บทที่ 1059 หนังสือรับรอง

ชุดแต่งงานเหล่านี้ดูดีจริงๆ เป็นกระโปรงที่มีส่วนล่างของลำตัวเป็นกระโปรงขนาดใหญ่ สามารถปิดหน้าท้องของเธอได้ทั้งหมด

ดวงตาของแสงดาวอ่อนโยนกว่าเกิม: "โอเค ได้ "

เมื่อวาริชได้ยินเช่นนี้ก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้น

ทันใดนั้นเขาก็ติดต่อเจ้าของร้านเจ้าสาวในตอนกลางคืน แล้วเขาถึงจะไปทำอย่างอื่น

ในห้องนอนใหญ่บนชั้นสองของวิลล่า แม่วาริชก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเกี่ยวกับเรื่องนี้กับคนรับใช้ส่วนตัวของเธอ

“คุณผู้หญิง ดิฉันเห็นชัดเจนมากในตอนบ่าย ท้องของหล่อนใหญ่และโตมาก ดูเหมือนจะไม่ใช่ท้องสี่เดือน”

ป้ากุ้งทำท่าอีกครั้งขณะพูด

เมื่อแม่วาริชได้ยินเช่นนี้ ความโกรธบนใบหน้าของเธอก็ยิ่งมากขึ้น!

ส่วนเรื่องการตั้งครรภ์ของลูกสะใภ้คนนี้ เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้อย่างจริงจัง เพราะตั้งแต่แรกที่ข่าวนี้ส่งมาจากเกาะนั่น ลูกชายของเธอเป็นคนบอกกับเธอเอง

เขาบอกว่าเขาและคุณหนูของตระกูลหิรัญชามีลูกได้หนึ่งเดือนแล้ว

ตอนนั้นเธออยากไปดูที่เกาะ แต่ลูกชายของเธอปิดกั้นทุกวิถีทาง โดยบอกว่าสภาพบนเกาะนั้นไม่ดี ถ้าเธอไปเธอจะไม่คุ้นชินกับที่นั่น

และยังบอกอีกว่า แสงดาว เพิ่งตั้งครรภ์ อารมณ์ขึ้นง่าย เขากลัวว่าถ้าเธอไปจะที่นั่นจะทำให้ทั้งสองจะปะทะกัน

เมื่อเวลาผ่านไป ตั้งแต่ลูกสะใภ้คนนี้ตั้งท้องเธอก็ไม่เคยเห็นท้องของเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว และในที่สุดเธอก็กลับมา แต่เธอก็มักจะสวมเสื้อผ้าหลวมๆ และยังเป็นสีดำอีก

ผ่านไปหลายวันแล้ว เธอไม่ได้สังเกตเห็นปัญหานี้เลยจริงๆ

แล้วตกลงผู้หญิงคนนี้ท้องนานเท่าไหร่แล้ว?

แม่วาริชแทบอยากจะขึ้นไปชั้นบนในทันทีและถอดเสื้อผ้าของนางจิ้งจอกออก แล้วให้เธอดูดีๆ

“คุณผู้หญิง？”

“พาแล้ว ฉันรู้แล้ว ค่อยคุยเรื่องนี้หลังพวกเขาออกไป”

ในสุดท้ายแม่วาริชก็พูดด้วยท่าทางที่ดุร้าย

พรุ่งนี้ ใช่ พรุ่งนี้เป็นวันที่ แสงดาว และ วาริช ไปจดทะเบียนสมรส

——

วันถัดไป

แสงดาว ถูกวาริชปลุกให้ตื่น

หลังจากเขาตื่นจากโซฟาก็อดตื่นเต้นไม่ได้ อันดับแรก เขาไปที่ห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้า แล้วไปห้องน้ำเพื่อเตรียมยาสีฟันและน้ำร้อนให้พร้อม

จากนั้นเขาก็ไปที่เตียงอย่างระมัดระวังและกระซิบเพื่อปลุกผู้หญิงคนนี้

“แสงดาว? นอนอิ่มหรือยังครับ ตื่นได้แล้ว”

“อืม?”

แสงดาว ลืมตาขึ้นหลังจากส่งเสียง "อืม" บนเตียง

วาริช อธิบายทันทีว่า: “นั่น...แปดโมงแล้ว เราต้องตื่นแล้ว นักเวลากับที่ทำการไว้แล้ว”

เขาพยายามทำให้เธอพอใจมากที่สุด

จากนั้น แสงดาว ก็จำสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ได้ ทันใดนั้น เธอนอนบนเตียงและจ้องมองที่เพดานครู่หนึ่ง และหลังจากนั้นไม่นาน เธอก็ลุกขึ้นจากเตียง

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง ในที่สุดทั้งสองก็ลงไปชั้นล่าง