บทที่ 1332 คนบางคนก็เป็นปีศาจโดยสัญชาตญาณ

คนในห้องทำงานประธานทั้งหมดตกตะลึง ส่วนอากิโกะ นากาจิมะ หลังจากได้เห็นฉากนี้ก็ตัวอ่อนไปทั้งตัว ทรุดตัวลงตรงนั้นต่อหน้าทุกคน

"คณาธิป ฉัน...ฉันผิดไปแล้ว ฉันขอร้องล่ะ...ยกโทษให้ฉันเถอะนะ..."

เธอคุกเข่าลงกับพื้นแล้วเริ่มอ้อนวอนชายคนนั้นอีกครั้งอย่างเจ็บปวด

คณาธิปเห็น รูม่านตาก็หดตัว

ในที่สุดเขาก็พบกับสิ่งที่ตัวเองมองข้ามไป แต่เป็นเรื่องที่น่ากลัวยิ่งกว่า

"พาตัวเธอเข้ามา!" แต่ละคำที่เขาพูดออกมาราวกับออกมาจากนรก

อากิโกะ นากาจิมะหน้าซีดในทันที

เธอเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจกลับพบว่าชายคนนั้นเดินเข้าไปแล้ว ส่วนหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยที่อยู่ที่นี่พอดีก็คว้าแขนเธอไว้ทันทีแล้วลากเธอเข้าไปทันที

"ปัง--"

ประตูห้องทำงานถูกปิดลง ทุกคนก็ไม่เห็นอะไรอีก

จะเกิดอะไรขึ้นข้างในนะ?

ทุกคนต่างสงสัย รวมทั้งเชียนหยวนล๋ายเย่ด้วย

แต่เพราะประตูปิดอยู่ เธอไม่มีทางเลือก ดังนั้นจึงได้แต่รออยู่ข้างนอก ตอนนี้หลังจากที่ห้องทำงานของประธานเงียบลง บรรยากาศก็เงียบเป็นพิเศษ

"ว่ามา เธอทำอะไรลงไปอีก?"

ในห้องทำงานที่เงียบเช่นเดียวกัน คณาธิปยืนปลดกระดุมข้อมืออยู่ตรงนั้น พลางมองผู้หญิงที่ถูกโยนลงบนพื้นแล้วเอ่ยถาม

น้ำเสียงนี้ น่ากลัวมาก

การกระทำนี้เต็มไปด้วยเจตนาการฆ่าที่น่ากลัวสุดๆ

มันคล้ายกับตอนนั้นที่เขารับมือกับคน วินาทีก่อนหน้าเขายังคุยสนุกกับผู้คน แต่วินาทีต่อมากลับเสียชีวิตในมือเขา

อากิโกะ นากาจิมะสั่นสะท้านไปทั้งตัว

"อา...อากิยามะ ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ฉันก็แค่...แค่ทำเรื่องนี้ ฉัน...ฉันไม่อยากให้คุณแต่งงานกับเชียนหยวน ฮอน เพราะฉันไม่อยากเป็นคนรับใช้เธอในอนาคต..."

เธอหาข้อแก้ตัวให้ตัวเองอีกครั้ง

ใช่ คน​ที่โกหก​เป็นนิสัยสามารถ​หา​ข้อ​แก้​ตัว​จากความผิดให้​ตัว​เอง​ได้​ง่าย

คณาธิปไม่ส่งเสียงอะไร

จนกระทั่งเขาปลดกระดุมแขนเสื้อทั้งสองข้างแล้วม้วนขึ้น จากนั้นก็ลากเก้าอี้ตรงโต๊ะกาแฟอย่างลวกๆ

"อา...อากิยามะ..."

"เธอรู้ว่าคืนนั้นฉันเอาเก้าอี้ตัวนี้ทุบหัวผู้หญิงวัยกลางคนคนนั้น รู้ว่าหัวแตกจนเลือดไหลยังไงใช่ไหม? โอ้ ไม่สิ เธอน่าจะเห็น ใช่ไหม?"

คณาธิปยกเก้าอี้ตัวนั้นขึ้น

"ปัง!"

"กรี๊ด--"

ตอนที่เก้าอี้แตกเป็นเสี่ยงๆ