บทที่ 1405 แสนรัก แกต่างหากที่เป็นผู้ร้าย!

นั่นสิ เกิดอะไรขึ้น?

ทำไมเลเซอร์ถึงหายไปจนหมดแล้วล่ะ?

เส้นหมี่เองก็มองดูด้านบนของฐานวิจัยนี้อย่างงวยงง

ในเวลานี้ เหนือศีรษะด้านบนนี้จู่ ๆ กลับก็มีเสียงใบพัดหมุนดังกระหึ่มดังขึ้นโดยรอบ ทันใดนั้น หลังจากที่บนพื้นดินต่างก็ถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นควันที่พัดปลิวว่อนราวกับพายุเฮอริเคนถล่ม

หลังจากที่เครื่องบินรบลำหนึ่งไวราวกับลูกศรบินทะลุผ่านหอคอยที่ถูกทำลายด้วยเลเซอร์เมื่อสักครู่นี้ ก็ได้ทำการบินโฉบลงมา!

โอ้พระเจ้า!

เส้นหมี่ตกตะลึงอ้าปากค้างไปเลย

รวมทั้งราตรี ทางนั้นที่กำลังนั่งอุ้มเด็กอยู่ หลังจากที่ได้เห็นฉากนี้แล้ว นานมากก็ยังไม่เข้าใจว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?

จนกระทั่ง เครื่องบินรบลำนั้นลงจอด เหมือนว่ามีเงาคนหนึ่งลงมาจากข้างใน

“พรึ่บ--”

ราตรี อึ้งไปนิดหน่อย

เส้นหมี่ก็มองดูไปยังด้านหลัง

และก็ในเวลานี้เอง เหมือนว่าจะมีสิ่งของเรียวบางชนิดหนึ่งพัดผ่านไปเหมือนลำแสงหนึ่ง ทะลุผ่านไปในกลุ่มฝุ่นควันที่ยังไม่จางไป เสียงร่างกายคนถูกตัดหั่นก็ดังอู้อี้ขึ้น

“แกร๊ก!”

ราตรี มองเห็นกับตาตัวเองว่ามือนั้นที่อุ้มเด็กอยู่นั้น มีนิ้วจำนวนหนึ่งร่วงลงไปจากบนข้อมือ

เส้นหมี่: “！！！！”

ถมัตถ์: “……”

ยังไม่ทันที่จะตั้งสติเลยแม้แต่น้อย เงาดำร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นตรงด้านหลังของผู้หญิงคนนี้ พริบตาเดียว ก็ได้นำเด็กที่ร่วงหล่นลงไปอุ้มจากไปแล้ว

นี่มันช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว

ตลอดกระบวนการนี้มองดูแล้วช่างเหมือนกับหนังไซไฟอะไรปานนั้น

ทุกคนต่างพากันตกตะลึงจนพูดไม่ออก รวมทั้งตัวของ ราตรี เอง

จนกระทั่งเลือดตรงข้อมือที่ถูกตัดขาดนั้นไหลทะลักออกมาราวกับน้ำพุ ด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสเธอถึงได้กำมือของตัวเองเอาไว้แล้วส่งเสียงกรีดร้องที่ผิดกับมนุษย์ทั่วไป จากนั้นก็ล้มลงบนพื้น

และเวลานี้ คนที่อยู่ในกลุ่มฝุ่นควันนั้นก็ได้ออกมาในที่สุด

เขาถือปืนไรเฟิลกระบอกหนึ่งอยู่ ร่างกายที่รูปร่างเพรียวสูงถูกปิดคลุมด้วยเสื้อสูทรองเท้าหนัง ซึ่งดูเหมือนเพิ่งกลับมาจากหลังเสร็จการเจรจาธุรกิจกับใครบางคนในห้างสรรพสินค้า

แสนรัก?

เป็นเขาเองเหรอ?!!

ไม่ นี่มันเป็นไปไม่ได้ ทำไมถึงเป็นเขาล่ะ? เธอบล็อกสัญญาณโทรศัพท์ของเขาเอาไว้แล้ว ทำไมเขาถึงได้รู้เรื่องของที่นี่?

อีกทั้งยังมาอย่างทันเวลาเสียด้วย ทำไม?

ราตรี อยู่บนพื้นจำเขาได้ ทันใดนั้นไม่สนใจความเจ็บปวดของตัวเอง เธอเริ่มกรีดร้องเสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง: “แกกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่? นี่มันเป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้!”