ตอนที่782 ไม่ต่อรองอีกต่อไป

ตอนที่782 ไม่ต่อรองอีกต่อไป

ร่างกายที่อดทนต่อไปไม่ไหวของดราณีเมื่อได้ยินคำนี้ออกมา หล่อนรีบลืมตาและพูดด้วยเสียงที่อ่อนแรงอย่างมาก “ไม่....ไม่ต้องไปฟังมัน....อุ๊บ!”

ยังพูดไม่จบ ฝ่ามือเริ่มบีบที่คอเธอแรงขึ้นเรื่อยๆ หล่อนต้องหลับตาอย่างบังคับตัวไม่ได้ ลูกกระเดือกถูกกดแน่น พูดไม่ออกเลยว่าเจ็บปวดขนาดไหน

ในเวลาเดียวกัน ชนัยที่อยู่ในรถที่ได้ยินสิ่งข้อเสนอของเขารีบเปิดประตูออก “ผมจะไปเป็นตัวประกันแทน”

“คุณชายชนัย!” หัวหน้าทีมรีบเดินลงรถไปพร้อมเจาแล้วรีบเข้าห้ามขวางหน้าเขาเอาไว้ “ชยาวุธเป็นคนที่โหดร้าย เป็นคนที่ตระกูลจิรวราพงศ์ใช้ให้ทำงานไม่ใช่น้อยตั้งแต่ไหนแต่ไรมา มันเป็นที่ไม่มีหัวจิตหัวใจ ตอนนี้หากคุณเข้าไปเกรงว่าจะถูกทำร้าย.....”

“ผู้หญิงของผมอยู่ในมือมัน” สีหน้าของชนัยแสดงออกด้วยอารมณ์หมกมุ่นหวาดกลัว เขาโพล่งขึ้นมาก่อนที่หัวหน้าทีมจะพูดจบ “ขอแค่เอาตัวของดราณีออกมาที่เหลือจะเป็นยังไงก็แล้วแต่เลย”

เขาไม่สามารถปล่อยผ่านกับข้อเสนอนี้ได้ ยิ่งตอนนี้ชยาวุธมีข้อเสนอขึ้นมาสำหรับเขาแล้วมันคือโอกาสที่ดีอย่างหนึ่ง

หัวหน้าทีมเห็นขาตัดสินใจแล้วก็ไม่กล้าที่จะตอบตกลงเขาง่ายๆอยากจะแจ้งกับผู้ใหญ่เสียก่อน ยังไม่ทันได้โทรศัพท์แจ้งเลยชนัยก็ฉวยปืนเขาไป “ไม่มีเวลาคิดแล้ว ผมจะเข้าไปในตอนนี้”

พูดเสร็จ เขายื่นมือหยิบปืนกระบอกเล็กที่อยู่กระเป๋าด้านข้างของหัวหน้าทีมอย่างคล่องมือออกไป “อันนี้ให้ผม หากไม่เกิดเรื่องที่บีบบังคับขึ้น ผมจะไม่ใช้มัน เอาไว้ป้องกันตัว”

หัวหน้าทีมอยากจะหยุดเขาไว้แต่ว่าไม่ทัน ชนัยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรก็บึ่งเข้าไปในโรงงานและเข้าไปยังโกดังที่ว่างเปล่า

ในสถานการณ์แบบนั้นไม่ว่าจะเป็นตำรวจหรือโจรลักพักตัวเองก็ตามต่างระแวงระวังบุคคลที่กำลังเข้ามา ความเร็วของเขา ...เร็วมาก!

ตอนที่ชนัยเข้าไปสายตาเขาจับจ้องอยู่ที่ร่างที่ชุ่มไปด้วยเลือดของดราณี เรื่องอื่นแทบไม่ได้เข้าไปในสายตาเขาลย

“ไม่ใช่ว่าจะเปลี่ยนตัวประกันหรอ ฉันมาแล้ว” ชนัยดูไม่ตื่นเต้นสักนิด เขาสามารถปิดกั้นความปวดร้าวที่อยู่ในใจอย่างแสนสาหัสซ่อนมันไว้ได้ “ปล่อยเธอไป”

ชยาวุธมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของเขา ในใจที่มันมีความเกรี้ยวโกรธพร้อมที่จะระเบิดออกมา “แกเดินมานี่ก่อน!”

ชนัยหัวเราะขึ้น แล้วเดินจ้ำอ้าวไปทางชยาวุธมันทำให้เขาตกใจ

จนถึงระยะเกือบจะสองเมตรได้ ชยาวุธถึงได้คลายมือออกจากดราณีอย่างช้าๆ เขาไม่ได้อยากที่จะแลกเปลี่ยนตัวอะไรมากนัก แต่เห็นชนัยเดินเข้ามามันทำให้เขาได้ใจ

ดราณีตกใจและมองใบหน้าที่คุ้นเคยใบหน้านั้น ณ ตอนที่ชยาวุธปล่อยมือออกจากเธอแล้วเธอหันกลับมา เธอเห็นอารมณ์ความรู้สึกนึกคิดที่มันส่องประกายในดวงตาของชยาวุธอย่างชัดเจน...

มันเป็นดวงตาที่เขาลักพาตัวเธอในตอนนั้น หล่อนเจอกับสายตาแบบนี้บ่อยมาก ก่อนการทรมานทุกครั้งเขาจะทำสายตาแบบนี้

ดราณีมองชนัยที่เอาตัวเองเข้าไปอยู่ในเงื้อมมือของคนนั้น หล่อนตั้งสติแล้วใช้แรงที่มีผลักเขาอออกไป

‘ฉึก’

หลังจากเสียงที่ดังขึ้นมา ดราณีก็ไม่สามารถเปล่งเสียงใดๆขึ้นมาขึ้นมาได้อีก

ด้านข้างลำตัวหล่อนหันไปทางชยาวุธ ใบหน้ากลมมนมองไปทางชนัยซึ่งตำแหน่งนั้นเป็นตำแหน่งที่หล่อนผลักเขาออกไป ช่องท้องมันแพ่กระจายไปด้วยความเจ็บปวดแปลบแปลบอย่างหนักหน่วง สักพัก หล่อนรับรู้ได้ว่าร่างกายของตนเองหนาวเย็นยะเยือกเหมือนลูกเห็บ เย็นจัดจนเข้ากระดูก

ชนัยเห็นหล่อนที่มีเลือดไหลออกมามากบริเวณช่องท้องด้านซ้าย ดวงตาเหมือนถูกอาบไปด้วยเลือดสดๆ ความโกรธที่เขาซ่อนมันไว้ในใจเกิดระเบิดปะทุขึ้นมา เขาหยิบปืนพกเล็งไปยังร่างกายของชยาวุธบริเวณเดียวกับดราณีแล้วยิงอย่างจงใจ

อำนาจอันทรงพลังของกระสุนนั้นมันทำให้ชยาวุธต้องพาร่างกายตัวเองเข้าพิงกำแพงไว้ เขายกมือขึ้นลูบบริเวณปากแผลเบาๆ ที่ปลายนิ้วกลับมีเลือดสีแดงสดซึมติดมือมา แต่เขาไม่ได้มีความหวาดกลัวสักนิดแต่กลับหัวเราะอย่างยินดีปรีดา...

หากเขาตายไปก็ต้องสร้างความหลังไว้แค่ทำให้ชนัยมันลำบากใจแบบนี้ ตายไปก็คุ้มค่าแล้ว

ชีวิตนี้ทั้งชีวิตเขาไม่มีเคยมีใครสู้ด้วยสายตากับเขาอย่างตรงๆมาก่อน วันนี้... ชยาวุธเห็นชนัยที่นั่งกอดประคองดราณีอยู่ที่พื้นด้วยความทรมานอันแสนเจ็บปวด และยังเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจมุ่งตรงมาทางตัวเขาเองรายล้อมรอบตัว เขาตายตาหลับแล้ว