บทที่ 1271 พี่ชาย ไม่เป็นไร…

เขาเงยหน้าขึ้นมองไปบนท้องฟ้า ผู้ชายที่ไม่เคยมีอะไรทำลายได้ น้ำตาเม็ดใหญ่ไหลออกมาจากหางตาของเขา

ม็อกโก: “…”

พวกตำรวจพิเศษ.: “…”

แม้แต่หมอเหล่านั้นที่เข้ามาให้ความช่วยเหลือ หลังจากที่เห็นภาพนี้ ในตอนนี้พวกเขาไม่มีใครพูดอะไรอีก

พวกเขารับรู้ ว่านี่คือชายที่ช่วยเหลือพวกเขา ครึ่งปีมานี้ ถ้าหากไม่ใช่เพราะเขา โลกนี้ของพวกเขาคงจบสิ้นไปนานแล้ว

ทุกคนเผยใบหน้าโศกเศร้า

“แสนรัก! แสนรัก!!”

สิ่งที่ทำลายความสงบเงียบ คือเสียงเรียกของผู้หญิงคนหนึ่งที่ดังมาจากชั้นล่าง

เธอพุ่งตรงเข้าโรงพยาบาลนี้ เมื่อเห็นจุดเกิดเหตุระเบิดที่น่าตกตะลึงที่ชั้นบน เธอกังวลจนตะโกนเรียกชื่อเขาอยู่ที่ชั้นล่าง

ดวงตาของม็อกโกเป็นประกายทันที

“หมี่ ทางนี้ รีบขึ้นมาเร็ว!” เขารีบสาวเท้าเดินออกไปรับผู้หญิงคนนี้

ใช่แล้ว คนที่มาถึงก็คือเส้นหมี่

เมื่อได้ยินเสียงคนเรียกเธอจากชั้นบน เส้นหมี่เงยหน้าขึ้นก็เห็นม็อกโกในทันที เธอแสดงความดีใจออกมา: “เขาอยู่ด้านบนไหมคะ?”

“อยู่ เธอรีบขึ้นมาเร็ว!”

“...”

ไม่มีใครสามารถเข้าใจความรู้สึกนี้ได้

ความรู้สึกที่เหมือนกับอยู่ในความมืดที่จู่ๆ มีลำแสงปรากฏขึ้น

และยังเหมือนกับอยู่ในโลกหิมะน้ำแข็ง จู่ๆ ก็มีลมอุ่นพัดมา ในตอนนี้ทุกคนเกิดความหวังขึ้นเล็กน้อย

ดังนั้น ภายใต้ความวุ่นวาย ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม่รู้ว่าซึมเศร้าอยู่นานแค่ไหน เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาได้เห็นหญิงสาวที่สวมชุดเดรสสีเหลืองอ่อนยืนอยู่ตรงหน้าตัวเอง

ในตอนนี้เธอกำลังมองดูเขาอย่างร้อนอกร้อนใจ

“พี่ชาย ไม่เป็นไรนะ?” คุณบาดเจ็บหนักตรงไหนหรือเปล่า? ให้ฉันดูหน่อย ว่าเจ็บตรงไหน?”

เธอเป็นกังวลอย่างมาก หลังจากเธอเรียกเขาติดๆ กันหลายครั้ง แต่เขาไม่ตอบสนอง จึงลงมือจะตรวจร่างกายให้เขา

แสนรักตกตะลึง

ก้มหน้ามองไป เห็นนิ้วมือเรียวยาวของเธอกำลังพลิกแขนเสื้อของเขา ปลายนิ้วมือที่อบอุ่น แฝงไปด้วยความหนาวเย็น ดูเหมือนว่าในที่สุดเขารู้สึกได้จริงๆ ว่าเธออยู่ข้างกายเขาแล้ว

“ที่รัก...”

เขาเอ่ยขึ้นในที่สุด ในน้ำเสียง เผยความแหบแห้ง

และยังมีความสั่นคลอนเล็กน้อย

เส้นหมี่ที่กำลังตรวจร่างกายให้เขาอยู่เงยหน้าขึ้นทันที

“ทำไมเหรอ? คุณ...คุณเป็นยังไงบ้าง?”

เธอตกใจมาก เพราะว่าเธอเห็นดวงตาของเขาแดงก่ำ และถ้าเธอฟังไม่ผิด เสียงของเขากำลังสะอึกสะอื้น?

เส้นหมี่ตกใจไม่น้อย