บทที่ 1140 คุณผู้หญิง คุณมาช่วยผมเหรอ?

คนกลุ่มหนึ่งรวมทีมอย่างยิ่งใหญ่บุกไปยัง หอบอนถู

แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาคาดคิดไม่ถึงก็คือ เมื่อทุกคนมาถึงยัง หอบอนถู แล้ว พวกเขากลับเห็นร่างร่างหนึ่งที่แสนคุ้นเคยได้ปรากฏตัวขึ้นอยู่ตรงนั้นแล้ว

“คุณชาย! นั่นมันคุณชายไม่ใช่เหรอ?!!”

คนของตระกูลจรัลพฤกษ์เห็นแล้ว ทันใดนั้นก็รีบตะโกนเสียงดังด้วยความดีใจ แล้วไปเข้าไปหาทันที

แสงดาวที่ขับรถมอเตอร์ไซค์มาก็เห็นแล้วเช่นกัน ดังนั้นหลังจากที่เธอบีบเบรกมือซ้ายแล้ว เสียงดัง “บรึ้นๆ” ของรถก็หยุดลง

คนคนนั้นคือ ภาสดร จริงๆ

เพียงแค่สถาของเขาตอนนี้มันดูแย่มาก นอกจากใบหน้าที่ถูกต่อยจนเขียวช้ำแล้ว ร่างกายสูงโปร่งของเขาเกือบแทบจะโค้งงอลงมา กุมท้องของตัวเองไว้แล้วค่อยๆ เดินขยับไปข้างหน้าทีละก้าว

ดังนั้น คือเขาถูกทำร้ายมา?

แสงดาวหรี่ตามอง

“พวกคุณ....พวกคุณมาได้ยังไง?”

ภาสดร เองก็เห็นพวกเขาแล้วเช่นกัน ทันใดนั้น หลังจากที่เขาหยุดเดินลง มองดูคนที่อยู่ข้างหน้าอดกลั้นต่อความเจ็บปวดแล้วถามขึ้นมาอย่างอ่อนแรง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เขาเห็นหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังและยังคงนั่งอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์คนนั้น ดวงตาที่ปวดบวมจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้นของเขา หลังจากที่โฟกัสสายตาแล้วก็มีแสงเปล่งประกายเล็กน้อย

คนของตระกูลจรัลพฤกษ์คนนี้ก็รีบไปประคองเขาไว้ : “พวกเรามาช่วยคุณครับ คุณชาย คุณหายตัวไปสองวันแล้ว คุณท่านก็ยังอยู่ที่เมืองหลวงในประเทศ มาไม่ทัน พวกเราร้อนใจจนแทบบ้าแล้ว”

“ดังนั้นนายหาคนขอทานกลุ่มนี้มาช่วยฉัน?”

ภาสดร ถูกประคองไว้ เหลือบมองพวกคนขอทานที่อยู่ด้านหลังของคนในบ้านคนนี้

คนในบ้านพวกเขาคนนี้ก็พยักหน้าทันที : “ใช่ครับ คุณอย่าดูถูกขอทานกลุ่มนี้นะครับ พวกเขาหาจนเจอว่าคุณอยู่ที่นี่ คุณชายครับ จะว่าไปสะใภ้เล็กตระกูลเทวเทพ คนนี้สุดยอดจริงๆ วิธีนี้ผมยังคิดไม่ถึง แต่เธอออกมาแล้วก็คิดได้ทันที”

ภาสดร：“……”

เขาอดทนต่อความเจ็บปวดบนร่างกาย แล้วเหลือบมองไปดูทางหญิงสาวนั้นที่นั่งอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์อีกครั้ง

กลับพบว่า ทั้ง ๆ ที่รถมอเตอร์ไซค์เทและโดดเด่นขนาดนั้น ผู้หญิงคนนี้กลับขี่มันในชุดคลุมของโรงแรม และยังสวมรองเท้าแตะผ้าฝ้ายสีขาวอยู่ที่เท้า ถ้าหากภายใต้ใต้หมวกกันน็อกสีดำ ใบหน้าเล็กๆ ที่สะอาดหมดจดและขาวผ่องกำลังมองมาที่เขาอย่างเย็นชา ไม่พูดอะไรสักคำ แต่ระยะห่างกันมากขนาดนั้น ยังสามารถรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่เฉียบแหลมและเย็นยะเยือกบนร่างกายของเธอ

เขาแทบจะเข้าใจว่า นั่นคือดอกไม้สีขาวเล็กๆ ดอกหนึ่ง

แต่เขารู้ว่า เธอไม่ใช่ แสงดาวเธอไม่เคยเป็นดั่งดอกไม้สีขาวดอกเล็กๆ แต่เป็นดอกกุหลาบดอกหนึ่งที่มีหนามอันแหลมคม

“ทำร้ายนายแล้ว?”

“อืม

“จะฆ่าไหม?”

และแล้ว เมื่อ ภาสดร อดทนต่อความเจ็บปวดบนร่างกายและเดินทีละก้าวมาถึงตรงนี้ ประโยคแรกที่หญิงสาวคนนี้เอ่ยปากพูด ก็คือถามเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่าต้องการฆ่าคนหรือไม่?

ภาสดร：“……”

เป็นหลายวินาที เขาถึงจะกุมหน้าอกของตัวเองไว้ แล้วเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงคนนี้โดยเผยให้เห็นสีหน้าที่ดูอ่อนแอมาก

“ไม่ล่ะ พ่อฉัน......เขามาแล้ว เขาค่อยจัดการเอง คุณพาผมไปโรงพยาบาลหน่อยได้ไหม?” เขามองดูเธออย่างน่าสงสาร

ระหว่างคิ้วอันเย็นชาทั้งสองข้างของแสงดาวก็เผยให้เห็นความต่อต้านและไม่เต็มใจเล็กน้อยทันที

แต่สุดท้าย หลังจากที่เธอเห็นว่าชายคนนี้แม้แต่ยืนก็แทบจะยืนอยู่ไม่ไหวแล้ว และรอบๆ บริเวณในตอนนี้ก็ดูเหมือนจะไม่มีรถให้เรียกได้ เธอจึงจำยอมใจตกลง