ตอนที่89 โทรศัพท์มือถือ

ตอนที่89 โทรศัพท์มือถือ

หาเตชิตยังไม่พบ ธนัทได้เพียงให้คนพยายามกดกระแสข่าว แต่แค่นี้ยังไม่เพียงพอนัก เพราะสื่อต้องการคำตอบที่ที่แน่ชัด

แม้กระทั่งหลังเลิกงานนัชชาเองก็ต้องระมัดระวังอย่างยิ่งเพราะกลัวว่าจะเจอกับนักข่าว

ตอนกลางวัน เธอไม่มีความอยากอาหารแต่อย่างใด เธอเพียงแค่กินขนมปังไม่กี่คำเสร็จก็นั่งงีบค่าโต๊ะ สองวันมานี่เธอได้อยู่ในสภาวะความตึงเครียดทางจิตอย่างรุนแรง มันทำให้เธอนอนไม่ค่อยหลับ ทันใดนั้นเธอรู้สึกเหมือนมีอะไรอยู่บนไหล่ของเธอ พอได้หันไปก็เจอแก๋

เธอกำลังเอาเสื้อคลุมที่อยู่ในมือมาคลุมให้เธอ

เมื่อเห็นว่านัชชาตื่นพอดี ใบหน้าของแก๋ก็ดูเหมือนอึดอัดใจ“ ฉันเห็นว่าเธอใส่ชุดบางเกิน ”

"ขอบคุณ"

บทสนทนาเงียบไปสักพัก แก๋ได้เลื่อนเอาเก้าอี้แล้วนั่งลงข้างๆนัชชา เวลานี้คนในสำนักงานก็ต่างพากันไปพักเที่ยงหมดแล้ว เธอเห็นขนมปังที่กินไปได้เพียงครึ่งเดียววางบนโต๊ะเธอรู้สึกไม่สมอารมณ์"นัชชา เพราะฉันเห็นเธอเป็นเพื่อนนะถึงได้ถาม เธอกับประธานเตชิตเป็นอย่างที่ในข่าวพูดเหรอ?

นัชชามองเข้าไปในดวงตาของเธอ ในนั้นไม่มีความคาดเดาหรือการวางแผ่น และไม่มีความสงสัยหรือความอยากรู้อยากเห็นทั้งสิ้น มีเพียงแค่ความกังวลเกี่ยวกับเรื่องของเธอ

นัชชาหลบสายตาเล็กน้อยและไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร เธอบอกได้แค่ว่า"ไม่ใช่แบบสิ่งที่พวกเธอคิด"

การให้การรายงานของ ดวิษนั้นพิถีพิถันมากและไม่ง่ายเลยที่จะหาช่องโหว่ จะให้นัชชาอธิบายยังไงก็ไม่ถูก

"งั้น เธอกับประธานเตชิตคบกันอยู่จริงหรือเปล่า?"

นัชชาเงียบไปครู่หนึ่ง ยอมปริปาก "อืม แต่ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ ฉันหวังว่าเธอจะไม่บอกคนอื่นนะ"

แก๋ถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่นัชชายอมบอกเธอนั่นแสดงว่าเธอได้ยอมรับเธอในฐานะเพื่อน ความพยายามครั้งก่อนของเธอที่มีให้นัชชาไม่ไร้ประโยชน์

แก๋ตบไหล่เธอเบาๆปรอบใจว่า "ฉันขอโทษ ฉันตกใจมากเมื่อข่าวออกมาแบบนั้น และก็ไม่คิดว่าเธอกับประธานเตชิต แต่เมื่อเธอบอกว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่ข่าวเขียนไว้ ฉันเชื่อเธอ"

นัชชาหันมองหน้าเธอ "แก๋ "

แก๋ยิ้มอย่างอ่อนๆ "ฉันเชื่อในบุคลิกภาพและอุปนิสัยของเธอ ไม่ว่าคนอื่นจะพูดอะไรฉันรู้ว่าเธอจะไม่ทำอย่างนั้น"

เธอชี้ไปที่ขนมปังบนโต๊ะ "นี้เธอกินแค่นี้หรอ "

"อืม มันไม่ค่อยอยากนะ"

“ อย่านะ ตอนนี้ในโรงอาหารยังมีข้าวขายอยู่ เธอต้องการอะไรเพิ่มเติมไหม?” แก๋พูดแล้วก็ลุกขึ้นดึงเธอไปด้วย

นัชชาไม่อยากขยับไปไหน เลยส่ายหัว "ไม่เป็นไรหรอก หากฉันไปเดี๋ยวพวกเขาต้องว่าฉันอีก"

แก๋หยุดเดินกะทันหัน คิดย้อนกลับช่วงสองวันที่ผ่านมานี่ คนในบริษัทบางคนได้นินทากันลับหลังเกี่ยวกับข่าวลือของเธอขนาดเธอเองยังรับไม่ได้ แล้วนัชชาจะรับได้หรอ

"ฉันจะไปหาซื้อให้เธอเอง เดี๋ยวเธอกินไปที่ดาดฟ้าก็ได้"

นัชชารู้สึกซาบซึ้งจนไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เธอมองแก๋เดินจากไป เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากในกระเป๋าและก็เงียบเหมือนเดิม ไม่มีโทรศัพท์หรือข้อความจากเขาเลย

คนที่มักจะปรากฏยามช่วงวิกฤติของเธอหายไปไหนนะ เตชิต คุณอยู่ที่ไหนกัน?

……

ตกเย็น นัชชาได้รับโทรศัพท์จาก ดวิษ น้ำเสียงฟังออกอย่างแท้จริงว่าเขากำลังโอ้อวด

"เป็นไงบางนัชชา? ที่ผมเสนอไปคุณยอมตกลงไหม? คุณเห็นไหม ว่าตอนนี้เตชิตไม่สนว่าคุณจะเป็นอย่างไร นี่ก็ผ่านมาสองวันแล้วเขาไม่เห็นทีท่าว่าจะประกาศอะไรเลย ผมขอแนะนำให้คุณตกลงข้อเสนอของผม ก่อนที่เรื่องจะยุ่งเกินจะแก้ไขไปมากกว่านี้ "