บทที่ 1005 มีชีวิตอยู่ ไม่ดีเหรอ？

คณาธิป!!

เส้นหมี่ตอบสนองคืนมา รีบพูดในสายราวกับปืนกลว่า：“ใช่ คุณไปไหนมา？ฉันหาคุณตั้งมาหนึ่งวันไม่เจอเลย”

เธอหาเขาถึงหนึ่งวันเลย？

คณาธิปที่กำลังนอนครึ่งตัวอยู่บนโซฟา ได้ยินคำนี้ ในใจก็รู้สึกอบอุ่น ความเจ็บปวดบนร่างกายหายไป

“ผมอยู่ต่างจังหวัด ไปเจอลูกค้า ทำไมเหรอ？คุณหาผมมีอะไรหรือเปล่า？”

“แบบนี้เอง……”

เส้นหมี่ได้ยินแบบนี้ ก็ถือว่าโล่งอก

ที่จริงแค่เขายังทำงานตามปกติ พวกเขาก็ค่อนข้างสบายใจ ซึ่งแบบนี้แสดงว่า เรื่องนี้ยังคืนกลับไปได้

“คือแบบนี้ คืนพรุ่งนี้พวกเราอยากเชิญทุกคนมากินข้าว ที่ซีจี ถึงตอนนั้นอย่าลืมมาล่ะ”

“ซีจี？”

“ใช่ พวกเรากลับมาแล้ว ยังไม่ได้เชิญทุกคนกินข้าวเลย ก่อนหน้านี้เพราะว่าที่บ้านมีคนมาทุกวัน จนยุ่งอยู่กับการทักทาย ตอนนี้ว่างแล้ว พวกเราเลยคุยกัน ตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะเชิญทุกคนกินข้าว โดยเฉพาะคุณ ต้องมานะ”

ในตอนท้าย เส้นหมี่เน้นถึงคนๆ นี้ ให้เขามาให้ได้

ให้ความสำคัญแบบนี้ เขาน่าจะรู้สึกถึงมัน

เส้นหมี่รอคนๆ นี้ตอบ

จริงๆ เลย หลังจากเธอพูดจบ เสียงในสายก็หยุดชะงักไปชั่วคราว ราวกับว่าไม่คาดคิดว่า เธอจะตัดสินใจแบบนี้ในทันที

ไปกินข้าวที่ซีจี！

และยังจงใจเน้นว่า เขาคณาธิปจะต้องไปให้ได้

ในโรงแรม ชายหนุ่มที่นอนอยู่บนโซฟา ในที่สุดก็จับโทรศัพท์ส่งเสียงหัวเราะเบาๆ

ก็แค่ พอเขายกมุมปากขึ้น ตรงสันหลังก็มีอาการเจ็บขึ้นมาทันที ทันใดนั้น เลือดฝาดบนหน้าหายไปอย่างรวดเร็ว หน้าผากเขาก็มีเหงื่อเม็ดใหญ่ไหลออกมา

“อากิยามะ คุณอย่าขยับนะ คุณยังสูบฉีดไขกระดูกอยู่”

คนสวมชุดกาวน์สีขาวปรากฏอยู่ด้านข้างเขาทันที แล้วกดเขาไว้

ส่วนทางเส้นหมี่：“มีคนอยู่ข้างคุณเหรอ？เขาคือใคร？ทำไมพูดภาษาญี่ปุ่น？”

หูของเธอดีมาก แต่น่าเสียดาย คนที่สวมชุดกาวน์พูดภาษาญี่ปุ่น ถึงแม้ว่าเธอจะพูดภาษาญี่ปุ่นได้คล่อง แต่ก็เป็นเพราะสำเนียงและการออกเสียง

อยู่ไกลไป จึงได้ยินไม่ชัดนัก

คณาธิปปิดไมค์ทันที ดวงตาที่มีความเจ็บปวดอยู่นั้น จ้องหน้าหมอที่เดินเข้ามาอย่างเขม็ง

“อือ ผู้ช่วยที่พามาด้วย พวกเรายังประชุมอยู่ สวยใส ไม่งั้น……คืนนี้แค่นี้ก่อนนะ ผมว่างแล้ว จะติดต่อคุณไปอีกที”

“อ้อๆ โอเค งั้นพรุ่งนี้ฉันจะโทรหาคุณนะ”

เส้นหมี่ได้ยินคำอธิบายของเขา ก็หายสงสัย

จากนั้น เธอก็วางสาย