บทที่ 1281 ที่รัก เธอคิดฉันแล้วยัง?

ดลธีถึงได้ขึ้นรถ วางแผนว่าออกจากที่นี่กับผู้ชายที่อยู่ในรถก่อน

“ประธานครับ งั้นพวกเราไปไหนครับ? เมื่อครู่คุณชายม็อกโกโทรมา บอกว่าจะไปรับคุณชายเจเค งั้นตอนนี้พวกเราหาที่พักที่นี่? หรือกลับเดอะวิวซีครับ?”

ดลธีถามขึ้นก่อนที่จะออกเดินทาง

“กลับเดอะวิวซี”

เมื่อพูดจบ คนคนนี้กลับตอบคำถามทันที

ดลธีตกตะลึงในทันที

ว่องไวขนาดนี้เลยเหรอ?

เมื่อก่อน สถานการณ์แบบนี้ เขาไม่ได้เด็ดขาดขนาดนี้ เขาคิดถึงผู้หญิงและลูกที่อยู่ในบ้าน แต่ว่าเป็นเพราะสถานการณ์อยู่ข้างหน้า จึงไม่คิดไตร่ตรองไม่ได้

และคนที่ใจเย็นแบบเขา โดยส่วนมากจะเลือกส่วนรวม

สุดท้ายดลธีขับรถออกจากที่นี่กลับเมืองหลวง

ในตอนที่พวกเขาเดินทางถึงเมืองหลวง ทางด้านม็อกโกก็ส่งข่าวมาว่าตามหาเจเคเจอแล้ว ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ตกใจเกินขีด ส่งไปที่โรงพยาบาลแล้ว

ดลธีได้ยินก็โล่งอก

เขามองดูชายหนุ่มที่ลงจากรถ แล้วบอกข่าวดีนี้กับเขา

“ประธานครับ ตามหาคุณชายเจเคเจอแล้วครับ ไม่เป็นอะไร”

“อืม รู้แล้ว นายให้พวกเขาถอนกำลังออกมาเถอะ รอคำสั่งจากฉันแล้วค่อยปฏิบัติการ”

ชายหนุ่มที่ลงจากรถ ท่าทางผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เขาเหลือบมองไปยังเงาของปราสาทที่อาบแสงยามเย็นเบื้องหน้าเขา เมื่อทิ้งประโยคนี้ ก็เข้าไปข้างในอย่างอดใจไม่ได้

ดลธี: “...”

ท่านประธาน สภาพจิตใจเปลี่ยนไปเยอะมาก

เริ่มคิดถึงบ้าน

หรือว่าเป็นเพราะเขาอายุเยอะขึ้นแล้วนะ?

ผู้ช่วยที่ติดตามมาหลายปี สุดท้ายมองดูแผ่นหลังของชายหนุ่มเข้าไป จึงทำได้เพียงตั้งคำถามแบบนี้

ภายในเดอะวิวซี จู่ๆ เส้นหมี่ที่เห็นแสนรักกลับมา ก็ประหลาดใจเป็นอย่างมาก เธอยืนขึ้นจากในสวนที่วุ่นวาย มองดูชายที่เร่งรีบมาตรงหน้าเธอ

“พี่ชาย คุณกลับมาแล้วเหรอ? ทำไมเร็วแบบนี้?”

“...”

ประโยคหนึ่งยังพูดไม่จบ ชายคนนี้อ้าแขนกอดเธอไว้ในอ้อมกอดอย่างแรงแล้ว

“ที่รัก เธอคิดถึงฉันไหม?” เขากอดเธอ คางแนบผมของเธอ ความรู้สึกที่หาได้ยากถูกถามออกมาแบบนี้

เส้นหมี่อดหน้าแดงไม่ได้

พ่อหนุ่มคนนี้กลายเป็นคนน้ำเน่าแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

ไม่เห็นว่าลูกๆ ก็อยู่ที่นี่เหรอ?

เธอเหลือบมองเด็กๆ ที่กำลังเอามือปิดปากยิ้มตาหยีมองแด๊ดดี้และหม่ามี๊อยู่ แล้วรีบพูดเตือนคนคนนี้: “รีบปล่อยเร็ว ลูกๆ อยู่นี่ด้วยนะ”

“กลัวอะไร? ลูกของตัวเอง”

ท่าทางไม่ใส่ใจอะไรทั้งนั้น

เส้นหมี่เหงื่อออก สุดท้ายทำได้เพียงคล้อยตามเขา