บทที่ 1283 เริ่มปฏิบัติการเถอะ

เมื่อพูดจบ ทุกคนโศกเศร้าจนพูดไม่ออก ส่วนเส้นหมี่ยืนโซเซอยู่ตรงนั้น แล้วล้มหัวทิ่มพื้น

“เส้นหมี่!”

ทุกคนร้องเรียกขึ้น

สองวันต่อมา เป็นอย่างที่ไพบูลย์คาดเดา การกระทำของคนคนนี้ยิ่งอยู่ยิ่งประหลาด

เขาเริ่มปฏิเสธที่จะออกไปข้างนอก ไม่ยอมรับสายโทรศัพท์ แม้กระทั่งเพียงแค่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ เขาก็จะโมโหตอบโต้ จากนั้นก็ให้คนโยนมันทิ้ง

แม้กระทั่งรายงานเรื่องงานกับเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย

เขาไม่มีทางให้คนเอ่ยปาก

ไชยันต์หมดหวังอย่างถึงที่สุด

ทางด้านไวท์ พาเลซ เข้าสู่ความหม่นหมอง เพราะว่านี่ก็คือแกนหลังของพวกเขา เสาหลักเลยนะ

พระผู้เฒ่าเมื่อได้ยินเรื่องนี้ ก็ลงมาจากเขาน้อยครั้ง

ที่ทำให้คนประหลาดใจก็คือ เมื่อเห็นพระ ชายคนนี้ไม่ได้กีดกันขนาดนั้น

“นายกำลังคิดอะไรอยู่?”

จุดชมวิวของแอลดับบิวทาวน์ พระผู้เฒ่าสวมจีวรสีเทา มองดูคนที่นั่งดื่มชาแล้วถามขึ้น

แสนรักก็เงยหน้าเหลือบมองเขา ตอนนี้ได้ยินเขาเอ่ยแบบนี้: “ทำไมถึงไม่ยอมไม่ดูแม่ของ? แม่ของผมรอคุณมากนานมาก คุณไม่คิดถึงเธอเหรอ?”

ชายชราแก่ “....”

เขาที่อยู่ในฐานะนักบวช ถ้าอยู่ในแวลาปกติ คำถามนี้ เขาก็ปฏิเสธ เขาไม่มีที่จะตอบ

แต่วันนี้เขายืนเงียบมองดูชายวุ่นตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง เขาจับจีวรสีเทาขึ้น แล้วนั่งไขว้ขานั่งลง

“เธออยู่ในใจผมแล้ว

“ห๊ะ?”

ชายหนุ่มที่กำลังดื่มชา หยุดชะงักลงข้างปาก

ในใจ?

เขารู้สึกประหลาดใจ แต่ไม่ช้า เขาก็ฝืนยิ้ม แล้วดื่มชาที่อยู่ในมือ

“อยู่ในใจพูดได้ดีที แต่คุณควรจะสำนึกผิดหน่อยไหม? ตอนนั้นความลังเลของคุณทำร้ายเธอ? ทั้งที่คุณรู้ว่าตระกูลเทวเทพไม่มีทางปล่อยเธอ ปล่อยเธอทิ้งไว้ที่เมือง A คุณกำลังรอคอยอะไร?”

“...”

ประโยคเดียว พระผู้เฒ่าที่ใช้ชีวิตอยู่ภายนอกหลายปี ในตอนนี้หน้าซีดขาวเล็กน้อย

“โยม...”