บทที่ 1326 แกยังต้องการดวงตาของเมียแกอยู่ไหม?

ม็อกโกเข้ามา รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นบริเวณชุมชนนี้ หลังจากนั้นไม่นานเขาก็มาถึงที่พักส่วนบุคคลโดยการนำทางของคนที่มาที่นี่ด้วยกัน

"ติ้งต่อง--"

"อากิยามะ คุณม็อกโกมาหาคุณ"

ตอนที่กดกริ่ง คนที่มาด้วยกันอาจกลัวว่าคณาธิปจะไม่ยอมเปิดประตู

ดังนั้นเขาจึงจงใจพูดชื่อม็อกโกที่ประตู

เป็นไปตามคาด หลังจากเอ่ยนามสกุลนี้ไป แม้ว่าจะใช้เวลาสักครู่ในคอนโด แต่สุดท้ายเข้ามาเปิดประตูให้

"ธิป สวัสดีตอนเย็น"

ม็อกโกเห็นเขาก็เอ่ยทักทายก่อน

จะพูดยังไงดี?

โดยรวมของคนคนนี้ก็ยังโอเคอยู่

แต่ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเขาอาจจัดแจงตัวเองก่อนเปิดประตู

ม็อกโกมองไปยังแขนเสื้อตรงจุดที่เปียกโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า

"สวัสดีตอนเย็น มาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไร? หนูดาราไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" คณาธิปหลบสายตาของม็อกโก หันหลังกลับเดินเข้าไปข้างใน เขาหยิบแก้วไปเทน้ำใส่

ม็อกโกเดินเข้ามา

"อืม ไม่เป็นอะไรมาก น่าจะเป็นเพราะป้อนยาที่มีส่วนผสมของยานอนหลับเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีผลอะไร ปริมาณน้อยมาก"

ตอนที่ม็อกโกอธิบาย เขาพยายามที่จะปลอบบุคคลนี้อย่างเต็มที่

สำหรับเรื่องนี้ จริงๆแล้วเขาไม่ค่อยแน่ใจนัก

เพราะถ้าหากเป็นเหมือนอย่างที่บอกไปเมื่อครู่ว่าหญิงวัยกลางคนต้องการจะลักพาตัวเด็กไปขาย หากไม่ให้เธอส่งเสียงร้องก็ควรจะให้ในปริมาณที่มากถึงจะถูก

แต่ตอนที่เขามาถึงเรืองรองในตอนเย็น แสงดาวที่รับลูกสาวกลับไปแล้ว กลับบอกกับเขาว่าตอนที่เธอพบลูก ลูกเอาแต่ร้องไห้ พอตื่นมาก็ยังคงร้องไห้อยู่

ตรงจุดนี้ค่อนข้างแปลก

ยังมีจุดที่น่าสงสัยอีก ถ้าเป็นการลักพาตัวเด็กเพื่อไปขายจริงๆ ตั้งแต่เกิดเรื่องจนเจอตัวเด็กใช้เวลาไปกว่า 6 ชั่วโมงกว่า ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงไม่รีบพาเด็กไปล่ะ?

ยังคงรออยู่ที่บ้านตัวเองรอคนมาจับ

แต่ม็อกโกก็ไม่ได้ถามอะไรอีก

เพราะเขาเห็นว่าหลังจากที่เขาพูดจบ ชายที่สงบอยู่เมื่อครู่ตรงหน้า หลังจากเขาเห็นว่ารูม่านตาของเขาหดลงอย่างรวดเร็ว ก็มีท่าทางที่น่ากลัวมากปรากฏขึ้น

แถมยังแฝงด้วยความเกลียดชังอย่างรุนแรง

"ธิป?"

"..."

หลังจากนั้นก็หลบด้วยความตื่นตระหนกอีกครั้ง

"อืม กินอะไรรึยัง? สั่งอะไรกินหน่อยไหม?

"ไม่ล่ะ ฉันกินแล้ว ฉันมาที่นี่เพื่อจะขอบคุณ วันนี้หนูดาราโชคดีที่มีน้าแบบนายถึงทำให้เธอกลับบ้านอย่างปลอดภัย"

ม็อกโกแสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

เขาหยิบน้ำแก้วนั้น หลังจากเดินเข้าไปนั่งลงบนโซฟาก็อธิบายเหตุผลที่มาของตน