บทที่ 1017 ม็อกโก สิ่งที่น่าเสียใจภายหลังที่สุดก็คือการรักคุณเข้าแล้ว

ทุกคนต่างรู้สึกขนหัวลุกขึ้นมาแล้ว

ชายหนุ่มที่เดิมทีอุ้มขวัญเมืองเอาไว้ ก็อึ้งไปแล้ว

จนถึง เขาได้เห็นผู้หญิงคนนี้ รังแกคนถึงขนาดนี้แล้ว ยังไม่ยอมปล่อย กลับควงป้ายจอดรถที่อยู่หน้าโรงพยาบาลขึ้นมา ยังคิดจะกระแทกออกไปอย่างรุนแรง

ในที่สุด เขาเดินก้าวใหญ่ก้าวเข้ามาแล้ว：“แสงดาว คุณพอได้แล้ว คุณคิดจะทำอะไรกันแน่?”

เธอคิดจะทำอะไร?

ดวงตาทั้งสองของแสงดาวตอนนี้แดงฉาน มองดูไหล่ของตัวเองที่ถูกจับเอาไว้ เธอหันกลับมามองไปยังชายหนุ่มอย่างกับคนบ้าที่กำลังคลุ้มคลั่ง

“ฉันอยากจะทำอะไรคุณมองไม่เห็นเหรอ? เธอพูดว่าไม่อยากให้พวกเราเข้าใจผิด เธออยากจะลงมาจากบนตัวคุณ ตอนนี้ฉันส่งเสริมคุณ คุณมองไม่เห็นหรือยังไง?”

“แสงดาว！！！”

ชายหนุ่มโมโหอย่างมาก เขาจ้องมองหญิงสาวคนนี้ตะโกนชื่อเธอออกมาอย่างเดือดดาล

อีกทั้งเสียงตะโกนของเขาพึ่งจะดังออกมา ผู้หญิงคนนี้ยิ่งยโสกว่าเดิม เธอส่งเสียงแหลมทับออกไป

“ฉันทำไมเหรอ? ฉันทำผิดแล้วเหรอ? ม็อกโกฉันจะบอกคุณนะ วันนี้ถ้าฉันไม่จัดการนังคนชั่วคนนี้ให้ตาย ฉันจะไม่ใช้นามสกุลหิรัญชา！”

เธอจ้องมองไปยังชายหนุ่มอย่างโหดเหี้ยมสุดท้ายก็พูดประโยคนี้ออกมา

หลังจากนั้น ก็ลงมืออีกครั้ง

ม็อกโกเย็นชาขึ้นมา ในที่สุด เขาล็อกข้อมือของเธอเอาไว้แล้วก็ออกแรงสะบัดไปทางด้านหลัง ：“แสงดาว คุณมันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย！”

“โอ๊ย——”

“คุณแสงดาว คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม? คุณแสงดาว?”

ในวินาทีที่ตัวเองถูกฟาดโดนบริเวณหน้าท้องกำลังจะหกล้มลงไป มีร่างของคนคนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ประคองเธอเอาไว้

ม็อกโก：“……”

แววตามองไปยังหญิงสาวที่หน้าซีดขาวลงอย่างกะทันหัน เขาแสดงสีหน้าสงสัยออกมาและยังไปแฝงไปด้วยความโมโห

“คุณแสงดาว?”

“……ไม่เป็นไร”

สิบวินาทีเต็ม แสงดาวอดกลั้นต่อความเจ็บปวดที่จี๊ดขึ้นมาบริเวณหน้าท้องเอาไว้ หลังจากนั้น ในขณะที่คุณชายวาริชมาช่วยพยุงเธอเอาไว้ จึงค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา

นั่นเป็นแววตาแบบไหนกัน?

ในนัยน์ตาที่สุกใส ในแววตาที่เต็มไปด้วยความสดใสและไร้เดียงสา แต่เวลานี้ เหมือนกับว่าถูกปกคลุมไปด้วยพายุหิมะนับหมื่นพัน เธอเยือกเย็น เย้ยหยัน……

จนสุดท้าย สูญเสียความสดใสไปโดยสิ้นเชิง เหมือนกับทะเลดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา

ม็อกโกกระวนกระวายขึ้นมาในทันใด

“พลตรีม็อกโกร้อนตัวแทนลูกพี่ลูกน้องขนาดนี้ ดูแล้ว ฉันคงทำผิดแล้วจริงๆ โอเค งั้นฉันแสงดาวก็ขออวยพรพวกคุณ อยู่กันไปจนแก่เฒ่ารักกันตราบชั่วนิรันดร์”

ในที่สุดเธอก็ยิ้มออกมาอีก

ริมฝีปากที่ทาทับด้วยลิปสติกสีดำบางๆ ในวินาทีที่ท้องฟ้าสดใสหลังจากกระตุกออกมา ใบหน้าเล็กที่ซีดเซียวอันนั้น ความแตกต่างที่พุ่งเข้ามาเห็นได้อย่างชัดเจน เหมือนกับปีศาจที่หนีออกมาจากนรกยังไงอย่างงั้น

ปีศาจที่มีเสน่ห์

แต่กลับทำให้คนต้องหวาดกลัว

เส้นเอ็นตรงขมับของม็อกโกเต้นตุบๆอย่างกะทันหัน！

อะไรที่เรียกว่าอยู่กันไปจนแก่เฒ่ารักกันตราบชั่วนิรันดร์?