บทที่ 1130 บาปที่ยกโทษให้ไม่ได้

สีหน้าที่ใจเย็นลงของแสงดาวเผยรอยแตกทันที เธอจ้องมองเขาอย่างโมโห: “นายหุบปาก ฉันไม่อนุญาตให้นายพูดชื่อของเขา!”

ภาสดร: “ทำไมฉันจะพูดถึงไม่ได้? เขาพ่ายแพ้จริงๆ ไม่อย่างนั้น ทำไมเขาถึงได้ตายภายใต้กระสุนนัดนั้น?”

เขาชี้ไปทางกระสุนนัดนั้นที่ตกอยู่บนพื้น

หลังจากที่ผู้หญิงคนนี้ได้ฟัง เลือดบนใบหน้าของเธอจางหายไปอย่างรวดเร็ว เธอตัวสั่น วินาทีต่อมา ง้างมือฟาดไปทางบ้องหูของผู้ชายคนนี้!

“ผัวะ—”

เสียงบ้องหูคมชัด ในป่าเขาอันเงียบสงบ ไม่ต้องพูดว่าดังก้องแค่ไหน

“นายหุบปากนะ! นายห้ามใส่ร้ายสามีของฉัน เขาไม่ได้พ่ายแพ้ เขาตายภายใต้กระสุนนัดนี้ นั่นก็เพราะฝ่ายเขาคนน้อยศัตรูคนเยอะ ไม่เกี่ยวข้องใดๆ กับเขา”

ฟาดจบ ผู้หญิงคนนี้ยังชี้หน้าด่าทอเขา

ภาสดรตบคนอื่นไม่สำเร็จ กลับถูกบ้องหูเอง

ใบหน้าหล่อเหลาแสบร้อนขึ้นมาทันที

แต่ว่าหลังจากเขาหันไปอีกทางหนึ่ง ลิ้นที่อยู่ในปากเลียมุมปากที่ถูกตบจนเลือดออก ครู่หนึ่งกลับเผยรอยยิ้มออกมา

ต้องแบบนี้สิถึงจะปกติ

“ก็ได้ เธอพูดได้ถูก เขาไม่มีปัญหา ไม่ใช่ความผิดของเขา งั้นเธอยังจะไปแก้แค้นให้เขาเหรอ? เขาสู้ศัตรูจำนวนมากไม่ไหว เธอผู้หญิงตัวคนเดียว จะเก่งไปกว่าเขา?”

“...”

แสงดาวเกือบจะบ้องหูผู้ชายคนนี้อีกครั้ง!

เธอไม่เคยเกลียดผู้ชายคนไหนเท่านี้มาก่อนเลย

“เธอต้องคิดให้ดี นี่คือการลักลอบค้าอาวุธ ไม่ใช่ว่าเธอมีฝีมือการต่อสู้ก็จะสามารถแก้ไขได้ กระสุนในมือของเธอ ทำไมสุดท้ายม็อกโกถึงถูกยิง? อันที่จริงมีเหตุผลส่วนใหญ่ก็คือ มันถูกเปลี่ยนแปลงระยะทางยิงและน้ำหนัก ม็อกโกคือผู้บัญชาการระดับสูงที่มีประสบการณ์การต่อสู้นับร้อย แต่กลับไม่รู้สึกถึงกระสุนของสไนเปอร์แบบนี้ งั้นเธอล่ะ? เธอทำอะไรได้?”

ภาสดรเห็นเธอยังคงยืนอยู่ตรงนั้นไม่มีท่าทีที่จะปล่อยวาง จึงได้พูดถึงกระสุนนั้นขึ้นมา

จากนั้นเขาชี้ไปทางต้นไม้ต้นนั้นที่ตัวเองเพิ่งยิงทะลุ

แสงดาว: “...”

เธอจ้องมองไปที่รูวงกลมเล็กๆ ที่เหมือนถูกผ่าด้วยเลเซอร์ ทั้งๆ ที่มันถูกกระสุนยิงทะลุ เธอเซไปมา

ในที่สุดเธอค่อยๆ ล้มลงตรงนั้น

ภาสดรเข้าไปพยุงเธอไว้ทันที

“เป็นฉันที่ฆ่าเขา เป็นฉัน...”

“เธอพูดอะไร?”

“ถ้าหากไม่ใช่ฉัน เขาไม่มีทางยืดเยื้ออยู่ที่เจแปนนานขนาดนี้ ถึงขั้นที่อยู่เหนือการควบคุมแบบนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะฉัน เขาถึงได้ตายในเงื้อมมือของพวกมัน

ในที่สุดผู้หญิงคนนี้ยอมถอดเขตป้องกันทั้งหมดออก แล้วนั่งฟุบร้องโอดครวญอยู่ในป่าแห่งนี้

ใช่สิ ถ้าหากไม่ใช่เพราะเธอ เขาก็ไม่ตาย

ผู้หญิงตระกูลโชคศักดาคนนั้น อันที่จริงเธอให้พ่อของเธอส่งจดหมายให้ม็อกโก แต่วันนั้นอยู่ที่เจแปน เธอเป็นเพราะเห็นวิยศ จึงสร้างความวุ่นวายขึ้นมา

จากนั้น ม็อกโกถูกบังคับให้อยู่ที่เจแปนอีกหนึ่งสัปดาห์

หนึ่งสัปดาห์ เธอทำเพื่อความอาลัยอาวรณ์ชั่วขณะ สุดท้ายทำให้เขาต้องเสียชีวิต