บทที่ 1273 อัจฉริยะบวกโง่เง่า

วันต่อมา

หลังจากม็อกโกตื่นขึ้น ก็เตรียมตัวไปซีจาร์

แสงดาวเห็นเข้าจึงถามอย่างประหลาดใจ: “นายไปคนเดียวเหรอ? ไม่บอกน้องชายฉันเหรอ?”

“ยังไม่ต้องบอกก่อน” ม็อกโกได้ยินแบบนี้ จึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วขมวดคิ้วพูดขึ้น

“น้องชายของเธอ ช่วงนี้แบกรับมากเกินไปแล้ว บวกกับตอนนี้ร่างกายของหมี่ยังไม่ได้รับการจัดการ เขาจะต้องกังวลอยู่แน่นอน ถ้าหากรู้เรื่องนี้ จะทำให้เขาว่อกแว่ก”

ม็อกโกวิเคราะห์ให้ผู้หญิงคนนี้ที่อยู่ด้านข้างฟัง

ความจริง หลังจากเหตุระเบิดที่โรงพยาบาลเมื่อวาน เขาก็กำลังรู้สึกผิด

ในตอนที่เขาเห็นผู้ชายคนนั้นสูญเสียการควบคุม อีกอย่างในตอนสุดท้ายที่แสนรักไม่พบเอกสารการวิจัยที่ครีพัตราเหลือทิ้งไว้ในห้องทำงานที่ถูกระเบิด ท่าทางหมดหวังและว่างเปล่าของแสนรักแบบนั้น

ในใจของเขาก็รู้สึกแย่มากจริงๆ

คนคนนี้ เคยเป็นคนที่จิตใจเร่าร้อนฮึกเหิมขนาดนั้น

เขาเป็นคนเจ้าเล่ห์ในเมืองA เป็นผู้นำทั้งโลกธุรกิจ เขาใช้ชีวิตอย่างสุขกายสบายใจที่สุด แต่หลังจากมาถึงตระกูลเทวเทพ กลับฝืนดึงเขาลงมา

พูดตามจริง ช่วงหลายปีมานี้ของแสนรัก ไม่พูดถึงเรื่องอื่น แค่พูดถึงบาดแผลพวกนั้นที่แสนรักได้รับบนร่างกาย แสนรักไม่เคยเจอมาก่อนด้วยซ้ำ

ม็อกโกไม่อยากให้เขาแบกรับภาระมากกว่าเดิม

ในวันนั้น เขาเดินทางออกจากเดอะวิวซี อ้างกับแสนรัก เพียงแค่ว่ากลับซีแลนด์

แสนรักไม่ได้สงสัย ทางด้านซีแลนด์ต้องการคนกลับไปเร่งด่วนจริงๆ อีกอย่างเดอะวิวซีทางด้านนี้ เป็นเพราะโทอิสจะมาที่นี่ เขาก็ไม่มีอารมณ์อะไรจะไป

“ทางด้านพี่ใหญ่ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?”

เส้นหมี่เห็นม็อกโกออกไปคนเดียว จึงเป็นกังวลเล็กน้อย

แต่แสนรักส่ายหน้า

“ไม่เป็นไร จากประสบการณ์การต่อสู้ เขาประสบการณ์มากกว่าฉัน ตอนนี้เธอรู้สึกอย่างไรบ้าง? รู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม?”

ไม่ถึงสองประโยค หัวข้อสนทนาของเขาก็ย้ายมาที่ตัวเส้นหมี่อีกครั้ง

เส้นหมี่เห็นท่าทางเป็นกังวลของเขา รู้สึกขำเล็กน้อย

“ไม่ได้รู้สึกไม่สบายตรงไหน พี่ชาย คุณไม่ต้องกังวลขนาดนั้น ฉันไม่เป็นไร คุณอย่าลืมว่าฉันก็เป็นหมอ อีกอย่างในตอนที่ฉันรู้เรื่องนี้ ฉันติดต่อโทอิสตั้งนานแล้วล่ะ”

“หึ!”

ชายหนุ่มโล่งอก

ช่วงบ่าย โทอิสมาถึงแล้ว เพียงแต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจมากก็คือ ครั้งนี้เขายังพาเด็กสามคนกลับมาด้วย

“หม่ามี๊ พวกเรากลับมาแล้ว”

“หม่ามี๊—”

“หม่ามี๊!”

เมื่อมาถึงที่นี่ เด็กสามคนส่งเสียงดีใจแล้ววิ่งลงจากรถ พุ่งตรงมาทางเส้นหมี่อย่างรวดเร็วในทันที

ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยกัน: “...”