บทที่ 1036 ม็อกโก ดวงตาคุณบอดแล้วเหรอ?

สุดท้ายพิมแสงก็เรียกหมอสูตินารีมา

หลังจากที่คุณหมอสูตินารีทำการตรวจดูแล้ว ก็ให้ผลการตรวจออกมาว่า : “คุณธิป เด็กในครรภ์รักษาไว้ได้ค่ะ แต่ว่าสตรีตั้งครรภ์ไม่สามารถเกิดอุบัติเหตุใดๆ ได้อีก ทางที่ดีที่สุดคือให้นอนอยู่บนเตียงสักหนึ่งเดือน”

“หนึ่งเดือน?!!”

พิมแสงได้ยินระยะเวลานี้ ดวงตาก็เบิกกว้างและกลมขึ้น

จะต้องนอนอยู่บนเตียงนานขนาดนั้น?

งั้น..........

ทันใดนั้นเธอก็หันมองดูผู้ชายคนนั้นที่ยืนใช้กระดาษทิชชูเช็ดจมูกอยู่ด้วยความรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย

แต่ดูเหมือนว่าชายคนนี้นิ่งสงบมาก หลังจากที่เขาเช็ดคราบเลือดที่จมูกออกหมดแล้ว ก็ทิ้งกระดาษทิชชูเปื้อนเลือดกองนั้น แล้วก้าวขาวยาวๆ เดินเข้ามา

“งั้นคุณก็ทำให้เธอลงจากเตียงไม่ได้เป็นเวลาหนึ่งเดือน!”

“หา?”

คุณหมอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไว : “คุณธิป คุณหมายความว่า........?”

ใบหน้าของคณาธิปไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ : “เธอกระโดดโลดโผนจนเป็นนิสัยแล้ว เว้นแต่ว่าคุณทำให้เธอหมดความสามารถนี้ไปในช่วงเวลาสั้นๆ มิฉะนั้น เธอก็ไม่ยอมนอนนิ่งๆ อยู่บนเตียงหรอก”

คุณหมอ : “.........”

พิมแสง : “.........”

ในห้องรับแขกที่เต็มไปด้วยความลึกลับพิศวง สักพัก คุณหมอถึงจะพยักหน้าลงอย่างงงๆ : “ได้ครับ คุณธิป”

จากนั้น เขาก็ฉีดยาชนิดหนึ่งให้กับแสงดาวที่ยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียง

หลังจากที่คุณหมอกลับไปแล้ว พิมแสงเห็นว่าเวลาก็ดึกแล้ว เตรียมตัวจะกลับไป

“พี่ธิป งั้นฉันกลับก่อนนะ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”

“ไม่ต้อง คืนนี้เธอพักที่นี่”

คณาธิปตกลงแบบไม่เหมือนกับที่ผ่านมา

แต่หลังจากที่หยิบเสื้อคลุมของตัวเองกลับมาใส่ใหม่อีกครั้ง ในขณะที่เขาหยิบยาเม็ดสองสามเหม็ที่ตัวเองต้องกิน เขาก็หยิบกุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะน้ำชา

พิมแสงอึ้ง : “หา? ฉันพักอยู่นี่? แล้วพี่......นี่คือจะออกไปงั้นเหรอ?”

คณาธิปพยักหน้า : “อืม พรุ่งนี้ถึงจะกลับมา”

ในน้ำเสียงสองสามคำหลังของเขาแฝงไปด้วยความเย็นเฉียบที่ทำให้คนต้องรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ห่างกันไกลมาก ยังสามารถทำให้รู้สึกได้ถึงพลังแห่งการสังหารบนตัวเขาได้

เขาจะไปไหน?

พิมแสงมองดูอยู่อย่างงงๆ

สุดท้าย ก็ไม่กล้าถามต่อว่าเขาจะไปไหนกันแน่?

ยิ่งไม่ได้บอกเขาว่า พรุ่งนี้ พวกเส้นหมี่ก็จะมาแล้ว..........

——

ประเทศ T

วันนี้ม็อกโกไม่สามารถออกห่างไปจากโรงพยาบาลได้ เพราะว่าเดิมทีคุณลุงคุณป้าที่ตกลงว่าจะมาถึงในตอนบ่าย ก็ไม่ได้มาตรงเวลา บอกว่าเที่ยวบินล่าช้า

“โก เธอก็อยู่ดูแลน้องสาวอยู่ที่ต่ออีกสักหน่อยได้ไหม? พวกเราถึงสนามบินเรียบร้อยแล้ว แต่คนที่นี่บอกว่า เครื่องบินไม่ได้มาตรงเวลา พวกเราเองก็ทำอะไรไม่ได้”