บทที่ 131 เมื่อคืนหม่ามี๊จะต้องเหนื่อยแน่

พอกลิ้งลงไป ก็ไม่มีจิตใจไปสังเกตอย่างอื่น เธอที่คืนนี้ตกใจอย่างหนักแล้ว ก็ดึงผ้าห่มแล้วซุกหน้าเล็กๆลงไปทันที

น่ากลัวมากไปแล้วโอเคไหม！

เธอทำอะไรไปเนี่ย？！！

เธอซุกอยู่ในผ้าห่ม ใบหน้านั้นตื่นตระหนกและร้อนผ่าว แรงทั้งตัวเหมือนถูกสูบออกไป ปลายนิ้วก็สั่น

แสนรักก้มหน้ามองก้อนกลมๆนี้ ใบหน้าหล่อเหลาได้สติคืนมา ก็ดูสดใสขึ้นมาทันที

แต่สุดท้าย เขาก็ไม่พูดอะไร ก้าวเท้าออกไปอย่างทื่อๆ

——

วันถัดมา

ตอนที่พวกเด็กๆตื่นมา ก็พบสิ่งแปลกๆ หม่ามี๊ดันยังไม่ตื่น ไม่ได้ทำอาหารเช้าให้พวกเขา และก็ไม่ได้จุดเตาอุ่นๆให้พวกเขา

แปลกจัง หม่ามี๊เป็นอะไรไป？

หรือว่าเมื่อวานเหนื่อย？

คุณชายคิวสวมชุดเล็กๆของตัวเองเสร็จ：“ฉันไปดูหม่ามี๊ก่อน ตอนนี้พวกนายรออยู่นี่นะ”

จากนั้นเด็กชายคนนี้ก็เดินย่องไป

เป็นไปตามคาด พอเขาผลักประตูห้องข้างๆออกไป ก็เห็นหม่ามี๊ที่ปกติไม่ได้นอนขี้เซา ตอนนี้กำลังเอาหน้าซุกลงในผ้าห่มอย่างหลับฝันดี

“หม่ามี๊ยังไม่ตื่น”

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ชินจังก็เข้ามา

เขาสวมชุดนอน บนเท้าก็ไม่ได้สวมอะไร เหยียบไปที่พื้นเย็นๆ ถัดจากน้องชาย

คุณชายคิวหันหน้าไปทันที：“นายลุกมาได้ไง？และยังไม่สวมชุดกับถุงเท้าอีก？เดี๋ยวเป็นหวัดนะ รีบกลับไป”

เขาตกใจมาก รีบดึงพี่ชายให้กลับไป

สำหรับสิ่งนี้ คุณชายคิวเข้าใจดี

ยังไง พี่ชายคนนี้มีทุกอย่างประเคนมาให้ตั้งแต่ยังเด็ก ไม่เหมือนเขา อยู่กับหม่ามี๊จนรู้จักดูแลตัวเองเป็น

ดังนั้นคุณชายคิวก็กลับไปช่วยพี่ชายแต่งตัว

ชินจัง：“……”

มองน้องชายที่ยังต้องสวมเสื้อผ้าให้ตัวเอง เด็กชายตัวน้อยก็แอบสาบานว่า กลับไปแล้ว จะต้องรีบทำพวกนี้ให้เป็น

สองคนพี่น้องแต่งตัวเสร็จ หนูรินจังยังไม่ตื่น ทั้งสองออกมาจากห้องนอน