บทที่ 1329 ไม่มีใครแข็งใจตำหนิหญิงสาวได้ลง

เธอไม่เคยแม้แต่ที่จะคิดไปฉีกบาดแผลเหล่านั้นของเขา ต้องการเพียงปกป้องเขา แต่เมื่อเวลาผ่านไปรอบๆตัวเธอเปลี่ยนไปอย่างมาก

เธอไม่ได้ปกป้องเขาอีกต่อไป

แต่เปลี่ยนเป็นต้องการให้เขาขาดเธอไม่ได้ เธอคิดว่าเขาเป็นของเธอคนเดียวเท่านั้น!

อากิโกะ นากาจิมะออกไปแล้ว ไม่นานเธอก็ไปเจอสื่อมวลชนแห่งหนึ่งโดยไม่ระบุชื่อ ปล่อยข่าวไปว่าไม่นานมานี้เชียนหยวนล๋ายเย่วิ่งร้องไห้เอามือปิดหน้าออกมาจากห้องทำงานของประธานหิรัญชากรุ๊ป

ในชั่วพริบตา หินหนึ่งก้อนก็ได้กระตุ้นให้เกิดคลื่นนับพัน

ทั้งเมืองAต่างฮือฮา ไม่นานคลื่นความคิดเห็นก็ครอบคลุมไปทั่วทั้งประเทศ และลอยมาถึงในต่างประเทศ รวมถึงญี่ปุ่นด้วย

"ล๋ายเย่นี่ยังไงกัน? ทำไมถึงทำเรื่องน่าอายให้กับตระกูลขนาดนี้?"

"ใช่ ตอนนี้ทั้งโตเกียวกำลังพูดถึงตระกูลคิววายของเรา"

"ฮึ!"

หลังจากคนตระกูลคิววายเห็นข้อความนี้ ต่างก็มาขอคำอธิบายจากที่บ้านพ่อของเชียนหยวนล๋ายเย่

พ่อของเชียนหยวนล๋ายเย่ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องโทรหาลูกสาวของเขาที่ยังอยู่ในเมืองAทันที

"ล๋ายเย่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมถึงทำให้สถานการณ์มันสุดจะทนเช่นนี้? ตอนนี้คนทั้งโตเกียวกำลังหัวเราะเยาะตระกูลคิววายของเรา บอกว่าเราเสียเปรียบให้เฮกัง ลูกต้องอธิบายให้พ่อฟัง!"

พ่อเข้มงวดมาก ทำให้เชียนหยวนล๋ายเย่ที่อารมณ์เพิ่งจะกลับมาสงบลงก็กระวนกระวายอีกครั้ง

ทำไมถึงดังไปโตเกียวได้?

หญิงสาวรีบเช็ดน้ำตา เปิดโทรศัพท์

ผลคือเป็นเช่นนั้นจริง หลังจากที่เธอคลิกเปิดดู หน้าที่ปรากฏล้วนแต่เป็นชื่อของเธอ เชียนหยวนล๋ายเย่และยังมีหัวข้อพาดข่าวตัวใหญ่ว่าเธอเกาะหิรัญชากรุ๊ปแน่นไม่ไปไหนอะไรพวกนั้น

เกาะแน่นไม่ไปไหน?

หญิงสาวที่เพิ่งโดนโจมตีมาเมื่อกี้ ขอบตาเริ่มแดงด้วยความโกรธทันที

เธอกดดูคลิปนั้น

กลับพบว่าเป็นฉากที่เธอวิ่งออกมาจากห้องทำงานของอากิยามะจริง มันเหมือนกับถูกแอบถ่าย

เธอเป็นถึงคุณหนูตระกูลคิววาย ทำไมถึงโดนแอบถ่ายได้? แถมยังถูกโพสต์ลงบนอินเทอร์เน็ตทันที?

เชียนหยวนล๋ายเย่โกรธมาก

เธอยืนขึ้นเก็บความรู้สึกคับอกคับใจเมื่อครู่ไว้ จากนั้นพอออกจากโรงแรมก็โบกรถไปหิรัญชากรุ๊ปอีกครั้ง

แต่ไม่มีใครไปค้นหาความจริงว่าใครกันแน่ที่เป็นคนแอบถ่ายคลิปอย่างจริงจัง เพราะทุกคนรู้ว่า ที่หิรัญชากรุ๊ป หลังจากที่ว่าที่ภรรยาของท่านประธานมาที่นี่

เพื่อที่จะได้ข่าวเป็นคนแรกพวกนักข่าวเหล่านั้นก็นั่งเฝ้ารออยู่ข้างนอกตลอดเวลา

ดังนั้นจึงไม่มีใครสงสัย

แต่ว่าหลังจากที่เชียนหยวนล๋ายเย่กลับมา เธอเข้าตึก แม้ว่าขอบตาโตยังคงแดงอยู่ ใบหน้ากลมยังมีร่องรอยของคราบน้ำตา

แต่เธอไม่สนใจ เธอตรงเข้าลิฟต์ด้วยสภาพเหมือนตุ๊กตาที่ถูกรังแก

"เฮ้อ ตอนนี้ดูเหมือนว่าความจริงแล้วหญิงสาวคนนี้น่าสงสารมาก"

"ใช่ ฉันก็คิดงั้น และวันที่เธอมาอยู่ที่นี่ที่ผ่านมา ฉันก็ไม่ได้รู้สึกว่าเธอเป็นคนเจ้าแผนการ คนที่น่ารำคาญอะไร"