่นอนว่าเตชิตไม่หลบ เขารู้ว่าหากหลีกทางในครั้งนี้แล้วก็ไม่สามารถช่วยดราณีได้และก็อาจจะทำให้ชนัยตกไปอยู่ในสถานการณ์อันตรายได้

“แกจะไปไหน?”

“ผมบอกให้หลบไป” เขาพูดซ้ำอีกรอบ เขาพูดสั้นกว่าเดิม

ถามใครก็พอจะดูออกว่าตอนนี้ใครก็ตามที่ไปขวางหน้าชนัยไว้ก็เปรียบเหมือนผู้ร้ายที่ลักพาตัวดราณีไป

ถึงแม้ว่าสถานการณ์จะเป็นไปถึงขนาดนี้ก็ตามแต่เตชิตก็ยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อนไปจากด้านหน้าของเขา “ให้ฉันหลบไป? แล้วแกรู้หรอว่าหล่อนอยุ่ที่ไหนหรือป่าว รู้หรอว่าใครลักพาตัวหล่อนไป ต่อให้ฉันหลีกทางให้แกเตรียมตัวจะไปทำอะไร แกไปที่ตระกูลจิรวราพงศ์คิดบัญชีหรือว่า....”

เตชิตยังพูดไม่จบ ก็มีกำปั่นลอยละลิ่วออกมาด้านหน้าอย่างรวดเร็วมันกระทบไหล่เขา แรงลมนั้นผ่านใบหน้าของเขาไป

เตชิตหลบหลีกทันตามปฏิกิริยาเบื้องต้นดีที่ว่าไม่ใช่ต่อยมาโดนหน้าหรือหน้าอก เตชิตแทบไม่รู้เลยว่าควรเรียกว่าพี่น้องหรือว่าไม่ได้เป็นพี่น้องดี

ผู้ชายที่สูงร้อยแปดสิบกว่าสองคนกำลังหลบหลีกกันไปมาหน้าประตู ไม่สิ หากจะพูดให้ถูกคือชนัยต่อยไม่ยั้งแต่เตชิตก็ได้แต่หลบหลีก