บทที่ 1384 คุ้มไหม?

คืนนั้น จวบจนกระทั่งเรือลำนี้ถึงเกาะ คณาธิปก็ไม่ได้ออกมาเลย ส่วนเชียนหยวนล๋ายเย่นั้นก็นั่งเฝ้าอยู่นอกห้องโดยสาร แม้แสงดาวจะมาบอกว่าทะเลมีลมแรง ให้เข้าไปอยู่ในห้องโดยสาร เธอก็ไม่ยอม ช่างเป็นคนโง่อะไรอย่างนี้

ก่อนฟ้าสางในวันที่สองเมื่อคณาธิปเปิดประตูห้องออก ก็พบสาวน้อยนอนขดตัวงีบหลับอยู่ที่บานประตู คราวนี้ แม้เธอจะสวมเสื้อกันหนาว แต่อากาศก็หนาวจนแม้แต่ใบหน้าน้อยๆก็คล้ำลง ทั้งตัวขดจนกลมเหมือนลูกบอล คณาธิปจึงชะงักอยู่ตรงนั้น

ทะเลยามเช้า เมื่อพระอาทิตย์ยังไม่ทอแสง จึงมีเพียงแสงรุ่งอรุณสีเทาห่อหุ้มอยู่ ทั้งยังมีหมอกขมุกขมัวอีกด้วยทำให้ทัศนวิสัยทั้งหมดราวถูกปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็ง การมองเห็นของเขาทำให้เธอที่เป็นดั่งน้ำค้างแข็งเข้มข้นขึ้น

“ก็อกๆ--” ในที่สุด เพราะหลับไปแล้ว ศีรษะน้อยๆจึงชนกับบานประตูโดยไม่ทันระวัง สาวน้อยจึงตื่นขึ้นมา

“ที่รักคะ คุณ......คุณตื่นแล้วหรือคะ?” เธอลืมตา เมื่อครั้นลืมตาเธอยังคงตาปรืออยู่ หลังจากเห็นเท้าทั้งสองของชายหนุ่มที่ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ จนเมื่อมีลมพัดมาอีกระลอกหนึ่ง เธอหนาวสั่น จึงมองเห็นอย่างชัดเจนว่าเท้าทั้งคู่นี้ยกขึ้นมาหลังจากนั้นไม่นานในขณะที่ใบหน้าของเธอยังเขียวคล้ำอยู่ เธอเงยหน้ามองไปที่คณาธิป

คณาธิป : “……..”