บทที่ 105 สิ่งของบางอย่างกำลังจะเปิดเผยปรากฏออกมา

และเป็นเพราะเหตุนี้ หม่ามี๊เองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสด้วยเช่นกัน

คิวคิวเช็ดขอบตาที่แดงและเปียกชื้น เป็นเวลานานจนสุดท้ายแล้วอารมณ์ก็ผ่อนคลายลงมาแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นแด๊ดดี้จะโทษหม่ามี๊ไหมครับ?”

“อะไรนะ?”

“หม่ามี๊ไม่ได้บอกแด๊ดดี้ว่ายังมีผมอยู่ด้วย รอหม่ามี๊ฟื้นขึ้นมาแล้ว หม่ามี๊จะตำหนิเธอหรือเปล่า?” คิวคิวจ้องมองไปยังแด๊ดดี้ในที่สุด ในดวงตาดวงเล็กๆนั้นแดง ไม่ได้มีความน้อยใจอยู่แล้ว

แต่เขามีความรู้สึกไม่สบายใจและความกังวลเพิ่มเข้ามา จ้องมองแสนรักอย่างไม่ละสายตา

แสนรักจะตำหนิว่าเส้นหมี่หรือเปล่า?

แน่นอนว่าคำตอบนั้นคือโทษอยู่แล้ว ห้าปีผู้หญิงที่สมควรตายคนนั้น ทั้งๆที่ตอนนั้นบอกว่ามีเพียงแค่ชินจังคนเดียวที่มีชีวิตมาได้

แต่ตอนนี้ล่ะ?

ไม่เพียงแค่ตัวเธอเองที่เหมือนตายแล้วได้เกิดใหม่ ตอนนี้ยังมีลูกชายอีกคนหนึ่งที่โผล่ออกมาด้วย แล้วก็มีท่าทางร่าเริงมีชีวิตชีวาด้วยเช่นกัน เขาไม่โมโหสิถึงจะแปลก ถ้าหากว่าตอนนี้เธอไม่ได้นอนอยู่ในห้องผ่าตัดเหมือนกับตายไปครึ่งนึงแล้วแบบนี้ เกรงว่าก็คงจะถูกเขาจับโยนลงทะเลไปตั้งแต่แรกแล้ว

แต่ตอนนี้......

ดวงตาของแสนรักมีภาพที่เลือดนองเต็มไปหมดฉากนั้นแล้ว ในที่สุดริมฝีปากบางของเขาก็เม้มเข้าหากัน แล้วส่ายหน้า

“ไม่หรอก เธอเลี้ยงดูเรามาจนโต แด๊ดดี้ไม่โทษเธอหรอก”

“จริงเหรอครับ?”

ในที่สุดคิวคิวก็รู้สึกดีใจขึ้นมาแล้ว เหมือนกับยกภูเขาออกจากอก ใบหน้าเล็กๆของเขานับว่าปรากฏรอยยิ้มออกมาแล้ว

แสนรักก็อืมตอบรับขึ้นทันที : “จริงสิครับ แด๊ดดี้ไม่เคยหลอกพวกเราอยู่แล้ว”

“ครับ ถ้าอย่างนั้นแด๊ดดี้จะดูแลหม่ามี๊ไหมครับ?”

“แน่นอนสิ!”

แสนรักให้คำตอบที่ดูมั่นใจอย่างไม่ลังเล

เรื่องเหล่านี้แน่นอนว่าจะต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว อย่าว่าแต่ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นบาดเจ็บสาหัส ไม่จัดคนมาดูแล เธอไม่สามารถขยับตัวได้ ในฐานะที่เธอเป็นแม่ของพวกเขา เขาก็ไม่สามารถที่จะนั่งมองเฉยๆโดยไม่สนใจได้อยู่แล้ว

และในที่สุดลูกคนนี้ก็ยกโทษให้เขา

สองพ่อลูกปรับความเข้าใจกันแล้ว จากนั้นแสนรักในฐานะที่เป็นพ่อ ก็รับช่วงต่อจากเส้นหมี่ในช่วงที่เธออยู่ที่โรงพยาบาลพาลูกทั้งหมดกลับมายังเรืองรองด้วยกัน

แน่นอนว่ากับรินจังแล้ว เขายังคงรู้สึกไม่ชอบใจอยู่บ้างเล็กน้อย

“ไปเถอะ แม่ของหนูยังอยู่ที่โรงพยาบาล หนูก็คงจะต้องกลับไปกับฉัน”

ตอนที่เขารับเธอกลับไปด้วยนั้น มองมาจากด้านบนด้วยท่าทางที่ดูเฉยๆ

รินจังเห็นแล้ว ก็รู้สึกน้อยใจปากมุ่ยจะร้องไห้ขึ้นมาทันที

เขาก็เป็นแด๊ดดี้ของเธอเหมือนกัน ทำไมเขาถึงดีกับพี่ชายขนาดนั้น แต่กลับเย็นกับเธอแบบนี้?

ดีที่คิวคิววิ่งเข้ามาในเวลานี้ เห็นน้องสาวน้อยใจ มือเล็กๆจึงกอดเธอเอาไว้ : “รินจัง ตอนนี้พวกเรายังพูดออกมาไม่ได้นะ หม่ามี๊ไม่ได้มีพี่เพียงคนเดียวแล้วนะ พี่กลัวว่าถ้าหม่ามี๊ตื่นขึ้นมาแล้ว เห็นว่าเธอเองก็ไม่ได้เป็นของหม่ามี๊อีกแล้ว หม่ามี๊จะเสียใจมากนะ”