ตอนที่783 อดทนอีกหน่อย

ตอนที่783 อดทนอีกหน่อย

พูดจบ เหมือนไม่อยากเผชิญหน้ากับชนัย กลัวว่าตัวเองจะเสียใจภายหลัง ชายชราเลยไม่คิดที่จะอยู่ต่อที่โรงพยาบาล

จนกระทั้งมองไม่เห็นหลังของเขา ชนัยถึงนึกได้ว่าเมื่อกี้สิ่งที่ตัวเองได้ยินมันไม่ใช่จินตนาการ

อารมณ์ในร่างกายเขากำลังปรับอารมณ์ขึ้นลง เขาเงยหน้าหลับตา แสงไฟที่อยู่เหนือหัวเขากลับส่องทะลุเปลือกตาเข้ามา

รู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ยินดี แต่หางตาของชนัยกลับเปียกชุ่ม

ชายชราตกลงให้เราอยู่ด้วยกันแล้วแต่ผลลัพธ์ที่ได้มันต้องแลกมาด้วยชีวิตของดราณี แค่คิดแบบนี้ หัวใจเขายิ่งปวดร้าวเหมือนจะคนจะตาย

เขาชื่อใจปรัณ หากปรัณอยู่ ดราณีก็ยังไม่ตายยังรักษาชีวิตไว้ได้ ร่างกายของเธอของไม่แข็งแรงเหมือนแต่ก่อนเพราะมีบาดแผลเยอะ

บาดแผลรักษาได้แล้วใจล่ะ?

ชนัยไม่กล้าคิด ชีวิตนี้จะเอาอะไรมาถึงทำให้เธอบาดเจ็บได้

ไม่รู้ว่ารอนานขนาดไหน ไฟที่หน้าประตูห้องผ่าตัดดับลง ชนัยเหมือนถูกเปิดสวิตซ์เขาเดินไปข้างหน้าประตูอย่างร้อนรน และรีบไหล่ของปรัณ”เป็นไง?คนไม่ได้เป็นไรใช่ไหม?”

การผ่าตัดที่ยาวนานสามชั่วโมง ปรัณเริ่มเหนื่อยล้าแต่ก็ต้องเริ่มปลอบใจชนัยก่อน “คนไม่เป็นไรแล้ว ดีที่รอยมีดไม่ลึกมากไม่แทงเข้าอวัยวะภายใน”

หากมันยาวขึ้นอีกหนึ่งเซนติเมตร ไม่อยากจะคิดถึงผลที่ออกมาเลย

ชนัยกลับรู้สึกว่าก้อนหินที่มันหนักอึ้งอยูในใจได้หล่นลงไปที่พื้นแล้สว เสียงสั่นพร่า “ขอบคุณ”

“อย่ามาเสียเวลา เดี๋ยวคนป่วยออกมาไปพักฟื้นที่ห้องห้องพักผู้ป่วย แกต้องดูแลให้ดีอยากให้เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นอีก เข้าใจไหม?”

“รู้”

“เรื่องนี้แกห้ามโทษตัวเองมากนัก ฉันได้ยินเตชิตบอกแล้วว่าดราณีนั้นเป็นเด็กสาวที่ดีคนหนึ่ง แกดูแลเขาให้ดีๆ” ปรัณไม่รู้ว่าจะปลอบใจผู้ชายที่มากกว่าเสียใจคนนี้อยู่ ถึงได้ใช้ประโยคแบบนี้มากระตุ้นเขาบ้าง

ตีห้า ดราณีถูกเคลื่อนย้ายไปยังห้องพักผู้ป่วย ชนัยเห็นใบหน้าเล็กๆของหล่อนที่ขาวซีดกว่าหมอนในห้องนั้นอีก ใจเขาแทบจะแตกสลาย

เขาเดินไปข้างเตียง จับมือด้านข้างที่ไม่ได้ห้อยสายอะไร เขาวางภาพพจน์เสียหมดสิ้น ได้แต่แสดงออกด้านที่ความอ่อนแอของตัวเอง และขอร้องไม่หยุด “รีบตื่นมานะ ขอร้องแหละ....”

--

เตชิตกับนัชชามาที่โรงพยาบาลในวันที่สองตอนเช้า หลังจากฟังเรื่องที่ปรัณบอกมาตั้งแต่คืนนั้นเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นแต่ไม่ได้มาด้วยตนเอง

เรื่องแรกคือต้องการให้เวลากับชนัยได้พักก่อน สองไม่อยากจะรบกวนพวกเขา หากว่าอาการของดราณีที่ผ่านการผ่าตัดมานั้นไม่ดีขึ้นจริงๆ พวกเขาค่อยมาก็ไม่สายเกินไป

ยังดีที่ดราณีไม่ได้อันตรายถึงชีวิต

ตอนที่มาโรงพยาบาล นัชชาไม่อยากให้บรรยากาศดูอึมครึมมากนักเธอเลยพาธีมนต์มาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ ซาละเปาน้อยใส่ชุดกีฬาสีเข้มทั้งชุด ในมือถือช่อดอกไม้สีชมพูอ่อน เมื่อเข้ามาห้องพักคนป่วยก็เรียก “สวัสดีครับคุณอา”อย่างนอบน้อม

ยิ่งได้ยินเสียงเด็กน้อยที่กระตือรือร้น ชนัยผ่อนคลายพยักหน้าลง “สวัสดีครับ”

ถึงแม้ว่าน้ำเสียงจะแข็งไปนิด แต่สามารถตอบรับเด็กน้อยได้ในสถานการณ์แบบนี้ได้ นัชชาถึงกับซึ้งใจ

หนึ่งครอบครัวสามชีวิตมาถึงห้องพักผู้ป่วย เตชิตมองดราณีที่ยังคงหลับสลบไสลอยู่ เขาได้แต่ตบบ่าชนัย “ออกไปสูบบุหรี่หน่อยไหม?”