บทที่ 1038 เขาตายไม่ได้

“เขาเกิดเรื่องแล้ว พวกเราจำเป็นต้องไปถึงประเทศ T เดี๋ยวนี้ อีกอย่าง รู้อาการป่วยของเขาแล้วว่าเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวระยะสุดท้าย คุณไปถามพิมแสงหน่อยว่าหมออะไรที่รักษาอาการป่วยให้กับเขาตอนที่เขาอยู่ที่นี่? เดี๋ยวพาไปด้วยกัน!”

“……”

มะเร็งเม็ดเลือดขาว?!!

เส้นหมี่รู้สึกเหมือนเบื้องหน้ามืดสนิทอยู่ครู่หนึ่ง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา สองคนที่เพิ่งจะมาถึงก็ต้องรีบเดินทางไปอย่างรีบร้อน และพาคุณหมอคนหนึ่งไปด้วย แม้แต่น้ำยังไม่ได้ดื่มเลยสักหยดเดียว

พิมแสงหลังจากที่ได้เห็นด้านหลังของทุกคนจากไปอยู่ที่ในวิลล่าแห่งนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดใจขึ้นมา : “พี่ธิป พี่จะต้องไม่เป็นอะไรนะ พี่ธิป.........”

เธอยืนสองมือไหว้ขอพรอยู่ที่บนระเบียง

แต่หารู้ไม่ว่าผู้หญิงที่นอนหมดสติอยู่ด้านหลัง ก็ได้ลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมาท่ามกลางแสงไฟสลัวๆ นี้

เส้นหมี่พวกเขารวดเร็วมาก

เพื่อให้เดินทางมาถึงประเทศ T ภายในระยะเวลาอันสั้นที่สุด พวกเขาไม่ได้นั่งเที่ยวบินธรรมดา แต่ภายใต้การจัดการของแสนรักที่เรียกเครื่องบินส่วนตัวบินตรงมาเลย

ดังนั้น ในตอนที่พวกเขามาถึงประเทศ T ก็เป็นเวลาประมาณช่วงสามสี่โมงเช้า

“เขาล่ะ?”

เมื่อมาถึงที่นี่แล้ว คู่สามีภรรยาทั้งสองก็เข้ามาในโรงพยาบาล หลังจากที่เจอม็อกโกแล้ว ก็ถามขึ้นมาตรงๆ

สภาพของม็อกโกดูย่ำแย่มาก

เขายืนอยู่ที่หน้าห้องผ่าตัดนี้ ดวงตาเต็มไปด้วยสีเลือดแดงก่ำ ในฐานะนายทหารคนหนึ่ง คนที่ให้ความสำคัญกับมารยาทและภาพลักษณ์มาโดยตลอดอย่างเขา ในเวลานี้ กลับทิ้งก้นบุหรี่เต็มพื้นไว้ใต้เท้า

“........ยังอยู่ในห้องผ่าตัด หมอกำลังใช้ปั๊มให้เลือดแข็งตัว”

“ปั๊มให้เลือดแข็งตัว?”

เส้นหมี่ได้ยินชื่อนี้ ทันใดนั้นสีเลือดฝาดเพียงเล็กน้อยบนใบหน้าก็หายวับไปทันที

ปั๊มให้เลือดแข็งตัวเป็นเครื่องมือทำให้เลือดแข็งตัวที่วงการแพทย์คิดค้นขึ้นมาในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา หลักๆ แล้วจะใช้ในกรณีที่ยากับการผ่าตัดไม่สามารถห้ามเลือดไว้ได้ การใช้เทคโนโลยีแช่แข็งด้วยความดันสูงแบบนี้ จะทำให้ทุกจุดที่มีเลือดออกของผู้ป่วยเกิดการแข็งตัว

จากนั้นก็ค่อยมาซื้อเวลาในการช่วยชีวิต

แค่คิดก็รู้ได้แล้วว่า คนที่นอนอยู่ข้างในตอนนี้ มีสภาพย่ำแย่มากขนาดไหนแล้ว

“ไม่ได้ ฉันต้องเข้าไปดูหน่อย!” เส้นหมี่ไม่สามารถใจเย็นลงได้เลย เธอยืนกรานขอร้องเข้าไปดูในห้องผ่าตัดด้วยตัวเอง จะลองใช้เข็มของตัวเองมาใช้ห้ามเลือดให้กับชายคนนี้”

แต่ว่าแม้แต่ไขกระดูกเม็ดเลือดเองก็ยังไร้บทบาทไปโดยสิ้นเชิง เธอเข้าไปจะช่วยอะไรได้ล่ะ?

แสนรักห้ามเธอเอาไว้

“คุณเข้าไปก็ไร้ประโยชน์ คุณหมอจอหน์ คุณเข้าไป นำยาสองหลอดที่เอามาไปให้กับพวกเขา”

“ได้ครับ คุณแสนรัก”

จากนั้น คุณหมอคนนี้ที่พามาจากเมืองเคลียร์ก็เดินเข้าไปข้างในแล้ว

การรอที่แสนทรมานก็ต้องดำเนินไปอีกสองชั่วโมง และในสองชั่วโมงนี้ ทุกคนนั่งรออยู่ที่ทางเดินแห่งนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

พวกเส้นหมี่เองก็ไม่ได้ไปถามม็อกโกว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

และม็อกโกก็ไม่ได้ไปถามพวกเขาที่มาจากเมืองเคลียร์ สถานการณ์ทางนั้นเป็นอย่างไรบ้าง?