บทที่ 1403 ในที่สุดใบหน้าที่แท้จริงก็ถูกเปิดออก

พอ ราตรี ได้ฟังเช่นนี้ก็รู้สึกเขินนิดหน่อย

“เปล่าเลยเปล่าเลย พอใช้น่ะ ฉันไม่ใช่นักเรียนสายวิทยาศาสตร์ พวกเราในยุคนั้นยังไม่ได้แยกสายการเรียนหรอก ก็พอใช้ทั้งคู่ ดังนั้นสุดท้ายก็โชคดีที่ได้เข้ามาในสถาบันวิจัยทางวิทยาศาสตร์แห่งนี้”

เธอปฏิเสธแบบถ่อมตนมาก

แต่ในประโยคเหล่านี้ยังเผยให้เห็นถึงความภาคภูมิใจอยู่บ้างเล็กน้อย

เพราะว่าเข้ามาในสถาบันวิจัยทางวิทยาศาสตร์แห่งนี้ได้ ก็คือเป็นสัญลักษณ์ของคะแนนที่โดดเด่นของเธอจริงๆ

ในตอนที่เธอกำลังยิ้มย่องใจอยู่นั้น หญิงสาวคนนี้ที่ยืนอยู่ด้านของเธอกลับจู่ ๆ ก็หยิบมะเขือเทศลูกใหญ่ลูกนั้นขึ้นมาอย่างไม่ไยดี

“งั้นในเมื่อน้าได้คะแนนดีทั้งสองวิชานี้ ทำไมถึงไม่รู้ว่านำโปรตีนผสมกับกรดแทนนิกจะสร้างความเสียหายต่อร่างกายมนุษย์ได้ง่ายมากล่ะคะ?”

“อะไรนะ?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของ ราตรี แข็งค้างอยู่ในทันที

เส้นหมี่: “น้าดูนี่ มะเขือเทศนี่มันมีวิตามินซีสูง ถ้าหากรวมกันกับกุ้งละก็จะเกิดโพแทสเซียมออกไซด์ ซึ่งเจ้าตัวนี้จะส่งผลเสียยังไงต่อร่างกายมนุษย์ คงไม่ต้องให้ฉันบอกน้าหรอกนะ?”

“……”

“อีกอย่าง ผักโขมที่น้าบอกเมื่อสักครู่ มันมีคุณค่าทางโภชนาการสูงมาก ถ้าหากนำมันมาต้มรวมกันกับกุ้ง งั้นก็ไม่ใช่เพียงแต่จะเกิดโพแทสเซียมแล้ว มันยังสามารถเกิดปฏิกิริยาทางเคมีชนิดต่างๆ ร้ายแรงนะ สามารถส่งผลให้เกิดความเสียหายแบบถาวรต่อระบบทางเดินอาหารภายใต้โภชนาการของมนุษย์ได้โดยตรง คุณน้าตรี น้าคือจงใจใช่ไหม?”

ประโยคสุดท้ายนั้น น้ำเสียงเย็นเฉียบมากจนเหมือนกับน้ำแข็งและหิมะแห่งฤดูหนาว

ใบหน้าแก่ๆ ของ ราตรี ก็ขาวซีดไปกว่าครึ่งหน้าแล้ว

เมื่อได้ยินประโยคนี้อีก แม้แต่มือของเธอที่หิ้วตะกร้าอยู่ก็ค่อยๆ สั่นขึ้นมาอยู่ตรงนั้น

“เธอ....นี่เธอพูดอะไร? ฉันจะจงใจได้ยังไง? ฉัน....ฉันไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้ ตอนนั้นฉันก็คิดแค่อยากจะทำของที่เด็กเขาชอบกินเหล่านี้ให้ ไม่ได้พิจารณาถึงจุดนี้เลย”

เธอปฏิเสธขึ้นมาด้วยความโกรธและโมโห

เส้นหมี่เหลือบมองดูเธอ และไม่ได้ไปปะทะกับเธอซึ่งๆ หน้า

แต่กลับเดินไปที่ไข่ไก่ทางนั้นแล้วหยิบไข่สองฟองขึ้นมาไว้บนมือ เริ่มพูดถึง “ไข่ม้วนห่อกุ้ง” ที่เธอคนนั้นเอ่ยถึงไม่หยุดขึ้นมา

“ช่วงก่อนหน้านี้ พี่ภาบอกกับฉันว่า ชินชินไม่ยอมกินข้าวเลย จะมียอมกินนิดหน่อยตอนที่ไปบ้านของคุณ และที่เขาชอบกินมากที่สุดก็คือไข่ม้วนห่อกุ้งที่คุณทำ”

“........เเล้วไงล่ะ?”

“จากนั้น ไข่ม้วนคู่กับกุ้งนี้เดิมทีมันไม่มีปัญหาอะไรหรอก แต่ถ้าหากตอนที่คุณทำจริงๆ กุ้งมันได้ถูกแช่ด้วยของอย่างอื่นไปแล้วล่ะ? ตัวอย่างเช่น น้ำผักโขมที่ฉันเพิ่งพูดไปเมื่อกี๊”

เส้นหมี่โยนคำตอบนี้ออกมาทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ

ใช่ ในที่สุดเธอก็คิดออกแล้ว ลูกชายไม่คิดกินอาหาร แน่นอนว่าเป็นเพราะไม่มีความอยากอาหาร และความไม่อยากอาหารนี้ก็มักเกิดจากม้ามและกระเพาะอาหารอ่อนแอ

อย่างนั้นผักโขมกับกุ้งรวมกันเหมือนที่เพิ่งพูดถึงเมื่อสักครู่ ก็จะทำให้เกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้น!

ราตรี เริ่มสั่นอย่างรุนแรงขึ้นมา

ใบหน้าแก่นั้นแดงก่ำ ความกระตือรือร้นกับเมตตาเมื่อสักครู่ในดวงตาคู่หนึ่งตอนนี้ก็เริ่มปะทุขึ้นเป็นความเกลียดชังและโกรธแค้นออกมา แล้วจับจ้องมองไปที่เส้นหมี่

“เส้นหมี่ เธอไม่รู้จักชั่วดีจริงๆ ลูกชายของเธอมาเรียนหนังสือที่นี่ ฉันเห็นเขาโดดเดี่ยวไม่มีคนดูแล ฉันทำอาหารให้เขากิน แต่ตอนนี้เธอกลับพูดว่าฉันทำร้ายลูกชายของเธอ เธอยังมีจิตสำนึกอยู่บ้างไหม?”

！！！！】