บทที่ 1285 กับดักต่อกับดัก

“ซู่ซ่า—”

ตอนที่น้ำเย็นถังหนึ่งสาดลง แสนรักลืมตาขึ้นอย่างแรง เขาเห็นคนแก่ที่ยิ้มเจ้าเล่ห์คนหนึ่ง

และยังมีสภาพแวดล้อมที่แปลกตา

“คุณวสุ ในที่สุดคุณก็ฟื้นแล้ว?”

ตาแก่เห็นว่าในที่สุดเขาลืมตา จากนั้นก็นั่งลง หยิบบุหรี่มวนนึงขึ้นมาสูบ เขาเริ่มอมยิ้มมองเขา

แสนรักขยับเขยื้อน

พบว่าตัวเองขยับไม่ได้ด้วยซ้ำ เขาถึงได้เห็นว่า ตัวเองถูกล็อกกุญแจมือไว้อยู่บนเตียง

“แทนไท แกจะทำอะไร? แกตั้งใจสั่งคนไปชนรถใช่ไหม? เป้าหมายก็เพื่อจับฉันมา?”

“ใช่สิ”

ไอ้แก่ยอมรับอย่างเปิดเผยภายใต้ควันบุหรี่

“ดูท่าถึงแม้ว่านายจะป่วย แต่สมองไม่ได้พัง อืม ไม่เลว ความคิดนี้ถูกต้อง” เขาเผยรอยยิ้มพึงพอใจออก

แสนรักดิ้นรนอีกครั้ง

กลับเห็นว่าหลังจากชั้นที่1 บนตัวมีความเจ็บปวดรุนแรงขึ้นหลายที่ โดยเฉพาะส่วนหัว เขาเจ็บจนเหงื่อซึมไหลออกมา

“นายอย่าขยับนะ นายถูกชนไม่เบา วางใจได้ ฉันยังไม่ทำอะไรกับนายก่อน บาดแผลบนตัวของนายตอนนี้ เกิดขึ้นจากอุบัติเหต

“...”

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง แสนรักที่หยุดลง นอนลงบนเตียงนี้ ในที่สุดถึงได้ยินตัวเอง แล้วพูดขึ้นอีก

“ที่นี่ที่ไหน? แกจับฉันมา อยากจะทำอะไรงั้นเหรอ?”

“ฉลาด!”

ชายชราชื่นชมอีกครั้ง เขาลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้

“ฉันมีปฏิบัติการครั้งใหญ่ เพียงแต่ ฉันตอบคำถามแรกของแกก่อนแล้วกัน แกอยากรู้ใช่ไหมว่าที่นี่ที่ไหน? ตกลง ฉันบอกแกให้ ที่นี่อันที่จริงก็คือตระกูลโชคสกุล!”

“ตระกูลโชคสกุล?”

แสนรักที่ถูกล็อกอยู่บนเตียง เผยความเหลือเชื่อออกมา

“นี่จะเป็นไปได้อย่างไร? ตระกูลโชคสกุลครั้งที่แล้วตอนที่วาริชตาย ถูกพวกแกไถเรียบหมดแล้ว แกจะอยู่ที่ตระกูลโชคสกุลได้อย่างไร? หรือว่าแกขุดใต้บ้านของพวกเขา?”

“ใช่ แกดูสิ นี่ก็คือตรรกะของแก”

แทนไทได้ฟังคำพูดนี้ เหมือนกับพึงพอใจมาก

เขาเดินไปตรงหน้าโต๊ะน้ำชา จากนั้นเปิดโทรทัศน์ที่แขวนอยู่บนผนังต่อหน้าแสนรัก

“เห็นแล้วยัง? ในกล้องวงจรปิดนี้ ครอบคลุมทั้งมณฑล A รวมทั้งหมู่บ้านตระกูลโชคสกุลนี้ แสนรัก อันที่จริงแกฉลาดมากๆ แต่มีอยู่นิดนึงคือแกมักจะทำความผิด นั่นก็คือทุกเรื่องที่อยู่ในหัวแก ชอบคิดไปทางด้านซับซ้อน แต่หลายๆ ครั้ง ยิ่งเรียบง่าย ยิ่งทำให้คนคนหนึ่งสับสน รู้ไหม?”

เขาชี้ไปที่ภาพบนโทรทัศน์ ตอนที่เอ่ยปากขึ้น น้ำเสียงยังแฝงไปด้วยการสั่งสอน