บทที่ 1389 หัวใจของเธอเล็กมาก เล็กจนมีเขาได้แค่คนเดียวเท่านั้น

ม็อกโก: “.......”

ยังอยากจะแนะนำจูงใจต่ออีก แต่ในเวลานี้ก็ได้พบว่าผู้ชายคนนี้ได้หันหลังเดินไปเรียบร้อยแล้ว

อันที่จริงนี่ก็คือข้อดีของเขา

แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งมาก ยังชอบมีอะไรก็เก็บงำไว้ในใจ แต่เมื่อเขาทำอะไรผิด เขาก็ยินยอมที่จะไปเผชิญหน้า และในจุดนี้ เมื่อตอนปีนั้นที่เขาถูกแม่ของตัวเองหลอกใช้เพื่อแก้แค้นตระกูลหิรัญชา ก็ได้ปรากฏขึ้นมาให้เห็นแล้ว

ดังนั้น แท้จริงแล้วคือไม่มีใครที่จะชั่วร้ายมาตั้งแต่เกิด

ที่พวกเขาได้เปลี่ยนเป็นคนเลว เพียงเพราะว่าในตอนที่พวกเขาเจริญเติบโต ความอบอุ่นนั้นที่เดิมทีควรจะเป็นของพวกเขาแต่เพียงผู้เดียว และวิธีการอบรมสั่งสอนอย่างถูกต้องก็ไม่ได้โชคดีตกลงบนตัวของพวกเขา

“45 องศา พอแล้วยัง?”

“ขาดอีกนิด 48 ก็แล้วกัน”

“อืม”

สองคนที่กำลังปรับกล้องโทรทรรศน์ดาราศาสตร์โดยหันหน้าเข้าหาแสงเย็นยามพระอาทิตย์ตกดินที่งดงามก็ให้ความร่วมมือกันเป็นอย่างดี

หลังจากกล้องโทรทรรศน์มาถึงแล้ว แสนรักเองก็ศึกษาอยู่คู่หนึ่ง ปกติเขาไม่ค่อยสนใจสิ่งของอะไรเหล่านี้ แต่เห็นได้ชัดเจนมากว่าคณาธิปที่นิสัยค่อนข้างอบอุ่นอ่อนโยนมีความชอบที่จะเรียนรู้สิ่งของเหล่านี้มากกว่า

ดังนั้น เขามีความรู้ความเข้าใจเรื่องกล้องโทรทรรศน์มากกว่า

ผ่านไปประมาณสักยี่สิบกว่านาที ในที่สุดกล้องโทรทรรศน์ก็ปรับตั้งเสร็จ

แสนรักเดินมา หลังจากที่ม่านตาสีดำดั่งหยกนิลส่องมองเข้าไปในเลนส์ของกล้องโทรทรรศน์นี้ ริมฝีปากบางของเขาแยกออกพร้อมพูดว่า: “เมืองหลวงทางนั้น ไพบูลย์ได้ติดต่อจิตแพทย์ฝีมือดีเอาไว้แล้วสองคน หลังจากกลับไปแล้วก็มอบหมายงานในมือให้เสร็จ แล้วรีบไปพบหมอเร็วๆ”

“……”

เงยหน้าขึ้นมาอย่างฉับพลัน

ผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านหลังของเขา ในวินาทีนี้ สีหน้าท่าทางของเขาจ้องมองดูอยู่ที่ด้านหลังของผู้ชายคนนี้คือแทบจะนิ่งงันไปเลย

พบหมอจิตแพทย์

อันที่จริงเขาต่อต้านเป็นอย่างมาก เนื่องจาก เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองป่วย

และอีกสาเหตุหนึ่งเป็นเพราะบาดแผลเหล่านั้นที่ซ่อนอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจสุดที่จะทนรับได้จริงๆ ถ้าหากไปพบหมอมันก็จะถูกเปิดออกแบบเลือดไหลซิบๆ

ถ้าอย่างนั้นสำหรับเขาแล้วมันก็คือความทุกข์ทรมานอีกระยะหนึ่ง

แต่ตอนนายคนนี้กลับพูดกับเขาว่าได้จัดเตรียมหมอไว้ให้เขาเรียบร้อยแล้ว แล้วให้เขาไปพบหมอ

ข้อนิ้วมือของเขากำแน่นเข้าหากันเรื่อยๆ

“ทำไม? ไม่ยอม?”

ผู้ชายที่อารมณ์ไม่ค่อยดีนัก เมื่อได้ยินว่าสิ่งที่ตัวเองพูดออกมาตั้งนานแล้วกลับไม่มีการตอบสนองใดๆ เลย สีหน้าเขาเคร่งขรึมลงไป น้ำเสียงก็ฟังดูไม่ค่อยดีนัก

คณาธิป: “........”

เป็นเวลานานมากที่ตัวเขาแข็งทื่ออยู่แล้วได้ยินเสียงตัวเองพูดขึ้นว่า: “ไม่ใช่ ผมก็แค่แปลกใจนิดหน่อย ผมทำเรื่องแบบนั้นต่อพวกคุณ คุณไม่เกลียดผมเหรอ?”

ในที่สุดเขาก็พูดประใจนั้นที่อยู่ในใจออกมา

แสนรักได้ยินแล้วก็ตะคอกอย่างเย็นชา

“เกลียด? นายยังไม่มีคุณสมบัตินี้ ถ้าหากคนที่จะทำให้ฉันแสนรักเกลียดได้ งั้นเขาคงจะไม่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้ไปตั้งนานแล้ว ฉะนั้น ตอนนี้ทางที่ดีที่สุดคือนายเตรียมตัวเองให้พร้อม ถ้าหากมีคราวหน้า มันก็ยากมากสำหรับฉันที่จะสัญญาว่าตัวเองจะทำอะไรลงไปบ้าง”

ในท้ายที่สุดดวงตาของเขาก็เย็นยะเยือกลง น้ำเสียงนั้นก็ดูเหมือนว่าจะไม่ล้อเล่นจริงๆ

ซึ่งเรื่องนี้จะมาโทษเขาไม่ได้

เพราะว่าไม่มีผู้ชายคนไหนที่ชอบเห็นว่าภรรยาของตัวเองถูกคนอื่นจดจำเอาไว้ อีกทั้งจดจำด้วยทีท่าของคนไม่ปกติ

นี่คือตอนนี้ ถ้าหากเปลี่ยนเป็นนิสัยเหมือนเมื่อก่อนของเขา ก็คงยิงเขาตายไปนานแล้ว

กล้องโทรทรรศน์ปรับตั้งเสร็จ ก่อกองไฟทางนี้ก็เกือบจะเสร็จแล้วเหมือนกัน เส้นหมี่กับแสงดาวทั้งสองคนเห็นแล้วก็นำหม้อเล็กๆ ที่ทำไว้เสร็จแล้วเอาไปแขวนเข้ากับตะขอเหล็กโดยตรงแล้ววางแขวนเอาไว้ด้านบนกองไฟ