ตอนที่97 ผู้หญิงของผม

นัชชาเอียงศีรษะหลบ "คุณช่วยตั้งสติหน่อยได้มั้ย"

ผมก็จริงจังอยู่นี่ เตชิตเหมือนกำลังคิดถึงช่วงเวลาที่ทั้งสองเพิ่งรู้จักกัน ริมฝีปากอิ่มแสนเย้ายวนยกขึ้นได้มุมสวยชวนหลงใหล "ตอนแรกผมไม่คิดจะจริงจังกับคุณ"

แต่เขามองข้ามไปว่า วันหนึ่งผู้หญิงคนนี้จะอิทธิพลต่อเขามาก เสียจนต้องเขาต้องมองเธอเสียใหม่

หนุ่มสาวที่เพิ่งเริ่มคบกัน ไม่เจอกันไม่กี่วันก็คิดถึงแทบขาดใจ นอนบนเตียงลูบๆคลำๆก็ทำให้เกิดอารมณ์ได้ นัชชาคิดไปคิดมารีบหาเรื่องอื่นขึ้นมาตัดบท

ฉุกคิดถึงโฮมเธียเตอร์ที่คฤหาสน์ซึ่งเหมือนจะไม่เคยได้ใช้มาก่อน จึงออกปากชวนเขาว่า" ถ้าคุณไม่มีธุระที่ไหน เรามาดูหนังกันสักเรื่องมั้ย"

"ดูหนัง"

นัชชา ชี้นิ้วไปที่ข้างๆห้อง "มีโฮมเธียเตอร์ไม่ใช่เหรอ"

จริงๆเตชิตเองก็ไม่ได้ชอบดูหนังสักเท่าไหร่ หลังจากติดตั้งโฮมเธียเตอร์แล้วเขาแทบจะไม่ได้เปิดดูเลย เพราะสำหรับเขาแล้วมันก็แค่ตัวช่วยค่าเวลาและผ่อนคลายอารมณ์เท่านั้น ดูเรื่องหนึ่งก็สองสามชั่วโมง ช่างไร้สาระจริงๆ

แต่ถ้าดูกับนัชชา ก็น่าจะพอรับได้

"ผมพยุงคุณไปนะ"

"ไม่เป็นไร นัชชายันตัวลุกขึ้น พร้อมส่งยิ้มให้เขาแล้วพูดว่า"เห็นฉันเป็นคนป่วยไปแล้วจริงเหรอคะ" เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดาของผู้หญิงทุกคน ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอก"

เตชิตเห็นเธอยืนยันอย่างนั้นจึงปล่อยเธอไป แต่ก็ชะลอฝีเท้าเดินเคียงข้างเธอ ไม่เหมือนปกติที่เดินไปข้างหน้าโดนไม่สนใจอะไร

รายละเอียดเล็กๆน้อยแบบนี้เธอไม่ได้มองข้าม นัชชารู้สึกอบอุ่นหัวใจ เธอแทบไม่คิดไม่ฝันเลยว่าผู้ชายหยิ่งทะนงอย่างเขา จะมีมุมอ่อนโยนแบบนี้กะเค้าด้วย หากเธอไม่เจอกับตัวเองคงไม่มีทางเชื่อแน่นอน

ทั้งสองเดินมาถึงโฮมเธียเตอร์ ถึงแม้จะไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ก็รู้ว่ามันใหม่มาก บนชั้นวางเต็มไปด้วยแผ่นดีวีดี ซึ่งล้วนแต่เป็นเรื่องที่หายากและเป็นเวอร์ชั่นที่ทำขึ้นเฉพาะเท่านั้น"นี่คุณซื้อเองทั้งหมดเลยเหรอ"

"ไม่ใช่ ท่านชนัยให้มา เตชิตเดินเข้ามา เขายื่นมือข้ามใบหน้าของเธอพร้อมหยิบแผ่นหนังเรื่องหนึ่งขึ้นมา แล้วถามเธอว่า "อยากดูเรื่องอะไร"

นัชชาเหลือบไปเห็นแผ่นดีวีดีในมือของเขา《life is beautiful》เธอเคยดูแล้ว หนังเรื่องนึงปลายยุค90 พูดถึงชีวิตของชาวยิวกับนาซีในสมัยนั้น บอกเล่าเรื่องราวของคนเป็นพ่อที่เข้มแข็งและยิ่งใหญ่ "งั้นดูเรื่องนี้แล้วกัน"

หนังสะท้อนมุมสุดอบอุ่นในชีวิตมนุษย์ ให้แง่คิดที่ดี น่าประทับใจ

เตชิตไม่ออกความเห็นใดๆ เขาหมุนตัววางแผ่นดีวีดีลงในเครื่อง แล้วหยิบผ้าห่มมาคลุมตัวของหญิงสาวไว้ นั่งลงข้างเธอพร้อมกุมมือเล็กๆที่เย็นเยือกเพราะความปวดของเธอเอาไว้แน่น

ที่นี่ไม่เหมือนโรงภาพยนตร์ทั่วไป ทั้งสองนั่งแนบชิดกัน ลมหายใจหมุนวนเข้าหาระหว่างกัน จิตใจสงบปล่อยให้ภาพยนตร์พาพวกเขาเข้าไปสัมผัสประสบการณ์แบะความรู้สึกของตัวละคร

นัชชาจิตใจกำลังจมดิ่งอยู่กับสิ่งข้างหน้า เตชิตเองก็ค่อยถูกอารมณ์ความรู้สึกตัวละครดึงลึกเข้าไปเช่นกัน มีฉากหนึ่งที่พระเอกของเรื่องกำลังทำตุ๊กตาไม้ให้ลูกชายของเขา แม้กระนั้นเขาก็ยังใช้ภาษาเยอรมันที่เขาพูดไม่เป็นปลอบลูกชายของเขาไม่ให้หวาดกลัว

จนกระทั่งทหารแดงของโซเวียตบุกเข้ามาในค่ายกักกัน ลูกชายของเขาก็ยังอยู่ในโลกของค่ายแห่งความสุขที่ผู้เป็นพ่อสร้างขึ้นมา นัชชารู้สึกสะเทือนใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอยกมือปาดน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมาพร้อมกับดูต่อ

ตรงกันข้ามกับชายหนุ่ม ที่ถูกดึงดูดความสนใจมาที่หญิงสาวข้างกาย ภายใต้แสงไฟสลัว ด้านข้างใบหน้าของเธอดูซีดเล็กน้อย แต่มิอาจบดบังความสวยละมุนจากใบหน้านั้นได้ ไม่ใช่ความงามภายนอกหากแต่เป็นความอบอุ่นจากลึกๆข้างใน อาจจะดูจืดเรียบๆแต่ก็ทำให้ไม่สามารถละสายตาไปได้เลย

เขามองเธอในอ้อมกอดของเขาอย่างเงียบๆ เธอนี่แหละคือยาดีของเขา ไม่ต้องทำอะไรเขาก็กลับมาหายดีแข็งแรงเหมือนเดิม

เพลงตอนจบของภาพยนตร์ดังขึ้น นัชชาจึงดึงสติกลับมา ในตอนแรกเธอแปลกใจว่าทำไมตัวเองร้องไห้นานขนาดนี้ แต่กลับต้องสะดุดกับสายตาของชายหนุ่มที่กำลังมองเธออย่างไม่ละสายตา

ภายในห้องที่มีเพียงแสงสว่างจากจอทัชสกรีน ทั้งสองอยู่ในภวังค์ ในสายตามีเพียงเงาของอีกฝ่าย เตชิตใจเต้น ยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าหญิงสาว นัยน์ตาเป็นประกายเส้นแสงสีขาววาววับ

ชายหนุ่มค่อยๆขยับตัว ยิ่งทำให้ทั้งสองใกล้ชิดกันมากขึ้นไออุ่นภายในร่างกายไหลปะทะกัน จนกระทั่งริมฝีปากของชายหนุ่มประกบลงบนริมฝีปากของหญิงสาว จากแผ่วเบาแล้วค่อยๆด่ำลึกลง

เพลงจากภาพยนตร์ยังคงบรรเลงต่อไป พร้อมกับเสียงแผ่นดีวีดีที่ยังคงหมุนอยู่ในห้องนั้นทำให้บรรยากาศเป็นใจมากขึ้นไปอีก

ก่อนที่จะบังคับตัวเองไม่ได้ ชายหนุ่มรีบปล่อยมือจากเธอ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยปกตินักว่า" เอ่อ มันคงจะไม่ใช่ตอนนี้…"

นัชชาหน้าแดงก่ำไม่กล้าสบตาเขา เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าประจำเดือนมาผิดเวลา "หนัง.. หนังจบแล้ว"

ความคิดเห็น